2 topics
#plasticsoep

We hebben Lego van staal nodig

Er zijn maar drie zekerheden in dit leven: je wordt geboren, je speelt met Lego en je hebt een duurzaamheidsprobleem. Daarom zal het u extra interesseren dat het speelgoed waarmee u groot bent geworden, niet bepaald het duurzaamste product is. Neen, Lego is zelfs kapotonduurzaam. Er zijn twee problemen, zo begrijpen wij: in de eerste plaats is Lego van plastic. Plastic is schitterend spul, maar je komt er nooit meer vanaf. Nu lijkt ons dit een non-issue. Ja, er worden jaarlijks miljarden blokjes geproduceerd en Lego zal hele partijen weggooien omdat ze onverkoopbaar worden geacht, maar wij hebben nog nooit gehoord dat consumenten het prachtige product ook wegflikkeren. Het spul is duurzaam en geliefd, dus weggooien hoeft niet. Het is niet alsof de plasticsoep in de oceanen grotendeels bestaat uit Lego. Dat maakt het wellicht ook wat minder erg dat Lego wordt gebouwd uit matig duurzame aardolie. In de tweede plaats speelt het probleem dat Lego zelf intens strenge duurzaamheidsnormen heeft. 'De speelgoedfabrikant wil af van het milieubelastende plastic voor zijn blokjes. Maar het alternatief, bioplastic, voldoet niet aan de kwaliteitseisen voor de harde legosteentjes. Lego wil in 2030 zijn producten met duurzaam materiaal maken. Dat er nog een lange weg te gaan is, bewijst de huidige stand van zaken: amper 2 procent van de Legoblokjes wordt gemaakt van bioplastic.' Bioplastics zijn mooi spul, maar de eigenschappen zijn domweg niet goed genoeg voor het spul waar je zelfs huizen van kan bouwen. Lego investeert nu bakken met geld in R&D om aan bruikbare bioplastics te komen. Toch aardig voor als u een chemische achtergrond heeft, vroeger dacht dat Lego-sets bedenken een ultieme baan zou zijn, daar later van afzag, maar nu alsnog de kans krijgt om voor Lego te werken. Een andere oplossing is Lego van staal: duurzaam (in de oude betekenis van het woord), multi-inzetbaar, makkelijk te recyclen en volgens Bismarck een van de oplossingen waar deze tijd om vraagt.

Hoeveel zin heeft ons ijverige plastic scheiden?

Een van de tekenen van een laat-kapitalistische beschaving is kennelijk dat een koekje zich onder drie verschillende lagen plastic bevindt. Eerst het plastic om de doos, dan onder het karton nog een laag plastic en tot slot is elk koekje individueel in plastic verpakt. Weinigen weten precies waarom, waardoor het nogal nutteloos lijkt. Daarom scheiden Nederlanders sinds 2009 trouw hun plastic. Elsevier legt uit dat plastic weliswaar vervelend is, maar niet zo slecht als de alternatieven. Voorbeeld: je moet een papieren of katoenen tas 'tientallen tot honderden keren' gebruiken voordat de veel hogere milieulast die de productie ervan met zich meebrengt, opweegt tegen de belasting op het milieu door een plastic tas. En ook de vele lagen plastic om het voornoemde koekje kunnen uiteindelijk CO2-uitstoot beperken. Het plastic verlengt de houdbaarheid, waardoor we minder voedsel weggooien en uiteindelijk minder voedsel hoeven produceren. En voedselproductie pompt bakken met CO2 de lucht in. Zo bezien is plastic dus winst. Evident nadeel is echter dat we plastic zo slecht recyclen. Zelfs in Nederland, waar we toch aardig ons best doen, wordt net iets meer dan de helft van alle op de markt gebrachte plastic uiteindelijk aangeboden voor recycling. Dat kan beter, zeggen deskundigen in koor, terwijl ze ons plaatjes laten zien van de plasticsoep die de oceanen teistert. Op zich hebben ze gelijk, maar onze moeite is een druppel op de gloeiende plaat. Uit recent onderzoek blijkt dat slechts tien rivieren verantwoordelijk zijn voor 90% van alle plastic in de oceanen. Geen ervan ligt in Europa of de VS, twee liggen in Afrika en de rest in (Oost-)Aziƫ, met name China. Dus ja, het is mooi dat we ons best doen, maar dan vooral als voorbeeld. Want tegen zulke desastreuze vervuilers kan geen Nederlandse recycling op.

Linktip: Energie vergelijken