7 topics
#metoo

Tech-investeerders zetten Weinstein-clausules in dealcontracten

Dat schrijven FT en onze eigen DFT. Als onderdeel van due diligence vragen investeerders startups steeds vaker of er zaken spelen op gebied van seksuele intimidatie of dat er misschien redenen zijn te denken dat die op termijn gaan spelen. De reden is natuurlijk dat de waarde van een bedrijf een fikse knauw op kan lopen wanneer zoiets aan het licht komt en investeerders geen kat in de zak willen kopen. Reputatie wordt een steeds belangrijker onderdeel van de waarde van een onderneming en een #metoo schandaaltje is zo’n beetje het slechtste wat je reputatie kan overkomen. Vraag het Travis Kalanick, de voormalig CEO van Uber, wiens bedrijf na een behoorlijke rits aan dergelijke zaken (twintig werknemers werden ontslagen) lange tijd in crisismodus verkeerde. Hoewel reputatie moeilijk kwantificeerbaar is heeft onderzoek (hier en hier) al wel uitgewezen dat er een positieve correlatie is tussen reputatie en financiële performance van een bedrijf. CNBC laat ook zien dat 30% van de Amerikaanse beursgenoteerde bedrijven reputatierisico als een bedrijfsrisico hebben opgenomen in hun verslaglegging over 2018. Een Amerikaans reputatie-adviesbureau zei in januari al dat het aantal telefoontjes van bezorgde directeuren was verviervoudigd sinds de aantijgingen gingen rollen. Naast het feit dat rechtszaken en reputatieschade directe negatieve effecten hebben op de beurskoers wordt ook gesuggereerd dat werkgevers die het niet zo nauw nemen met (aantijgingen van) seksueel ongewenst gedrag op de werkvloer ook minder moeite hebben met andere onoorbare zaken zoals creatief boekhouden of onafhankelijk ondernemingstoezicht. 

Lees verder

Het houdt niet op: nu weer #MeToo bij topeconoom Harvard

Er zijn weinig mensen die een betere academische carrière hadden dan Roland G. Fryer. De econoom was dertig jaar oud toen Harvard hem een positie aanbood, waarmee hij de jongste zwarte Amerikaan ooit was die een aanstelling kreeg bij de topuniversiteit. Hij werd overladen met prestigieuze prijzen en schuwde controverse niet: hij publiceerde een onderzoek waaruit bleek dat agenten in de VS geen bias hebben als het gaat om het neerschieten van zwarte burgers. Dat leverde (uiteraard) een nationaal debat op. Alles goed en wel, maar professor Fryer zou zich schuldig hebben gemaakt aan #MeToo. Het balletje kwam dit voorjaar al aan het rollen, maar The New York Times heeft inmiddels het onderzoek naar Fryer ingezien. 'The findings (...) found that Dr. Fryer had engaged in “unwelcome conduct of a sexual nature” toward four women who worked in the Harvard-affiliated research lab he created. In one case, his “persistent and pervasive” conduct contributed to stress that resulted in the accuser’s taking disability leave, the investigator found. The investigator could not substantiate some allegations, including one asserting retaliation by Dr. Fryer.' De professor had dus een heel plat gevoel voor humor en/of kwam thuis niet aan zijn trekken. Het lijkt ons niet chic en zeker onwenselijk, maar de strafmaat is wat aan de zware kant. Het is immers einde carrière voor de topeconoom. Nu moeten we erbij vermelden dat Fryer ook weigerde aanbevelingsbrieven te schrijven voor een student nadat zij niet was ingegaan op zijn avances. Dat is machtsmisbruik van de bovenste plank - als het waar is. Fryer zelf ontkent alle aantijgingen ten stelligste, maar bij #MeToo hoort #BelieveAllWomen, dus de hij kan het beste zo snel mogelijk informeren of de plaatselijke Walmart nog vacatures heeft.  

Vrouwen schieten zichzelf in het pootje met #metoo

Allereerst excuus voor de hartstikke misogyne kop boven dit stukje. Vrouwen en JBC zijn immers het alleen slachtoffer en geen dader van #metoo. Die eerste groep wordt ook nog eens getroffen door alle maatregelen die zijn genomen tegen ongewenste intimiteiten op de werkvloer. Mannen zijn namelijk zulke lafbekken dat ze niet met een vrouw in een vergaderhok durven te zitten. Voor je het weet heb je een claim aan je onbevlekte broekje omdat je met een iets te schalkse blik de marketingbudgetten hebt voorgelezen. Wil je dat voorkomen kun je er als man voor kiezen om nooit meer gezamenlijk met een vrouw naar een klant te rijden, louter met mannen te vergaderen of überhaupt geen vrouwen aan te nemen. Eén probleem. Zulke oplossingen zijn niet goed voor de carrièrekansen van de vrouwtjes en zo houdt het gemekker over die loonkloof nooit op. Zeker niet nu de angsthazencultuur - na Nederland - ook het walhalla van de grootverdieners heeft bereikt. Op Wall Street schijnt het aannemen van vrouwen volgens een anonieme ingewijde als 'an unknown risk' gezien te worden. Dat de angst bij het testosteronrijke gedeelte van de haute finance er goed in zit, blijkt wel uit het feit dat het merendeel van de baasjes geen zin had om met naam en toenaam over dit onderwerp met Bloomberg te spreken. Wel geven ze een interessant inkijkje in hun oplossingen. 

Lees verder

Auw, Vice blijkt daadwerkelijk put des verderfs

Een bekend gezegde luidt 'wie een moraalgalg bouwt voor een ander, hangt daar uiteindelijk zelf aan'. Recentelijk werd Vice-hoofdredacteur Casper Sikkema ontslagen vanwege seksueel grensoverschrijdend gedrag. Niet zo ernstig als Francisco van Jole, maar omdat Vice een commercieel bedrijf is en de NPO kennelijk aan niemand verantwoording schuldig is, betekende het toch einde van zijn hoofdredacteurschap. De Volkskrant publiceerde een aardig profiel van het reilen en zeilen bij Vice. De wereldkwoot uit het stuk doen we direct maar even cadeau: 'Zelf noemt Sikkema zijn ontslag het gevolg van '#MeToo-paniek', zowel bij hemzelf als bij Vice'. Enfin, in grote lijnen - LOL, zeiden we nu lijnen?! - coke, hard werken, coke, drinken, coke en niet echt woke. 'Woke' is een term voor het zesde zintuig der sociale rechtvaardigheid. Op de Vice-redactie zijn ze even woke als de redactie van de National Review communistisch is. Dat is verder niet zo erg, behalve dat Vice een niet aflatende stroom belerende SJW-artikelen publiceert waarin alles en iedereen de maat wordt genomen. Dat kan je best doen, alle meningen zijn welkom, but practice what you preach. Dat is ook waar de bescheiden #ophef vandaan kwam. Sikkema predikte bij De Wereld Draait Door als een ware dominee over het seksuele roofdier dat de man kennelijk is, maar was zelf niet van onbesproken gedrag. Sterker nog: bij Vice blijkt een allesbehalve vrouwvriendelijke cultuur te heersen. Maar goed, wat nu? Wij verwachten cursussen, heel veel cursussen, voor het (mannelijke) personeel, want Vice is zoals gezegd een commercieel bedrijf. Het is een advertentievehikel dat matigjes is vermomd als serieus medium. Slecht imago betekent minder inkomsten van adverteerders. Daarover gesproken: zijn alle wokemeisjes (m/v/x) uit de categorie Rosanne Hertzberger al druk bezig met petities, adverteerdersbellen en boycots? Of is de hypocrisie toch machtiger dan het zwaard? Zoals een ander bekend gezegde luidt: 'bij iedere moraalridder past een moraalgalg'. Het enige wat nodig is, is een beetje hypocrisie.

Oei, nu ook #MeToo in Nederlandse kassen

Er zijn eigenlijk maar twee dingen aan te merken op de #MeToo-beweging. In de eerste plaats dat de onschuldpresumptie wel heel makkelijk vergeten lijkt te worden en in de tweede plaats dat het zich vooralsnog vooral openbaarde als een celebrity cult. Het zijn vooral hele en halve bekenden die met verhalen naar buiten komen. Maar we mogen aannemen dat seksueel overschrijdend gedrag, in tegenstelling tot zoiets als kwaliteitscocaïne, niet alleen in de wereld van de rich and famous voorkomt. Mede daarom is er weinig aan te merken op de twittercampagne, want het is een breder probleem. Dat blijkt ook uit het nieuwste rapport van FairWork over kontknijperij in de Nederlandse kassen. 'Poolse vrouwelijke arbeidsmigranten lopen vanwege hun kwetsbare arbeidspositie en culturele achtergrond een verhoogd risico op seksuele intimidatie in hun werkomgeving.' De vrouwen zijn bang voor ontslag als hen iets overkomt en ze dat aankaarten. Ook zou in de Poolse cultuur laakbaar gedrag van mannen eerder worden geaccepteerd. Daarnaast zijn de vrouwen zich niet bewust van hun rechten. We hebben in Nederland inmiddels een paar decennia ervaring met het proberen te veranderen van de thuiscultuur van immigranten en hun nazaten, dus we weten dat dat hem niet gaat worden. Maar dit is wel een extra reden om mensen fatsoenlijke contracten te geven. Want wie voortdurend het idee heeft op de schopstoel te zitten, durft namelijk seksueel overschrijdend gedrag niet aan te kaarten.

Fractielid vergrijpt zich aan stagiaire op kerstborrel. Moet kunnen?

Ach ja, kerstborrels. De broedplaats voor ellende door opgekropte seksuele frustraties gevoed door alcohol en een jaar onbeantwoorde affectie. In de (lokale) politiek kunnen ze er ook wat van. Denk bijvoorbeeld aan burgemeester Stefan Huisman van Oosterhout die zich aan liefst vijf vrouwen vergreep. Maar ook elders ging het mis, merken we op uit de volgende uitspraak. Om welke fractie van welke partij het gaat, weten we niet. Maar wel het volgende: 'Op maandag 18 december 2017 heeft het kerstdiner van de fractie plaatsgevonden in een restaurant in Den Haag. Na het diner zijn een aantal collega’s naar een café gegaan, waaronder [verweerder] en mevrouw [de vrouw] (hierna: de stagiaire). [verweerder] heeft vervolgens op straat de stagiaire op de mond gezoend. De stagiaire heeft aangegeven dit niet te willen.' Let wel: de man had, nadat bleek dat de stagiaire de laatste trein gemist had, haar aangeboden om bij hem te blijven slapen. Onderweg naar huis begonnen de handtastelijkheden, die door de stagiaire resoluut werden afgewezen.  Toen tot overmaat van ramp ze haar tas was kwijtgeraakt heeft hij haar middenin in Den Haag aan haar lot overgelaten. Tas kwijt, dus geen geld voor een taxi. Toen ze via een appje vroeg of hij haar echt in de steek ging laten antwoordde de man 'met teksten als '"Ik wil alleen jou, ik wil je nu".' VIESPEUK!

Lees verder

Nederlandse bedrijven zijn doodsbang voor #MeToo

Waar zouden we als mannenredactie zijn zonder de Volkskrant? Dan hadden we nooit gehoord van gender disappointment. Da's de psychologenterm voor het gevoel wanneer (bijna-)moeders bovenmatig teleurgesteld zijn over het geslacht van hun kind. Schijnt ook voor te komen onder vaders die een profvoetballer willen opvoeden, maar die lopen dan weer niet naar de psycholoog. Enniewees, diezelfde krant  tikt vandaag ook over #MeToo op de werkvloer. Mannen worden namelijk doodsbang van vrouwen  en mijden hen daarom 'krampachtig'.

Lees verder
Linktip: Energie vergelijken