6 topics
#lukt-dat

Bijstandstrekker heeft autohandeltje. Loop dat goed voor hem af?

Ons archief is rijkelijk gevuld van bijbeunende steuntrekkers die gesommeerd worden om de ontvangen bijstand terug te lappen. Zo weet u als oplettende lezer al dat u als bijstandsontvanger beter niet kan bijklussen met hennepplantjes, tattoos zetten of de hele buurt helpen met computerprobleempjes. Schakelen we vandaag over naar Rotterdam, alwaar een ondernemende Rotterdammert een autohandel had. De mouwenopstroper uit de havenstad ontving echter ook een bijstandsuitkering vanaf 1 januari 2012. Blijkbaar rook de gemeente al snel onraad, want de bijstandsontvanger werd na twee jaar uitgenodigd voor een babbeltje, waarbij hij ook nog even bankafschriften moest meenemen. Daaruit bleek dat de bijstandsgerechtigde tussen 10 september 2013 tot en met 22 september 2014 nogal vaak geld op zijn rekening kreeg gestort van zijn zus. Verder bleek dat hij vanaf het begin van zijn uitkering tot 18 december 2014 maar liefst 26 kentekens op zijn naam heeft gehad. En dat riekt dus naar inkomen (geld van zijn zus, plus autohandel), en of hij dus kon teruglappen. In eerste instantie wilde de gemeente €39.673,97. Met wat bezwaar en beroep ging het bedrag al terug naar €24.371,33, maar dat was nog niet genoeg richting de nul en dus stapte de man naar de Centrale Raad van Beroep (CRvB), maar helaas pindakaas. Ten eerste bevestigt de CRvB dat het geld van de zus terecht is meegerekend bij de terugvordering: het was namelijk geld (dat bovendien met enige regelmaat binnenkwam) waarover de beste man vrijelijk kon beschikken en volgens de wet is dat dan gewoon inkomen (‘Tot de middelen worden mede gerekend de middelen die ten behoeve van het levensonderhoud van de belanghebbende door een niet in de bijstand begrepen persoon worden ontvangen.’). Die autohandel deed hem natuurlijk verder de das om, aangezien de steuntrekker geen enkele administratie had (goh!) waaruit zou kunnen blijken dat het geschuif met auto’s heus niet zijn recht op bijstand om zeep hielp. Kortom: er moet een flink bedrag terug naar de gemeente Rotterdam. U weet nu dus dat u geen auto’s moet verhandelen als u in de bijstand zit, maar ook niet zomaar geld aan moet nemen van familieleden die u een handje willen helpen in uw penibele situatie. Of nou ja, niet via uw bankrekening dan. 

Uitgezette Pakistaanse start procedure om algemene heffingskorting. Want waarom ook niet

Steeds wanneer we denken dat de bodem wel is bereikt qua nutteloze procedures, zinkt er toch nog eentje dieper. Vandaag deze, aangespannen door een Pakistaanse die gehuwd is met een inwoner van ons land. Helaas voor onze Pakistaanse heeft de IND in 2014 besloten dat mevrouw Nederland moet verlaten. Dus verwacht je een procedure tegen die beslissing, maar die volgt niet. Wat wel volgt is een procedure tegen de Belastingdienst om de algemene heffingskorting. En waarom ook niet, want de procedure is bijna gratis. Lang verhaal kort: heb je zelf geen inkomen, maar je partner wel, dan kan je die algemene heffingskorting overdragen aan je partner. Dus doet zij (of haar man, dat is wat onduidelijk) aangifte voor de inkomstenbelasting over 2015 en vraagt ze €1.175 aan algemene heffingskorting terug. Nu wil het geval dat die heffingskorting korting geeft op de inkomstenbelasting en op de premies voor de volksverzekeringen, bijvoorbeeld die van de aow. Maar onze Pakistaanse was in 2015 niet meer premieplichtig voor de volksverzekeringen, want geen ingezetene meer. Dus vermindert de Belastingdienst de heffingskorting naar €269. Maar dat vindt de vrouw dan weer niet rechtvaardig, want die wil ook uitbetaling van het premiegedeelte. Dus volgt voor de rechter dit pleidooi, deels schriftelijk en deels mondeling overgebracht door haar man (waar de vrouw is, weten we niet):

Lees verder

Man wil hypotheekrestschuld van €132k afkopen voor €45.000. Lukt dat?

In de Lukt dat?-serie gaan we deze week naar de rechtbank in Utrecht alwaar een ondernemer de Volksbank voor het hekje sleept. In 2012 heeft de ondernemer zijn woning verkocht en de verkoopwaarde was te laag om de gehele hypotheekschuld van te voldoen. Derhalve resteerde een schuld van €132.276,98. Met de bank werd een betalingsregeling overeengekomen van €200 in de maand waarmee de ondernemer, als we de rente buiten beschouwing laten, binnen 55 jaar van zijn schuld af zou wezen. Nu wil het geval dat hij bij zijn activiteiten nogal wat problemen ondervindt van die restschuld. Er is een bkr-notering en door de restschuld kunnen geen investeringen worden gedaan die noodzakelijk zijn voor het voortbestaan van de onderneming. Dus, zo luidt de eis in kort geding, moet de Volksbank meewerken aan het volgende plan: de Volksbank krijgt ineens €45.000 overgemaakt en in ruil gaat er een streep door de restschuld van die €132k (nu iets minder, exacte restrestschuld onbekend). Die €45k kan de man 'bij elkaar schrapen'; deels door geld uit zijn onderneming te halen en deels door te lenen bij vrienden, kennissen en zakenrelaties. Hoewel dit klinkt als een gouden deal weigert de Volksbank elke medewerking. Maar is die weigering terecht? Nou, zegt de rechter, eigenlijk is het feit dat de ondernemer deze procedure aanspant nogal onzinnig. Vooral zijn betoog dat hij niet in staat wordt gesteld noodzakelijke investeringen te doen is conceptueel lastig te vatten. En dat is niet zozeer vanwege het achterwege blijven van berekeningen over de noodzakelijke investeringen, maar meer omdat het hierboven genoemde bedrag van €45.000 nu juist laat zien dat hij ondanks de restschuld wel degelijk kan investeren. En zo krijgt de Volksbank gelijk, houdt de bank uitzicht op een terugbetaling van €132k over ongeveer een halve eeuw en mag de ondernemer €1.619 aan proceskosten overmaken. Had-ie direct aan de Volksbank kunnen overmaken en mag u zelf bepalen of dat bedrag het juridische gokje waard is geweest.

Gemeente wil uitkering korten van steuntrekker met ongemotiveerde lichaamstaal. Lukt dat?

In het kader van onze lukt dat?-reeks schakelen we over naar Heiloo, alwaar een steuntrekker sinds 2013 bijstand ontvangt. Om vanuit die bijstand aan een baan te komen, krijgt onze steuntrekker hulp van Back2Work ('Verwacht van ons geen zachtaardig verhaal, maar wel een empathische en doortastende methode waarbij wij met creativiteit en volharding mensen aan het werk helpen' (*)). Na twee gesprekken bij een telemarketingbedrijf laat een medewerker van dat telemarketingbedrijf in maart 2015 aan Back2Work weten dat het gesprek niet zo vlotjes verliep: 'Vanmorgen is [de steuntrekker] op sollicitatie geweest voor de functie telemarketeer. We hebben hem ontvangen met een kop koffie en mijn collega heeft kort met hem gesproken voordat hij gesprekken mocht beluisteren om een gevoel te krijgen van het werk. Tijdens dat gesprekje heeft hij al aangegeven dat hij hier moet komen, dat hij wordt gestuurd en dat hij een hekel heeft aan telemarketing. Tevens is de ongemotiveerde lichaamstaal opgemerkt door mijn collega en dat heeft ze benoemt naar hem en dat bevestigde hij. Dan weten jullie dat ook meteen. Ik wil in de ICT. Hij gaf aan dat hij niets kan verkopen, dat is mogelijk ook de reden dat hij niet aan een baan komt, want hij kan ook zichzelf niet verkopen. Mijn collega heeft hem aan het luisteren gezet en overleg met mij gehad. Wij zijn tot de conclusie gekomen dat [de uitkeringstrekker] totaal geen interesse in het aangeboden werk heeft en ze hebben hem snel naar huis laten gaan'.

Lees verder

Een bijstandsuitkering eisen zonder het Turkse banksaldo te overleggen. Lukt dat?

Nou, eisen wel maar krijgen gelukkig niet. Dat legt de Centrale Raad van Beroep uit aan een mevrouw die in 2015 een bijstandsuitkering heeft aangevraagd maar niet gekregen. Een ambtenaar te Tilburg, daar speelt de zaak zich af, vroeg even vriendelijk als vergeefs om inzage in het saldo van haar Turkse bankrekening. In bezwaar op het besluit van Tilburg om geen uitkering toe te kennen wegens het niet overleggen van financiële gegevens, betoogt de mevrouw: 'Mijn Turkse bank weigert afschriften over te leggen waarop saldi zichtbaar zijn'. In beroep bij de rechter tegen het besluit van Tilburg: 'Mijn Turkse bank weigert afschriften over te leggen waarop saldi zichtbaar zijn'. In beroep tegen de uitspraak van de rechtbank bij de hoogste socialeverzekeringsrechter van ons land, de Centrale Raad van Beroep: 'Mijn Turkse bank weigert afschriften over te leggen waarop saldi zichtbaar zijn'. Tsja, zegt de CRvB, het is aan u om uw financiële situatie helder te schetsen, zodat de gemeente kan bepalen of u echt een bijstandsuitkering nodig heeft. Lukt dat niet, dan geen uitkering. Bovendien mist de CRvB hier 'inzicht in de door appellante verrichte inspanningen om die saldi te verkrijgen van haar Turkse bank'. Mevrouw legt tijdens de zitting namelijk niet uit waarom er geen bankafschriften met saldi kunnen worden overlegd (wel dat ze niet wist dat ze de gemeente moest informeren over banksaldi, maar daar trapt het Raadje niet in). Bij ons opborrelende vragen als doen Turkse banken het alleen digitaal en heeft niemand een pc, zit de afdeling saldi in de nor wegens anti-Erdo, etc. worden dan helaas ook niet beantwoord. Voor het overige is er niks mis met kansloos procederen. Het internet moet immers gevuld (1, 2, 3, etc.) en het is fijn dat mevrouws advocaat (wiens middelnaam lijkt te klinken als 'neuk de gedragsregels waaraan ik me eigenlijk zou moeten houden omdat ik anders de rechtsstaat misschien wel om zeep help omdat misschien de samenleving op een dag zegt flikker op met je gesubsidieerde rechtshulp want dat komt uitsluitend ten goede aan advocaten die neuk de gedragsregels als middelnaam hebben') weer wat extra uurtjes aan gesubsidieerde rechtsbijstand heeft kunnen schrijven.

Kansloze ondernemer met iets te rijke ouders probeert kinderalimentatie te ontduiken. Lukt dat?

Voor onze populaire serie lukt dat? gaan we deze week naar een man en zijn vrouw die scheiden en vervolgens ruzie maken om de kinderalimentatie voor hun twee jaar oude kind. De vrouw, die het kind heeft meegenomen uit de boedel, wil €300 per maand, de man biedt €25. Die belediging Dat bedrag is het gevolg van zijn miserabele inkomen wegens zijn miserabele onderneming met al jaren miserabele cijfers. Meer zit er dus gewoon niet in. De man heeft echter in dit geval één probleem: zijn ouders zijn (schat?)rijk. Zo woonden de man en de vrouw toen het huwelijk nog goed was en het kind ter aarde kwam in een huis van zijn ouders. Voor dat pand met een woz-waarde van €800k hoefden zij geen huur of iets anders te betalen. Verder betaalden zijn ouders de kosten voor hun auto, kleding en overige vaste lasten. Bovendien schonken de ouders om de haverklap geld en 'zij zorgden kortom grotendeels voor het levensonderhoud van hun zoon en daarmee ook van de vrouw en [de minderjarige] en bepaalden in feite het niveau van de welstand van dit gezin'. Waarom de vrouw ondanks dit winnende lot uit de schoonouderloterij toch is vertrokken vertelt deze uitspraak van het gerechtshof in Leeuwarden helaas niet.

Lees verder
Linktip: Energie vergelijken