100 topics
#rechtspraak

Conciërge 'grijpt' vervelende mbo-leerling bij keel en wordt ontslagen. Mag dat?

Werken op een school vol met leerlingen die net zo ongemotiveerd zijn als anti-autoritair. We geven het u te doen en rangschikken deze functie langs de meetlat van banen waar niemand zin in heeft tussen steward bij een risicowedstrijd en rioolduiker in Mexico. Nou goed, als u dag in dag uit in een weinig verheffende setting uw werkje moet doen, is het begrijpelijk dat u soms uw beheersing verliest. Dit overkwam een 'technisch medewerker' binnen de afdeling Facilitaire Zaken op een mbo-school in media, vormgeving en communicatie, zeg maar het voorportaal naar werkloosheid. Grapje hoor, hier zitten vast toppertjes tussen maar nu door naar het incident dat uiteindelijk tot een ontslag op staande voet leidde voor de 61-jarige man. Op een goede dag ziet hij dat uit een groepje van zeven leerlingen en plastic zakje met boterhammen op straat wordt gegooid. Omdat niemand het zakje opraapt, vraagt hij aan één van hen om dat te doen. Die weigert dat natuurlijk, waarop de man er dan maar voor kiest om het zelf maar in de afvalbak te gooien en de jongens nog even vermanend aan te spreken. De jongen die weigerde het zakje op te rapen roept hem vervolgens nog wat na ('ouwe lul', naar het schijnt), waarop de man zich omdraait en de jongen vraagt met hem mee te lopen. Uiteraard volgt de jongen met de rest van de groep in zijn kielzog, en begint het een beetje handtastelijk te worden. De man duwt de jongen twee keer met z’n rechterhand van zich af, de eerste keer tegen diens borst en de tweede keer, toen de jongen al achteruit liep, tegen diens keel. Dan krijgt de man iets naar zich toegegooid door iemand anders uit de groep en een schop van achteren tegen zijn heup. Terug op het schoolplein spreekt de man de jongen om wie het hem in eerste instantie te doen was nog even kort toe, waarna de groep jongens weglopen en de man de school binnen gaat. Gezellig. Wat volgt laat zich raden: de leerling die geduwd is door de man doet uiteraard zijn beklag en de man wordt op staande voet ontslagen, waarop de volgende ontslagbrief volgt (opklik): 

Lees verder

Uitgezette Pakistaanse start procedure om algemene heffingskorting. Want waarom ook niet

Steeds wanneer we denken dat de bodem wel is bereikt qua nutteloze procedures, zinkt er toch nog eentje dieper. Vandaag deze, aangespannen door een Pakistaanse die gehuwd is met een inwoner van ons land. Helaas voor onze Pakistaanse heeft de IND in 2014 besloten dat mevrouw Nederland moet verlaten. Dus verwacht je een procedure tegen die beslissing, maar die volgt niet. Wat wel volgt is een procedure tegen de Belastingdienst om de algemene heffingskorting. En waarom ook niet, want de procedure is bijna gratis. Lang verhaal kort: heb je zelf geen inkomen, maar je partner wel, dan kan je die algemene heffingskorting overdragen aan je partner. Dus doet zij (of haar man, dat is wat onduidelijk) aangifte voor de inkomstenbelasting over 2015 en vraagt ze €1.175 aan algemene heffingskorting terug. Nu wil het geval dat die heffingskorting korting geeft op de inkomstenbelasting en op de premies voor de volksverzekeringen, bijvoorbeeld die van de aow. Maar onze Pakistaanse was in 2015 niet meer premieplichtig voor de volksverzekeringen, want geen ingezetene meer. Dus vermindert de Belastingdienst de heffingskorting naar €269. Maar dat vindt de vrouw dan weer niet rechtvaardig, want die wil ook uitbetaling van het premiegedeelte. Dus volgt voor de rechter dit pleidooi, deels schriftelijk en deels mondeling overgebracht door haar man (waar de vrouw is, weten we niet):

Lees verder

Bij welke kilometerstand is een geïmporteerde auto niet nieuw meer?

Wie een nieuwe auto koopt, betaalt daarover bpm. Wie een auto uit het buitenland haalt, betaalt bpm over zowel een nieuwe auto als een gebruikte. Het maakt voor de hoogte van de belastingaanslag uit of de geïmporteerde auto nieuw is of tweedehands (hier alles over de bpm). Zo betaalde u over een Volkswagen Caddy 1.6 TDI Comfortline in 2014 €11.101 bpm wanneer het een nieuwe wagen betrof. Of €6.775 als deze besteldiesel een gebruikte zou zijn geweest. En precies daarover liepen een belastinginspecteur en de autokoper te bakkeleien. Daar moeten wij dan bij zeggen dat de Caddy er aan de binnen- en buitenkant als nieuw uitzag. Op de teller stonden 841 kilometers. Volgens vaste rechtspraak wordt onder een nieuwe personenauto verstaan 'een auto die na de vervaardiging ervan niet of nauwelijks in gebruik is geweest'. En dan heeft de Hoge Raad afgelopen september nog uitgelegd dat een auto met meer dan 3.000 kilometers op de teller niet als nieuw kan worden beschouwd. Maar hoe zit het dan met onze als fonkelnieuw ogende Caddy met zijn 841 kilometers? Telt die als nieuw of gebruikt? Hof Amsterdam vandaag: Uit eerdere uitspraken volgt 'dat een motorrijtuig, enkel vanwege het aantal kilometers dat er mee is gereden in het buitenland, reeds als ‘gebruikt’ kan worden aangemerkt. Dit roept de vraag op bij welk in het buitenland gereden kilometrage naar maatschappelijke opvattingen geen sprake meer is van een nieuwe auto. Naar het oordeel van het Hof ligt deze grens bij 1.000 (buitenlandse) kilometers: op het moment dat deze kilometerstand is bereikt zal de modale autokoper een auto niet meer als nieuw aanvaarden en is daarom naar maatschappelijke opvattingen geen sprake meer van een nieuwe auto. Een auto met een lagere kilometerstand dient in beginsel als nieuw te worden aangemerkt, tenzij andere gebruikssporen dan de kilometerstand er toe leiden dat de auto als ‘gebruikt’ moet worden aangemerkt. Het dient dan te gaan om zodanige gebruikssporen dat een modale autokoper niet (meer) bereid is om de auto als nieuw te aanvaarden'. Dan weten we dat ook weer, mag de autokoper flink meer aftikken, hopen we dat hij in cassatie gaat bij de Hoge Raad en de Hoge Raad dan zegt 666. Ondertussen kunt u de uitspraak met alle verwijzingen naar andere uitspraken hier lezen.

Man wil hypotheekrestschuld van €132k afkopen voor €45.000. Lukt dat?

In de Lukt dat?-serie gaan we deze week naar de rechtbank in Utrecht alwaar een ondernemer de Volksbank voor het hekje sleept. In 2012 heeft de ondernemer zijn woning verkocht en de verkoopwaarde was te laag om de gehele hypotheekschuld van te voldoen. Derhalve resteerde een schuld van €132.276,98. Met de bank werd een betalingsregeling overeengekomen van €200 in de maand waarmee de ondernemer, als we de rente buiten beschouwing laten, binnen 55 jaar van zijn schuld af zou wezen. Nu wil het geval dat hij bij zijn activiteiten nogal wat problemen ondervindt van die restschuld. Er is een bkr-notering en door de restschuld kunnen geen investeringen worden gedaan die noodzakelijk zijn voor het voortbestaan van de onderneming. Dus, zo luidt de eis in kort geding, moet de Volksbank meewerken aan het volgende plan: de Volksbank krijgt ineens €45.000 overgemaakt en in ruil gaat er een streep door de restschuld van die €132k (nu iets minder, exacte restrestschuld onbekend). Die €45k kan de man 'bij elkaar schrapen'; deels door geld uit zijn onderneming te halen en deels door te lenen bij vrienden, kennissen en zakenrelaties. Hoewel dit klinkt als een gouden deal weigert de Volksbank elke medewerking. Maar is die weigering terecht? Nou, zegt de rechter, eigenlijk is het feit dat de ondernemer deze procedure aanspant nogal onzinnig. Vooral zijn betoog dat hij niet in staat wordt gesteld noodzakelijke investeringen te doen is conceptueel lastig te vatten. En dat is niet zozeer vanwege het achterwege blijven van berekeningen over de noodzakelijke investeringen, maar meer omdat het hierboven genoemde bedrag van €45.000 nu juist laat zien dat hij ondanks de restschuld wel degelijk kan investeren. En zo krijgt de Volksbank gelijk, houdt de bank uitzicht op een terugbetaling van €132k over ongeveer een halve eeuw en mag de ondernemer €1.619 aan proceskosten overmaken. Had-ie direct aan de Volksbank kunnen overmaken en mag u zelf bepalen of dat bedrag het juridische gokje waard is geweest.

Universiteit jorist docent die meedoet met studentenprotest. Mag dat?

Of was het wel om het protest? En met protest bedoelen we dan niet een half uurtje een half spandoek omhoog houden. Het ging om hier om een docent van de UvA die met studenten meedemonstreerde door bijvoorbeeld een pand van zijn werkgever te bezetten. Tja, het Maagdenhuis bezetten, dat is misschien niet zo handig als je op de loonlijst van de UvA staat. De docent gaf vakken als Cultuurpatronen en Wetenschapsfilosofie. Erg belangwekkend en het valt blijkbaar samen met een niet te onderdrukken engagement en aldus deed hij mee met de studentenprotesten. De universiteit ontslaat hem, maar was dat vanwege zijn deelname aan het studentenprotest? Dat vond de docent Cultuurpatronen wel en voor de rechter voerde hij aan dat hij werd gestraft voor zijn activistische gedrag. Nu denkt u het zo op het eerste gezicht: ja dikke doei, een docent die een pand van zijn eigen instelling bezet, is ‘ie nou helemaal betoeterd? Natuurlijk is dat reden voor ontslag. Maar ha! Dan heeft u buiten de Universiteit van Amsterdam gerekend. Zo lezen we in de uitspraakAppellant [die ontslagen docent dus, red.]  is niet belet om mee te doen aan de bezetting en B [zijn teamleider, red] heeft hem uitdrukkelijk bericht dat hij het activisme van appellant niet in de weg wilde staan. Het deelnemen aan de bezetting is appellant ook niet als een tekortkoming in zijn functioneren tegengeworpen. Wel heeft B hem erop aangesproken dat hij tijdens de bezetting zijn onderwijstaken heeft verwaarloosd en hem kwalijk genomen dat hij via Facebook een e-mail van B openbaar heeft gemaakt met zijn persoonlijke visie op die e-mail. Mooi man! Nee, de reden voor het ontslag was gewoon ouderwets disfunctioneren. Het liep namelijk niet zo lekker in de vakgroep: De visitatiecommissie vond de eisen die aan de studenten worden gesteld om te slagen voor de tentamens en het niveau van de afstudeerscripties te laag. De bezem ging dus door het lesprogramma onder leiding van meneer B uit het citaat hierboven, maar de docent in kwestie vond dat hij daar niet aan mee hoefde te werken: Appellant heeft in dat gesprek benadrukt dat hij in september 2015 op zijn eigen vertrouwde manier les gaat geven en als dat niet kan, de gang naar de rechtbank volgt. Bij e-mail van 12 juli 2015 heeft B appellant gevraagd naar de afronding van de beoordeling van de studenten en naar de toetsdossiers van het studiejaar 2014/2015 van de vakken Cultuurpatronen en Wetenschapsfilosofie , die op 1 juli 2015 binnen hadden moeten zijn. Na enkele dagen heeft B dit verzoek herhaald met 20 juli 2015 als uiterste inleverdatum. Nou is maar weinig te gek op de UvA maar dit kon dus echt niet, met ontslag tot gevolg, met dus een kansloze gang naar de rechter tot gevolg. 

Animatiemiepje denkt dat ze kunstenaar is, eist uitkering

Laten we het maar gewoon meteen zeggen: het is kutwerk. Werken op een vakantiepark in een animatieteam, zo’n zweterig Bollo-pak aan, verveelde snotkinderen moeten vermaken om hun verveelde ouders te ontzien tijdens hun vakantie op zo’n desolaat vakantiepark. En het is vast een hele kunst hoor, beetje zwierig het animatietiepje uithangen, maar dat wil nog niet zeggen dat u meteen een heuse artiest bent. Aldus de rechter in een treurniswekkende rechtszaak. Want alsof het nog niet erg genoeg is dat u na uw afwijzing aan de toneelschool of het succesvol afronden van de mbo-opleiding Artiest (bestaat echt!) bij de Hezbollo terecht komt, bent u ook nog eens de totale sjaak als het gaat om een beetje bestaanszekerheid. Dus baalt u wel eens van uw werk, lees dan even verder. In de onderhavige zaak draaide het om zo’n animatiemiepje dat rondhobbelde op zo’n vakantiepark. Natuurlijk was ze niet in vaste dienst maar werkte ze als zzp’er (denken we, staat niet al te duidelijk in de uitspraak), tot ze ziek werd. En zoals dat gaat met zzp’ers, dan heb je niks. Toch wilde mevrouw een ZW-uitkering, wat geweigerd werd door het UWV, want niet verzekerd voor de ZW. Dus hop naar de rechter alwaar ze betoogde dat ze op grond van het Rariteitenbesluit (bestaat ook echt!) ‘op grond van haar werk voor de [naam bedrijf] als artiest moet worden aangemerkt. Als dat zo is, dan moet zij volgens artikel 4 van het Rariteitenbesluit verzekerd worden geacht voor de ZW op 19 mei 2017 (en kan zij dus een ZW-uitkering krijgen).’ Oftewel: of de rechter even kan bedenken of een zzp-animatiemedewerker op een vakantiepark als artiest gezien kan worden. De dame betoogt dat ze voor zaken als knutselen, sport- en spelactiviteiten begeleiden, musicalstukjes verzinnen met koters of dansjes doen met andere animatiemiepjes ‘haar artistieke talenten moest aanspreken’. De rechter/kunstrecensent vond het in dit geval nog wel meevallen qua kunstzinnigheid. Want het ging gewoon om het afdraaien van een dagprogramma, dus zoveel creativiteit kwam daar niet bij kijken. Geen ZW-uitkering dus, wat dan wel weer past bij de tragiek van een gekwelde kunstenaar. 

Bam! Rechter kijkt nog eens goed naar contract: Bezorgers Deliveroo zijn toch werknemers

In juli 2018 bepaalde een kantonrechter dat de maaltijdbezorgers van Deliveroo zzp'ers zijn. Vandaag verklaart een andere kantonrechter precies het tegenovergestelde: maaltijdbezorgers zijn geen zzp'ers maar werknemers. In juli keek de kantonrechter naar wat Deliveroo en de bezorgers op papier met elkaar zijn overeengekomen. Vandaag kijkt de rechter naar hoe het vak van maaltijdbezorger in de praktijk uitpakt. Conclusie: in de praktijk blijkt sprake van loon, gezag en persoonlijke arbeid; de drie zaken die nodig zijn om te kunnen spreken van een arbeidsovereenkomst (voorbeelden na de breek). En daar moet Deliveroo het vooralsnog mee doen. De FNV spande deze zaak aan en boekt een enorme overwinning. Deliveroo kan bakken met vakantiegeld overmaken naar zijn werknemers en we weten nog even niet wat hiervan de consequentie gaat zitten wezen voor Uber, Helpling en hoi mensen in de zorg. De FNV wint vandaag trouwens ook zaak nummer twee tegen Deliveroo. De kersverse werknemers vallen namelijk onder de cao van het Beroepsgoederenvervoer over de weg. Iets waar Deliveroo het niet mee eens was, want 'maaltijdbezorging is van ondergeschikt belang voor haar bedrijfsvoering en de meeste omzet van Deliveroo wordt gerealiseerd door commissie inkomsten van restaurants en niet via de bezorging van maaltijden'. Dat verweer werkte niet helemaal, dus het pensioenfonds van onder meer de vrachtwagenchauffeurs mag pensioenpremies komen innen. Deliveroo en FNV komen beide nog met een reactie; mag u gokken wie in hoger beroep gaat. Reactie Deliveroo hier ('Als bezorgers niet meer kunnen werken als zelfstandige, dan zou dit de vrijheid wegnemen die zij nu hebben en waarderen, om te werken waar en wanneer zij willen. Daarom gaat Deliveroo in beroep tegen de uitspraken van vandaag'. Terecht!). FNV daar ('Dit is van belang voor echte zelfstandigen, die échte opdrachtgevers hebben. Die moeten we blijven onderscheiden van deze schijnopdrachtgevers'). Na de breek een paar random passages uit de uitspraak.

Lees verder

Prostituee eist geld van vrachtwagenchauffeur maar het is niet wat u denkt

En dan nu een gezellig tussendoortje, over een dame van lichte zeden met een voorkeur voor Colombiaans neuspoeder en een nietsvermoedende vrachtwagenchauffeur. Nu gaat uw fantasie vast al met u aan de haal, maar zo romantisch is dit allemaal niet. De vrachtwagenchauffeur duwde weliswaar de dame aan van achteren om vier uur ‘s nachts. Maar dan echt: met zijn truck tegen haar auto en boem, auto stuk. Hop naar de rechter alwaar mevrouw alras €10k eist als immateriële schadevergoeding plus nog wat poen als genoegdoening voor die kapotgereden Peugeot 206. Tijdens de zaak stelt ze dat de trucker zat te bumperkleven, waardoor ze niet goed oplette en vervolgens in de mist op een stilstaande pijlwagen klapte die daar stond in verband met wegwerkzaamheden. Of de rechter dus niet even die trucker kan veroordelen tot betalen, alvast bedankt. De rechter maakte snel korte metten met die eis. Wat bleek? Er was wel degelijk gebotst, maar de dame was verder wat creatief geweest met de feiten. Want uit het procesverbaal over het ongeluk was de weergave van de feiten een klein beetje anders. Daarin stond dat mevrouw ‘verklaarde in haar verklaring van 11 maart 2015 te werken in een privehuis te Amersfoort. Aldaar vanwege haar gemoedstoestand te hebben gedronken. Zij verklaarde alcoholhoudende drank te hebben gedronken. Tevens verklaarde zij twee lijntjes cocaïne te hebben gebruikt. Verder verklaarde zij van Amersfoort naar Utrecht te zijn gereden in haar auto (…). Tevens verklaarde zij daar ook alcoholhoudende drank genuttigd te hebben.’ Wat blijkt dus: de vrouw was bezopen en besnoven en crashte zelf als eerste op die pijlwagen, waarna de vrachtwagen haar niet meer kon ontwijken. De rechter was not amused dat ze deze kekke weetjes niet even had gemeld toen ze probeerde de vrachtwagenchauffeur een poot uit te draaien en wees de vordering dus fluks af. Sluiten wij af met een shout out naar de advocaat van deze dame in deze zaak, ene mr. Schoofs uit Arnhem, waarvan wij ons afvragen wat hij wel niet denkende was. Gezien het bovenstaande lijkt het ons nogal mal om te denken dat zijn cliënt ook maar enige kans maakte op die €10k. Maar goed, een klus is klus, een honorarium is een honorarium, niet waar?

Bedenker van pinpas-beveiliging eist miljoenen van de Rabobank. Bank bijna plat

Tegenslag leidt tot de mooiste uitvindingen. Zo ook bij een ING-klant die op 30 januari 2012 geld van zijn rekening ziet verdwijnen wegens geskim in Indonesië, alwaar de klant op dat moment helemaal niet verblijft. Dus slaat de klant aan het nadenken en reeds de volgende dag verschijnt van zijn hand de notitie 'Skimmen & Kraken', waarin hij uiteenzet hoe banken deze fraude met pinpassen op een eenvoudige manier kunnen voorkomen. Vervolgens bespreekt hij zijn notitie met de grootbanken, waaronder de Rabobank. Met die laatste bank gaat de uitvinder van de skimbeveiliging een stap verder. Op 7 en 8 februari telefoneert de man met twee medewerkers van het directoraat Toezicht en Compliance, waarop deze twee mensen een mail met de notitie krijgen toegezonden. Daarna houdt de Rabobank zich angstvallig stil. Op 5 mei van hetzelfde jaar verschijnt in het FD echter een artikel over de Rabobank.

Lees verder

LOL! Deze asielzoekers hebben weinig op met Hollandse zuinigheid

Zo af en toe vergeet de IND uit te leggen dat we hiero nogal trots zijn op onze zuinigheid. Dat vermoeden we althans als we kijken naar deze uitspraak van de Centrale Raad van Beroep, de hoogste rechter in ons land aangaande bijstandsuitkeringen. In augustus 2013 mocht een statushoudend gezinnetje het AZC inruilen voor een sociale huurwoning te Den Haag. Om de verhuiskosten te dekken, kreeg het gezin van de gemeente €4.500 bijzondere bijstand mee in de vorm van een lening. Helaas kende de woning een klein probleem: de vrouw des huizes kan nauwelijks traplopen en de woning bevindt zich in een liftloze flat op een verdieping. Vandaar dat naarstig werd gezocht naar betere passende behuizing en in 2016 komt een woning vrij waar de trap geen obstakel vormt voor mevrouw. Dus verhuist het gezin en is iedereen tevreden en dankbaar voor de Nederlandse gastvrijheid. Grapje. De man des huizes is zwaar ontevreden getuige de procedure tot de hoogste rechter. De man wil voor de tweede verhuizing namelijk wederom €4.500 bijzondere bijstand van de gemeente, want verhuiskosten. Den Haag vindt dat echter overbodig. Het gezin heeft volgens de gemeente voldoende aan bijstandsuitkeringen ontvangen (zeker in de gouden bijstandsjaren) en de afgelopen jaren kreeg het jaarlijks ongeveer €600 extra in de vorm van langdurigheidstoeslagen en koopkrachttegemoetkomingen. Kortom, het gezin wist dat er een tweede verhuizing aan zat te komen, dus het had daarvoor kunnen reserveren. Volgens de man kon dat niet, want het gezin zit financieel klem. Maandelijks moet namelijk €66,18 worden afgelost op de lening van de gemeente Den Haag. En de €4.500 uit 2013 is foetsie. Want wat wil? Van de bijzondere bijstand is een tweepersoonsbed van €2.840 aangeschaft, en een vaatwasser plus wasmachine die samen €1.314,89 hebben gekost. De Centrale Raad van Beroep vindt dat op zich prima, maar beter had het gezin bij Beter Bed en de Mediamarkt niet geselecteerd op duurste aankopen. Dan was er nu nog iets overgebleven om een nieuw behangetje van te kopen. Daarom krijgt het gezin geen bijzondere bijstand maar (hopelijk) wel een boekje over de Marshall-mythe.

Foto: In de tijd van de wederopbouw. In de Coenhaven in Amsterdam arriveert (met het schip "De stad Vlaardingen") in het kader van het Marshall-plan een eerste lading kolen, bestemd voor de NS, september 1948. In ontvangst genomen door H.H. Wemmers, directeur. 18-09-1948. ANP

Linktip: Energie vergelijken