17 topics
#vrouwen

Japanse vrouwen uitgebuit, wat zegt dat?

Geinig, Het Parool nam een stuk uit The New York Times over omdat we anders misschien zouden vergeten hoeveel onderdrukking er in de wereld is. Die vergetelheid zouden de laafjes van Blendle ook verschrikkelijk vinden: ware content is immers ideologisch gecureerde content, dus het stuk werd driftig ('heftig' in Blendle-speak) onder de aandacht gebracht. Niettegenstaande de agendajournalistiek die zich objectief noemt, bracht het zonder meer een interessant dilemma naar voren. We gaan we naar Japan, waar vrouwen erg veel last hebben van Het Systeem. Premier Shinzo Abe weet dat zijn land een probleem heeft met vergrijzing, maar erkent tegelijkertijd dat Japan niet bepaald is doortrokken van de religie der supertjesheilzame diversiteit. Hij leidt een van de meest immigratieschuwe landen op deze wereld. Dus de krimpende beroepsbevolking kan niet worden verholpen door immigratie, maar wel door vrouwen. In Japan kunnen we luiheid niet als oorzaak opvatten voor de geringe arbeidsparticipatie van vrouwen, maar een Ietwat Traditioneel Rollenpatroon wel. Dat verandert nu, wat tot problemen leidt doordat vrouwen zowel werken als huishouden en voor de kinderen zorgen - en dat is krankzinnig veel werk. Nu kan een mens van alles vinden van dit rolpatroon. Volgens The New York Times en Het Parool is het intens slecht en een obstakel naar totalitaire totale emancipatie. Volgens anderen is een (of dit) rollenpatroon een beschrijving van een aard-der-dingen die niet per se de as van het kwaad is, maar een uiting van hoe een cultuur leeft. Feit is wel dat de economische realiteit van in dit geval kapitalisme + anti-immigratie + vergrijzing niet geweldig goed samengaan.  Het dilemma is dus als volgt: kiest een samenleving voor culturele waarden en schakelt het de economische  een tandje terug, of is dat onzin? Toen dertig, veertig jaar in de Westerse wereld werd getwijfeld aan de grenzen van groei, was dat diepzinnig en progressief en verantwoord. Hoe is dat momenteel, nu de motivatie voor dat oordeel niet een zinloze vakbondsmoraal is maar een ideaalbeeld van andere ideologische snit? Sorry voor de serieuze vragen, dat is niet echt agendajournalistiek, maar we doen ons best.

Vrouwen zijn het zwakke geslacht. Zeker in Nederland

Blijken we op het allerbelangrijkste lijstje slechter te presteren dan het EU-gemiddelde. En zeker de vrouwen. Het aantal jaren dat Nederlandse vrouwen in goede gezondheid leven is slechts 57,8 jaar. Gemiddeld in de EU: 64,2 jaar. Gelukkig doen de Nederlandse mannen het iets beter met 62,8 jaar, maar toch nog steeds minder dan het gemiddelde van 63,5 jaar. Goede gezondheid wil zeggen dat een mens niet al te veel beperkt wordt in de dagelijkse dingen. Als u bijvoorbeeld niet verder dan 400 meter kunt lopen zonder even uit te rusten, dan gaat het minder met u. Eurostat heeft de cijfers samengesteld op basis van een uniforme vragenlijst. Het kan echter wel uitmaken hoe in de verschillende lidstaten over beperkingen wordt gerapporteerd. Gaan wij verder niet uitzoeken wat ze daar precies mee bedoelen, want slecht nieuws moet men nooit checken. Voorts is het zo dat, wanneer u de pensioenleeftijd in goede gezondheid haalt, u er dan nog heel wat gezonde maanden bij krijgt. Zeker in vergelijking tot de rest van de EU. Behalve natuurlijk onze vrouwen.

Lees verder

Emancipatie begint eindelijk een beetje op stoom te komen

's Lands meest masculiene redactie na die van Men's Health (ja, dat zijn wij) maakt zich grote zorgen over de economische zelfstandigheid van vrouwen. Nog steeds kan 4 op de 10 vrouwen zichzelf niet bedruipen. Komt mede doordat vrouwen vaker in deeltijd werken. Ja, vrouwen pakken meer zorgtaken op. Maar jonge vrouwen zonder gezin hebben ook vaker een deeltijdbaan en zijn schrikbarend vaak bereid om economische zelfstandigheid op te geven als dat gezin er komt. Al kun je dat laatste ook de mannen aanrekenen. De Nederlander gunt nieuwbakken moeders 2 à 3 werkdagen, vaders 4 à 5. Met zo'n instelling lijkt het schier onmogelijk de fameuze loonkloof te dichten. Gelukkig komt ons allerfavorietste statistiekbureau (vooruit de concurrentie is met sjoemelturken en gin-tonic nippende Britten niet groot) met goed nieuws op het emancipatievlak. Vrouwen blijven na de komst van het eerste kind meer bijdragen aan het gezinsinkomen. In 2005 harkten de dames in de twee jaar na de geboorte 33% van de gezinspot binnen, in 2013 was dat opgelopen naar 38%. Het aandeel jonge moeders dat kapt met werken is teruggelopen van 7% naar 4%. Laagopgeleide moeders stoppen vaker met werken dan hoogopgeleiden, want zoveel levert dat geloonslaaf dan ook niet op. Peter Hein van het Centraal Bureau van de Slimste Mens weet dat aspirant-vaders al 56% van het gezinsinkomen verdienen. Feministencollectief Women Inc. vindt ondertussen het CBS een stelletje misogynisten/luie flikkers, omdat ze een eenzijdige focus hebben op de rol van vrouwen. Dus het vriendelijke verzoek of de rekenwonders ook willen bijhouden hoeveel uren vaders besteden aan luiers verschonen. De feministen laten in de gehaktballengazet weten dat het belachelijk is dat partners maar vijf dagen verlof krijgen, terwijl moeders tachtig etmalen vrijaf krijgen. Een pleidooi dat wordt gesteund door de vakbroeders van CNV die bewijzen dat christenen weldegelijk in de 21e eeuw kunnen leven. Meer cijfertjes bij CBS en SCP, wie alle cliches/statistieken liever in een paar modelgezinnen gepropt ziet kan naar RTL Z

Zijn vrouwen dan eindelijk een beetje meer gaan werken?

In den ouden media kan u elke dag een nieuw verontwaardigd bericht lezen waarin schande wordt gesproken van ongelijkheid. Ongelijkheid - het softenonbroertje van de olijke tweeling Onderdrukking & Marginalisering - is heel erg. Zo is er ongelijkheid tussen mensen op basis van ras en klasse, maar ook op basis van <s>gender</s> geslacht. Zo lang die ongelijkheid bestaat, rijden de treinen - net als vroeger - niet of nauwelijks op tijd. Nou, een zijspoor van deze ongelijkheidsmanie die bezit heeft genomen van dit eens zo gelijke land is de onwil van vrouwen om werken. Liberaal-kosmopolitisch-mondain-progressief poseren, maar ondertussen stiekem dromen van een leven met een hardwerkende SGP-man en een innige band met het aanrecht. Dat is de Nederlandse vrouw. Er gloort echter een nieuwen dageraad aan den einder. Het Meldpunt Ongelijkheid, gekscherend ook weleens 'Het CBS' genoemd, meldt het volgende: 'Eind 2018 bereikte de nettoarbeidsparticipatie een recordhoogte met ruim 68 procent. De toename is vooral toe te schrijven aan de grotere arbeidsdeelname van vrouwen. Gemiddeld over heel 2018 was het percentage iets lager (bijna 68), vrijwel gelijk aan het hoogste jaarcijfer vóór het uitbreken van de crisis in 2008. De nettoarbeidsparticipatie geeft aan welk deel van de 15- tot 75-jarigen betaald werk heeft.' Er is dus een beetje minder ongelijkheid! Vrouwen hebben vaker betaald werk! Hoer-a! Kleine kanttekening omdat het kan en moet: het CBS kijkt niet naar het aantal uren dat wordt gewerkt voor het vaststellen van de nettoarbeidsparticipatie. Anders gezegd en met het oog op de deeltijdliefde van de Nederlandse vrouw: meer vrouwen dan voorheen doen nu mee op de arbeidsmarkt, wat niets zegt over meedoen voor-spek-en-bonen. Enfin, wist u dat ongelijkheid een sociaal onrecht is dat te vuur en te twitter bestreden moet worden? Mooi, aan het werk dan.

Loonkloof tussen man en vrouw gaat maar niet dicht. Eén keer raden waarom

Misschien heeft u het gemist (wij in eerste instantie wel), maar er is weer een nieuwe Global Gender Gap Report van het World Economic Forum uit, waarin de balans wordt opgemaakt van de loonkloof tussen mannen en vrouwen. Op de wereldranglijst met 149 landen staat Nederland nu verdienstelijk 27ste, achter Laos en Bolivia maar voor Wit-Rusland en Spanje. Onze kloof is met 0,747% gedicht en nummer 1 IJsland staat fier bovenaan met 0,858%. U hoort het de lobbygroepen en ministers al zeggen: we hebben nog een lange weg te gaan en hoe kan het dat een zo ontwikkeld land als Nederland nog zo achterloopt op de rest als het gaat om de waardering van vrouwen op de werkvloer. Volgens het WEF ligt dat aan twee belangrijke pijlers. De eerste is robotisering. Dat verhaal kennen we al, waarin wordt gewezen op het feit dat vrouwen zijn sterk ondervertegenwoordigd in de zogenaamde STEM-(Science, Technology, Engineering en Mathematics) arbeidsplaatsen en tegelijkertijd oververtegenwoordigd in administratieve functies. Nu zit in de eerst groep toekomst en sterft de tweede langzaam uit, waardoor het daar minder lekker carrière maken is en er bovendien niet heel ruimhartig betaald wordt. De tweede pijler gaat over kinderopvang of het gebrek daaraan. Als er kinderen komen gaan de vrouwen vaak minder werken en dat schaadt hun loopbaan en heeft gevolgen voor het salaris dat ze verdienen. Nou goed, de oplossingen liggen dus voor de hand. Vrouwen moeten 1.kiezen voor een beroepsopleiding waar muziek (en geld) in zit en 2.niet zodra er kinderen komen een stap terugnemen. Simpel zat. En wat betreft het kinderopvangverhaal is er nog meer aan de hand. Zelfs voordat er kinderen zijn, kiezen vrouwen al vaker om niet fulltime (=vanaf 36 uur per week) te gaan werken. En een baas werkt doorgaans niet in deeltijd. 

Lees verder

Mannen doen alles voor een bonus, vrouwen willen geen geld verdienen

Een jongetjes-tegen-de-meisjes-stukkie is altijd leuk, dachten ze bij RTL Nieuws vandaag, zelfs als het nieuws al drie dagen oud is. Sterker nog, ook die bron brengt weer oud nieuws, want het gaat over een wetenschappelijk artikel uit februari 2017. Maar dat geeft niks want zo’n stukje over geslachtelijke tegenstellingen leest u hier ook altijd graag. Dus: mannen gaan harder werken als ze bovenop hun salaris een bonus kunnen vangen, en minder hard als de bonus wordt afgeschaft. Vrouwen daarentegen, die werken consciëntieus en plichtsgetrouw net zo hard zonder bonus. Helaas begint het RTL-stukkie dan weer helemaal met de verkeerde gevolgtrekking, want moet u dan alleen maar vrouwen in dienst nemen? Nee, natuurlijk niet, u moet gewoon de goede mannen aannemen (komen ze nog wel even op terug). Na het afschaffen van een bonus (en dat compenseren met een hoger salaris) gaan mannen dus minder hard werken, zo’n 12%. Stelletje labbekakken dus, die bepiemelde werknemers. Maar hoewel zo’n percentage wel prettig bekt, loont het nog wel even de moeite om het onderzoek er zelf bij te pakken, want waar komt zo’n percentage nou vandaan? In het experiment moesten deelnemers een reeks woordpuzzels doen, waarbij er een beloning in het vooruitzicht gesteld werd. Eén ronde met een beloning per opgeloste puzzel, en één ronde met een vaste beloning voor de hele reeks. Omdat mannen competitiever zijn, gaan ze na het afschaffen van een bonus minder hard werken omdat er dan minder eer aan te behalen valt. Gaat hierbij dan om alle mannen, die luie ongemotiveerde lapzwanzen? Ach wel nee: A closer look at the data reveals that the drop in men’s performance is driven by a minority who drastically reduce their effort, en die halen dus het gemiddelde omlaag. Die ‘minority’, die komt u tegen namelijk tegen op elke werkvloer, die ene collega die er altijd de kantjes van afloopt en eigenlijk niks kan, maar door de inspanningen van de rest van het team nooit echt tegen de lamp loopt. Wat dat betreft mag u de clickbaitkoppen her en der best met een korreltje zout nemen, want labbekakken zitten echt niet alleen maar in de bijstand.

Vrouwen meer aan het werk krijgen? Niet op deze manier

Tijd om weer een vinkje te zetten in de discussie omtrent Hollandse vrouwen die in deeltijd werken. Luttele weken geleden gaf consultancyfirma McKinsey een nieuwe por in dat doorlopende debat door te komen met de miljarden die onze economie wel niet mist door de afwezigheid van vrouwelijke arbeid. Als we het daarin iets beter doen dan andere landen om ons heen kunnen we bijvoorbeeld €114 miljard rijker zijn. En dus kwam andermaal de aloude vraag op tafel hoe we vrouwen kunnen prikkelen om meer te gaan werken. In ieder geval niet middels fiscale prikkels, aldus econoom Nicole Bosch in een proefschrift (samenvatting-pdf) dat ze in oktober verdedigt bij de VU. Bosch onderzocht de reactie van parttimende getrouwde vrouwen op de belastinghervorming in 2001, toen onder andere de algemene heffingskorting voor de tweede verdiener het licht zag. Het blijkt echter dat die arbeidsreactie 'klein' is en 'niet significant afwijkt van nul'. Dat komt doordat de getrouwde garde óf te weinig wist van het nieuwe voordeeltje, óf daar simpelweg de schouders over ophaalde, aldus Bosch tegen het FD. Overigens zorgde de hervorming er dan weer wel voor dat de arbeidsparticipatie van vrouwen met 2,4%-punt toenam, maar hun gemiddelde werkweek bleef hangen rond 25 uur. Goed, what's next? Een onderzoek naar de gevolgen van de befaamde afschaffing van de aanrechtsubsidie wellicht, al durven wij best een wedje te leggen over de uitkomsten daarvan. En dan ter afsluiting een nóg slechtere alsook actuele prikkel om vrouwen meer te laten werken: een fors duurdere kinderopvang.

Fotobijschrift: een huisvrouw zit in 1959 aan haar tafel in Roggebotsluis (Flevoland). Het bevalt haar daar 'best', aldus het oorspronkelijke bijschrift.

'Stop eens met zeiken op vrouwen die niets doen'

Vergeleken met vrouwen in andere Europese landen voeren Nederlandse vrouwen niet bijzonder veel uit. Deeltijdkampioenes als zij zijn, beginnen ze er al vroeg met niet hard werken. Ook voordat er kinderen zijn deeltijden zij op grote schaal. Enfin, volgens een vrouw die het desondanks heeft geschopt tot economiedocent aan de Erasmus Universiteit, is het benoemen van de ongemakkelijke waarheid echter niets anders dan 'deeltijdbashen'. Stop even met nadenken en lees dit: 'Om te beginnen: vrouwen móéten helemaal niets. Wij vrouwen maken, net als mannen, een afweging tussen werk en privé. Het resultaat daarvan (minder inkomen, meer tijd voor kinderen, school, wijk of gewoon voor jezelf ) is niet alleen in geld uit te drukken. Geluk, gezondheid en maatschappelijke betrokkenheid tellen ook mee in een mensenleven. Dat deeltijdwerken vrouwen afhankelijk maakt van de man, waag ik te betwijfelen. (...) Na een scheiding zijn vrouwen veelal aangewezen op alimentatie, maar mannen lijden daar heus ook onder.' Laten we dit stukje tekst even onder de loep nemen. Om te beginnen is het hilarisch dat de auteur niet gelooft dat deeltijdwerk vrouwen afhankelijk maakt van de man, maar daarop volgt met een jammerklacht over de vrouwelijke afhankelijkheid van alimentatie. Je ex-man financieel uitkleden en financieel afhankelijk zijn 'tellen ook mee in een mensenleven', kennelijk. Het staat natuurlijk eenieder (m/v/Heleen Mees) vrij om te parttimen, maar kritiek daarop meteen 'bashen' noemen zonder te erkennen dat hoogopgeleide parttimers (bijna altijd v) de maatschappij erg veel kosten is een zuiver emotioneel standpunt en geen argument. Bijna alsof je met irrationele mensen praat. Nouja, laat ons daar dan één rationeel punt tegenover stellen: als wij beloven op te houden met <s>gefundeerde kritiek op parttimen</s> deeltijdbashen, houden jullie dan op met eisen dat er een vrouwenquotum voor topfuncties komt? Het fulltimen gaat voor de baat uit, immers. 

Lolz. Belangengroep die meer vrouwen aan top wil, stelt man aan als baas

Vrouwmensen komen er bekaaid af vandaag. Allereerst valt iedereen over ze heen door hijgerig het onderzoek over te tikken van  A+O fonds Gemeenten. Daaruit zou moeten blijken dat ze bij Nederlandse gemeenten meer salaris uitkeren aan vrouwen dan aan hun mannelijke collega's. Wij hebben even naar deze infographic zitten staren en konden maar niet begrijpen waarom dit historisch belangwekkend/baanbrekend of iets van die strekking moet zijn. Net als bij de berichten over de tegengestelde loonkloof, gaat het maar net om hoe zo'n gemiddelde bezoldiging voor vrouwtjes en mannetjes tot stand komt. Als het ene geslacht meer parttime werkt en het andere juist fulltime en vaker leidinggevend is, dan is zo'n uitkomst vaak best begrijpelijk. En omdat het schijnt dat er steeds meer vrouwen binnen gemeenten zo'n leidinggevende rol op zich nemen (nu 40%) gaat hun salaris ongetwijfeld omhoog. Daarbij zijn de gunstige werktijden binnen die sector natuurlijk ook fijn te combineren met het huishouden. Grapje. Goed, lopen we verder in een grote boog om een voorspelbare 'kijk nou hoor je ze niet'- reactie heen en gaan we snel door naar een ander stofopwaaiend dingetje aangaande de aanstelling van Allan Leighton als voorzitter van AllBright. Die laatste is een Britse netwerkgroep die nastreeft dat er meer vrouwen topposities innemen bij keigrote bedrijven. En Allan Leighton heeft een piemel. Misschien kunt u zich nog herinneren dat onlangs er ontzettend veel verontwaardiging ontstond toen er koppen opdoken in kwaliteitskranten een vrouw werd genoemd of zelfs aangesteld als baas van iets belangwekkends. Want moet nou echt het feminiene geslacht van de nieuwe ceo als primaire nieuwswaarde worden uitgelicht? DOEN WE BIJ EEN MAN OOK NIET! Tot nu dus, want dit bericht ligt uiteraard gevoelig. En dus moeten de oprichters van AllBright hun keuze verdedigen. Die luidt als volgt: 'als je deuren wilt openen en verandering teweeg wilt brengen, dan heb je mannen nodig.' Maar criticasters zijn niet overtuigd, want om nou een man de boel te laten leiden kan ervoor zorgen dat hij straks mooie sier gaat maken als aanvoerder van die organisatie. Man wordt baas, en dat mag niet. Hopen dat hij faalt dan maar. Hup vrouwen. 

Bijschrift foto:

DEN HAAG - Koning Willem-Alexander ontvangt het boek Top! uit handen van voorzitter van de Stichting Topvrouwen Marry de Gaay Fortman tijdens een bijeenkomst van de Stichting Topvrouwen in het Louwman Museum. De stichting heeft als doel meer vrouwen te laten doorstromen naar topfuncties. 

ING gaat groter deel salarispot richting mannen sturen

Terwijl de Tweede Kamer voor de zoveelste keer emmert over de afgeschoten salarisverhoging van ING-baasje Ralph Hamers, gaat de Britse tak van de bank de gender pay gap nog wat verder oprekken. Bedrijven die in Groot-Brittanië meer dan 250 werknemers hebben zijn verplicht om bekend te maken wat vrouwen en mannen op de loonlijst gemiddeld verdienen. Vandaag is de deadline voor het openbaren van deze gegevens, iets wat honderden bedrijven dan ook last-minute doen. Van de 9.000 bedrijven die vanochtend informatie hadden geopenbaard betalen zo'n 7.000 stuks mannen meer dan vrouwen. Nu niet gelijk allemaal discriminatie en schande roepen! De cijfers zeggen precies niets over gelijke beloning bij gelijke functies, iets wat in het Verenigd Koninkrijk sinds 1970 is verboden (al kan men discussiëren over de verdeling van bonussen). Wel zeggen de cijfers iets over de rolverdelingen binnen bedrijven. Zo betalen voetbalclubs uitzonderlijk scheef, omdat salarissen van ticketverkoopsters en voetballende vrouwen wegvallen tegen de miljoenensalarissen van Premier League-sterren. Ook bij 'gewone' bedrijven, zoals ING, bezitten mannen vaak de hogere posities. Als gevolg daarvan verdienden vrouwelijke ING'ers in Groot-Brittannië gemiddeld 43% minder dan hun mannelijke collega's. In het verslag somt ING braaf al haar inspanningen op die ertoe moeten leiden dat meer vrouwen de top van de bank bereiken. Allemaal leuk en aardig, maar volgend jaar groeit de gender pay gap. ING gaat 43 handelaren van Amsterdam naar Londen verhuizen. Aangezien dit allemaal big swinging dicks zijn wordt het mannelijke aandeel in het bovenste salariskwartiel (die 87,1% in plaatje hierboven) nog groter. Maar het ergste is natuurlijk dat al dat talent niet voor ons land behouden is. 

Linktip: Energie vergelijken