14 topics
#mkb

Mkb'ers smeken politiek om grote bedrijven aan te pakken

De kans dat Ajax over 40 dagen drie prijzen rijker is, is groter dan dat een mkb'er die vandaag een factuur stuurt deze dan betaald heeft gekregen. En dat is een beetje de schuld van het mkb zelf. Althans van mkb-lobbyclub Ondernemend Nederland (ONL). Daar stonden ze twee jaar geleden op de tafel te dansen toen de Tweede Kamer een wet aannam die grote bedrijven dwingt om een betalingstermijn van maximaal 60 dagen te hanteren, op straffe van een handelsrente van 8% bij overschrijding. Vonden we een stom plan want de gemiddelde betalingstermijn was dalende en lag op 36,5 dagen. Met de nieuwe wet zou zestig dagen zomaar de nieuwe norm kunnen worden. Binnen een jaar was de gemiddelde betalingstermijn opgelopen naar 43 dagen. Je zou denken dat ONL-voorman Hans Biesheuvel zich kapot zou schamen voor zoveel onkunde. Maar nee, de beste man schreef begin dit jaar in zijn laatste Telegraaf-column dat hij 'trots' is op de Wet late betalingen. Collega-lobbyisten van MKB Nederland proberen nu de scherven te ruimen. Zij hebben een kattebelletje gestuurd naar stas Mona Keijzer. Voorzitter Jacco Vonhof ziet dat grote bedrijven steeds vaker opschuiven naar de zestigdagen-norm en dat brengt mkb-bedrijven in problemen. 'De meeste ondernemers werken vanuit de vrije kasstroom. Die geven pas geld uit als het op hun rekening staat', aldus Vonhof tegen de zalmroze jetser. Een incassoprocedure op een grote klant zetten is doorgaans niet een heel aantrekkelijk idee. En dan te bedenken dat de economie nu nog lekker draait. Vonhof vreest (terecht) dat bij een guur economisch klimaat bedrijven nog later betalen of alleen snel betalen tegen forse kortingen. Om massaal omvallende mkb'ers te voorkomen moet Keijzer de betaaltermijn voor grote aan klein bedrijven terugschroeven naar 30 dagen, zo wil MKB Nederland. Zijn we helemaal voor, maar als we moeten kiezen gaan we toch voor de treble. Sorry. 

Zzp’ers liever in loondienst, mkb’ers bang voor personeel, water is nat

U zult maar communicatiemiepje bij de Kamer van Koophandel zijn. Lekker gewerkt aan een ronkend persbericht over de hoop en dromen van ‘s lands zzp’ers en mkb’ers, op basis van een enquete onder 4000 luitjes uit die groep. Kekke infographic erbij, en optimistische kop boven het persbericht: ‘Merendeel zzp-ers en mkb-ers verwacht komende jaren omzetgroei’. Voortwaarts allemaal! Maar nee hoor, de overtikmedia blijkt ineens geen overtikmedia te zijn en pikt iets anders op uit het persbericht en onderzoek: ‘Tegenwind en weinig inkomen: kwart zzp'ers wil liever in loondienst’, aldus RTL. ‘Kwart zzp’ers wil vaste baan’, dixit de Telegraaf. Zucht. Nou goed, terug naar de zzp’ers waar het ondernemersbloed toch wat verdund door de aderen stroomt: ‘Veel van deze ondernemers hebben in de afgelopen drie jaar relatief vaak een omzetdaling gehad, zijn vaker ontevreden over hun inkomen en hebben vaker een relatief jonge onderneming.’ Nu kunnen we hier weer de bekende riedel afsteken over de zzp’ers die eigenlijk geen zzp’ers zouden moeten zijn maar uit pure wanhoop de gang naar de KvK hebben gemaakt omdat ze geen werkgevers konden vinden, alleen opdrachtgevers die liever een karig uurtarief betalen zonder de verdere verplichtingen die komen kijken bij het in dienst nemen van werknemers. Daarover gesproken: ‘een ongeveer even grote groep mkb’ers (28%) [durft] het wegens de financiële risico’s niet aan om personeel in vaste dienst te nemen. [...] Belangrijke redenen om geen personeel aan te nemen zijn dus vooral de financiële risico’s en de verantwoordelijkheid die het met zich meebrengt, naast `te veel rompslomp’(14% van de mkb-ers; 22% van de zzpérs [sic])’, aldus hetzelfde persbericht. JOH! In ieder geval is dit onderzoek al vele malen beter dan dat malle prutswerk waar de CNV laatst mee kwam. Wilt u nog even lekker verder graven in de cijfers, dan mag u zelf versie 15 van de Powerpoint-pdf van het onderzoeksverslag erbij te pakken. 

Bent u langdurig ziek en in dienst bij klein bedrijf? U wordt gegarandeerd 2 jaar doorbetaald!

Ziek zijn is niet leuk en langdurig ziek zijn al helemaal niet. Zeker ook als u niet in vaste dienst bent bij uw werkgever. Maar vooral kleinere werkgevers (met maximaal 25 werknemers) zijn juist weer huiverig om vaste dienstverbanden uit te delen. In het regeerakkoord was afgesproken dat dergelijke kleine werkgevers tot 1 jaar het loon doorbetalen bij ziekte van een werknemer. In het tweede jaar wordt die doorbetaling door het UWV uitgevoerd, waarvoor de werkgevers een premie betalen. Daarnaast is er nog zoiets als ontslagbescherming, dat het voor werkgevers onmogelijk maakt om die gehele twee jaar een arbeidsovereenkomst te beëindigen. Dat vond het MKB wat vervelend, waardoor minister Koolmees vandaag met een zoenoffer komt. Koolmees heeft met het Verbond van Verzekeraars en werkgeversorganisaties MKB Nederland, VNO-NCW en LTO Nederland afgesproken dat die twee jaar doorbetaling blijft, maar dat er vanaf 2020 een verzekering kan worden afgesloten door werkgevers die financieel ontziet en ook andere verplichtingen en taken uit handen neemt, de zogenoemde MKB-verzuim-ontzorg-verzekering. Daarnaast komt er een tegemoetkoming voor de kosten van loondoorbetaling van in totaal €450 miljoen en in 2021 wordt het medisch advies van de bedrijfsarts in plaats van de verzekeringsarts voor re-integratie van zieke werknemers leidend. Ook moet UWV duidelijker maken hoe het werkgevers beoordeelt hoe werknemers terug naar werk worden gedwongen begeleid. Nou goed, wordt de drempel nu echt lager om mensen een vast dienstverband te geven? Koolmees denkt alvast van wel. 'We zetten samen een grote stap om een lang slepend probleem aan te pakken. Tegelijkertijd blijven alle rechten van de zieke werknemers hetzelfde.' Overigens is het vaste contract in opkomst, nu werkgevers hiervoor kiezen in plaats van de lonen omhoog te gooien. Overigens is het ook de bedoeling dat de er het komende jaar onderzoek gedaan wordt naar een verplichte arbeidsongeschiktheidsverzekering voor zzp'ers. Dat wordt weer lekker de open dialoog aangaan met de zzp-lobby. Kamerbrief van Koolmees hier

Zo maken we het mkb weer een stukje veiliger

Financiert een bedrijf z’n activiteiten met eigen geld, dan is het risico bij slecht weer beperkt in de zin dat die eigen bijdrage dan foetsie is. Het gebruik van schuld maakt de boel een stuk interessanter: meer vermogen kan zorgen voor dikkere winsten, maar daar staat het gevaar tegenover dat de toko in slechte tijden ook dieper in de penarie kan komen want dan staan ook altijd de schuldeisers nog te wachten. Zie hier de hele heisa rond de kapitaalbuffers bij banken in een notendop. En juist om het gebruik van eigen in plaats van vreemd vermogen aan te moedigen besloot Rutte III om een einde te maken aan de fiscale aftrekbaarheid van exotische converteerbare obligaties (u kent ze als coco’s). Maar er is meer dan de financiële sector. Het Internationaal Monetair Fonds heeft de data van zo'n 3,8 miljoen midden- en kleinbedrijven met minder dan 250 werknemers uit 24 moderne economieën (waaronder bijna 19.000 Nederlandse firma's) onder de loep gelegd en tovert een gemiddelde hefboom van 25% (mediaan is 20%) uit de hoge hoed (overzicht per sector hier). Dat wil zeggen dat een mkb'er dan iedere uitstaande euro voor €0,25 met schuld financiert. Overigens is die ondernemer met name afhankelijk van bankfinanciering in plaats van marktfinanciering. Verder verklaart de fiscale aftrekbaarheid van rente - die net als bij ons in veel landen te vinden is - volgens het IMF tot 27% van die leverage. Kortom, een stukje steun voor de bewering dat belastingdiensten juist schuldgebruik aanmoedigen. Op z'n IMF'iaans volgt hierop het advies aan fiscussen om, omwille van de macro-economische stabiliteit, die fiscale aftrekbaarheid weg te jorissen. Wat dat betreft kan het fonds z'n lol op in ons land: Rutte III gaat per 2019 de rente-aftrek beperken tot maximaal 30% van het brutobedrijfsresultaat en tot een totaal van €1 miljoen (details hierzo bij wetsvoorstel ATAD1). Op naar minder mkb-risico's dus, al zullen de bewuste ondernemers hier niet direct om staan te juichen. Het IMF dan hopelijk weer wel, maar dat wordt onderhand ook weleens tijd.

En daarom krijgt u geen vast contract bij een kleine werkgever

Dat kleine mkb’ers al lang geen trek meer hebben om u een vast contract te geven, moge duidelijk zijn: vaste werknemers zijn niet alleen duurder dan flexfietsers, maar bij gezeik komen ze er ook maar moeilijk vanaf. Nu zult u zeggen: ach, zo’n vast contract, dan kunt u toch ook gewoon ontslagen worden? Bijvoorbeeld als u tegen uw baas zegt dat u zo ziek bent dat u niet kan komen werken (maar wel gewoon doorbetaald krijgen). Nou, dan heeft u het grondig mis. Wat volgt is een rechtszaak die fijntjes weergeeft waarom u bij een kleine werkgever geen vast contract meer krijgt. Let ook even op dat u uw hoofd niet helemaal los schudt van uw romp. Nou goed, komt ‘ie dan: mevrouw werkt ergens in een winkel als ‘Assistente/Verkoopster’ voor €1214.47 bruto per maand. Ze meldt zich ziek want guttegut het ging gewoon niet meer. Haar werkgeefster vraagt haar, op verzoek van de arbodienst, na een week om wel even langs te komen om bij te praten in het kader van haar re-integratietraject. Maar ook dat kon niet want te moeilijk, te ziek en te zielig, zo laat de werkneemster per Whatsapp weten: ‘Voor de goede orde en duidelijkheid, ik ben morgen niet in de winkel om met jou koffie te drinken; dat kan ik op dit moment helemaal niet aan. Je gaf aan dat je mij met rust zou laten en ik zou dat zeer op prijs stellen; dat is echt beter voor mijn herstel’. Maar de werkgeefster vertrouwde het niet en huurde een ongediplomeerde (onthoud dit, wordt nog belangrijk) privédetective die van onder zijn gleufhoed de zieke werkneemster een week in de gaten hield. U raadt het al: de werkneemster had een ernstige vorm van spijbelsyndroom. Een bloemlezing uit het verslag van de privédetective om even een indruk te geven van de drukke week: ‘Na haar uitgebreide kappersbezoek (…) kwam zij vol energie en verzorgd naar buiten en ging zij nog even bij haar moeder langs.’ En deze, ook mooi: ‘Zij kwam daar [bij één of andere vriendin of zo, red.] om 7.45 uur aan. Wij, mijn zakelijk partner en ik, constateerden daar dat ze daar volop aan het schoonmaken was. Zij liep meerdere keren naar buiten met grof vuil en binnen was zij druk bezig met het huis aan kant maken (stofzuigen, stoffen en dweilen). Daarnaast was zij flink aan het tuinieren.’ Tot slot: ‘Woensdag 6 juni was [werkneemster] tot 12:15 uur thuis aanwezig en was erg druk met schoonmaken, matten kloppen en haar hond uitlaten.’ De werkgeefster vond het wel welletjes en riep de werkneemster op het matje. Die liet echter doodleuk weten dat ze ‘diverse keren had aangegeven ziek te zijn en heb dringend rust nodig volgens mijn huisarts. Ik gebruik diverse medicijnen. De afgelopen week is die rust mij op geen enkele gegund door mijn werkgever ondanks het feit dat zij per WhatsApp aangaf mij met rust te laten.’ En wat er toen gebeurde zal u verbazen.

Lees verder

Kifid gaat nu ook kleine ondernemers redden van dure advocaten

Stel: over twee weken wordt uw eerste kind geboren, maar de babykamer is niet helemaal af. Beter gezegd: De commode zit nog in de doos, gordijnen zijn abwesend en daardoor heeft het zonlicht vrij spel op de muren die gekenmerkt worden door vochtplekken en afbladderend behang. Ondertussen doucht u al twee jaar bij de buren, omdat het plaatsen van een douchecel toch niet zo gemakkelijk is als het lijkt. Toch besluit u te beginnen aan de bouw van een tuinhuisje. Zonder ambitie komt een mens nergens, en met kunt u altijd nog geflankeerd door tranenperser John Williams de hoofdrol spelen in Help, mijn man is klusser! Zoiets moeten ze ook gedacht hebben bij ons favoriete klachteninstituut Kifid. Daar kampen ze al enige tijd met een leegloop van personeel, belachelijke ICT-plannen, een achterstand in de te behandelen zaken  en - als gevolg van dit alles - de onvermijdelijke rode cijfers. Wat doe je dan als faalfabriek? Juist. De dienstverlening uitbreiden. Voortaan zijn niet alleen consumenten bij het Kifid welkom, maar ook kleinere mkb'ers kunnen aankloppen als zij overhoop liggen met een financiële instelling. Paar beperkende voorwaarden. Uw omzet mag niet hoger zijn dan €5 mln, de hoofdsom waarover de claim gaat mag niet hoger zijn dan €1mln en de financiering moet voor 1 juli 2018 zijn aangevraagd. Niet komen aanzetten met uw frustraties over renteswaps dus. Klagen over dat afgewezen kredietverzoek voor uw briljante cryptobedrijf mag eveneens ergens anders. Banken zijn vrij om te bepalen aan wie ze geld uitlenen. Wel kan de mkb'er (vooral de k dus) langskomen met geschillen over bestaande kredieten of door de bank opgezegde kredieten. Klachtenbehandeling kost wel €250, terwijl een hoger beroepje €500 doet. Zo breidt Kifidje niet alleen haar inkomstenbasis ietsiepietsie uit (=voornamelijk contributies aangesloten financiële instellingen), maar is ook de doelstelling van zelfopheffing weer wat verder uit zicht. In ruil daarvoor kan de mkb'er zonder tussenkomst van duurbetaalde advocaten en rechters een vergoeding van maximaal €250.000 binnenhengelen. Maar reken vooral niet op succes. 

Wat is fouter: een bank die informatie achterhoudt of mkb'er die zich niet voorlicht over renteswaps?

Vandaag berichten de Telegraaf en het FD over een volgend hoofdstukje in het voortetterende dossier rentederivaten. De rechtbank Amsterdam heeft in een tussenvonnis (arrest volgt als we het op rechtspraak.nl zien verschijnen) de Hoge Raad om advies gevraagd in een specifieke zaak. De reden voor die keus is dat het Amsterdamse hof en de rechtbank uit de hoofdstad in vergelijkbare zaken anders beslissen en omdat het aantal zaken talrijk is. Als de Hoge Raad zijn oordeel velt over deze zaak, dan doet het dan in wezen ook over al die andere vergelijkbare zaken. De modus operandi van de gedupeerde mkb'ers is in twee categorieën te onderscheiden. 1. Je beroepen op dwaling. Simpel gezegd: als ik geweten had waar ik 'ja' op zei, dan had ik nooit 'ja' gezegd. 2. De bank wijzen op zijn zorgplicht. Hier zegt de mkb'er dat de bank veel uitvoeriger had moeten uitleggen wat de risico's van swaps zijn en bij wijze van spreken 'DOE HET NIET' moeten zetten voor het stippellijntje waar hun handtekening moest komen. Gevolg van toegekende dwaling: nietigverklaring overeenkomst. Van zorgplicht: ontbinding overeenkomst. In het geval van de genoemde zaak waar de Hoge Raad zich over gaat buigen, gaat het over dwaling. In gesprek met het FD zegt advocaat Wagenaar die de betreffende mkb'er vertegenwoordigt dat het in de zaak onder andere gaat over de verborgen provisies een bankier verdiende aan de verkoop van de swap-overeenkomsten en overhedging (swaps dekken een hoger bedrag dan de lening). Waar de rechtbank nu de hulp van de Hoge Raad voor inschakelt is de vraag wat prevaleert. De mededelingsplicht van een bank, of de informatieplicht van een klant. In 2009  werd in een arrest in de Dexia-affaire gewezen op de informatieplicht. 'Daarin werd kortweg gesteld dat degene die de overeenkomst aangaat zich moet verdiepen in de documentatie en gewoon de goede vragen moet stellen. Doet hij dat niet, dan kan hij zich niet achteraf op dwaling beroepen', aldus Wagenaar.

Lees verder

MKB: personeelskosten escaleren uit de hand (en vaste contracten zijn stom)

Brancheorganisatie MKB-Nederland en de SRA ('een netwerkorganisatie van 370 zelfstandige accountantskantoren met 900 vestigingen in Nederland') luiden vandaag een soort van noodklok. De personeelskosten stijgen sneller dan de omzet (zie ook het plaatje) dus de winstgroei van het midden- en kleinbedrijf staat onder druk. Die stijging is het gevolg van hogere premies voor de werknemersverzekeringen, hogere pensioenpremies en natuurlijk personeel dat een hoger netto-inkomen eist. Over 2017 tikten onder meer bouw, horeca en detailhandel gemiddeld 27% van hun omzet aan personeelskosten af. En zegt de SRA: 'Als de loonkosten in 2018 verder toenemen zonder een compensatie in de belastingen en sociale premies (wig), zal de winstgroei van mkb-bedrijven naar verwachting verder dalen'. Dat is voor de individuele ondernemer natuurlijk niet zo leuk, maar voor de veelbesproken arbeidsinkomensquote -het percentage van het nationaal inkomen dat naar de lonen vloeit- lijkt ons dat juist best aardig, afgezien van het zwarte gat dat we de wig noemen. Voor MKB-Nederland geven deze cijfers voldoende aanleiding om met een opmerkelijke wensenlijst voor de Wet arbeidsmarkt in balans te komen. Dat is een wet in de maak die ervoor moet zorgen dat vaste contracten de norm worden en flex de uitzondering. Onder meer door flex duurder te maken dan vast (logisch). Op BNR laat de directeur van MKB-Nederland weten dat een goed idee te vinden, maar niet voor het mkb. Dus zijn voorstel: Wouter Koolmees moet het wetsvoorstel aanpassen en flex goedkoper maken dan vast, anders draait het mkb straks verlies. Joe!

De staat lapt wel weer: MKB Nederland wil mkb financieren met overheidsgeld

We weten even niet meer wie, maar onlangs zei iemand op de radio: de PvdA mag dan wel bijna weggevaagd zijn, maar de denkbeelden zitten nog diep verankerd in onze volksaard. Immers, is er trammelant van enige omvang, dan wijzen er direct vier vingers naar de overheid om het maar weer te regelen. Zelfs als het om particuliere aangelegenheden gaat, kunnen we de neiging vaak niet weerstaan om er toch een collectief probleem van te maken waar geld van de belastingbetaler naar toe moet, direct of indirect. Ook vandaag werd er weer een beroep gedaan op de staat: de directeur van MKB Nederland vindt dat de Volksbank (voorheen SNS Bank maar intussen volledig eigendom van de staat, dus lobbybaar) het kleine mkb moet financieren die bij gewone banken de vinger krijgen. U las eerder al bij ons waarom en ook dat de overheid toen al bij wilde springen. Deze collectivisatiereflex heeft er de afgelopen jaren al toe geleid dat de overheid, en dus ‘we’ als belastinglapper direct danwel indirect voor iedereen en zijn moeder garant staan, voor hypotheken met echtbrekers (en straks nog ook voor pretbeluste babyboomers) en pensioenen (al gaat dat sommigen nog niet ver genoeg). En dan hebben we nog niet eens gehad over onze Zuid-Europese vrinden. Die, overigens, door de directeur van MKB Nederland in zijn onwaarschijnlijke domheid collectief als mislukte ondernemers worden afgeschilderd: Visser wijst op recent onderzoek van de Europese Centrale Bank, waaruit blijkt dat van alle Europese landen alleen in Nederland het percentage afwijzingen van mkb-leningen toeneemt, met 30 procent. Visser begrijpt dat niet. 'Het Nederlandse mkb doet het toch niet slechter dan dat in Italië of Griekenland?. Enniehoes: het zal dus wel weer op uitdraaien dat de belastingbetaler via de Volksbank opdraait voor de risico’s die kleven aan die mkb-kredietjes. En dat is dus mooi stom: collectief lappen voor de particuliere plannen van ondernemers. Beter gaan de geldvragers op zoek naar een alternatieve bron van financiering, zoals crowdfunding. Oh nee, laat maar

Banken over derivatendossier: komt goed, gewoon doorlopen aub

Hij kan zo op een tegeltje: als banken ergens goed in zijn, is het wel in het vertragen van ingewikkelde dossiers. Zo ook in het rentederivatendossier dat al sinds 2012 speelt maar nog lang niet ten einde is. Zes banken (ABN, Deutsche Bank, Rabobank, ING, Van Lanschot en SNS) verkochten mkb'ers sinds 2005 allerlei ingewikkelde renteswaps die uiteindelijk zeer nadelig voor de kopers ervan bleken te zijn wegens de dalende rente (uitleg). Een gevalletje schending van de zorgplicht. Lang verhaal kort is het nu zo dat de banken die klanten moeten gaan compenseren en zijn er daartoe complete fabrieken uit de grond gerezen waarin alle schade bij elkaar gesomd wordt. Sindsdien duurt het en duurt het, zodat inmiddels iedere deadline gemist is. Vandaag mochten de topmannen van ABN en Rabobank plus een bestuurder van ING voor de zoveelste keer in een hoorzitting in de Tweede Kamer tekst en uitleg geven (hier terugkijken). De boel begon allemaal met een idee van ondernemersorganisatie ONL (directeur Hans Biesheuvel in het midden op de foto) om harde deadlines en echte sancties met echt geld te stellen. Maar al vrij snel bleek dat de VVD dit niet nodig acht, plus het is ook nog eens zo dat het maken van die deadlines tijd kost. Rabo-topman Wiebe Draijer vult aan dat hij 'oprecht geen aanvullende prikkel nodig' heeft, ABN-baas Kees van Dijkhuizen stelt dat harder werken er niet in zit en ook van de commissie achter de compensatieregeling komt geen extra zweepslag. De hoofdgedachte: de regeling staat nu eindelijk, als we daar nu aan gaan zitten sjorren duurt het allemaal nog veel langer. En dus rijdt het compensatieboemeltje rustig verder en kunnen ondernemers verder gaan met wachten. Nog heel even.

Linktip: Energie vergelijken