2 topics
#boerenbedrijf

Onze gierigheid maakt Nederland steeds lelijker

Ons Nederlanders benne nogal scherp op mensen die een vermeend weg-met-ons-gedachtegoed uitdragen. Nu is dat een gezonde instelling, maar ondertussen raken we alsnog ons land kwijt!11!!! Nederland wordt steeds lelijker. En nee, dan hebben we het niet over die onherkenbare pockets in de Randstad, maar over onze natuur en onze landbouwgebieden. Tot niet zo heel erg lang geleden gingen natuurbehoud en landbouw aardig hand in hand. Het idee dat we in de twintigste eeuw alleen maar bossen hebben gekapt voor akker- en weidegronden klopt niet. Dat gebeurde voor 1900. Daarna zijn we in heel Europa enorm gaan boomknuffelen. Dat is goed geweest voor de ansichtkaart van ons landschap, maar we draaien dit steeds verder terug. Bijvoorbeeld: hoe groter het landbouwareaal van een boerenbedrijf, des te hoger de subsidie. Dus het is aantrekkelijk om die houtwal te kappen, de grasmat (overigens door verschraling altijd Engels raaigras) net wat rechter te trekken en het nuttige te laten winnen van het aangename, dus wat doen die struweelhagen daar eigenlijk? Dit uitstekende stuk in de Volkskrant maakt deze neergang pijnlijk duidelijk: een stichting achter landgoed Twickel helpt boeren richting een extensieve vorm van landbouw - naar boerenbedrijven die meer opgaan in de natuur, een beeld en een praxis die zowel conservatieven als groenen erg fijn vinden. Het probleem is dat landbouwers door flinterdunne marges alleen het hoofd boven water kunnen houden door schaalvergroting en dat gaat ten koste van de natuur. De oplossing: hogere marges. Waar haal je die vandaan? Nou, we zouden eens kunnen beginnen bij de consument. Zou die echt zo moeilijk doen als de melk wat duurder wordt? Wij zeggen: betaal die paar cent extra, houd het een beetje mooi hier en steun het instandhouden van Dit Land Dat Ons Land Is!1!!

Boeren creperen door droogte

Dit land, dit aanslibsel van grote rivieren, is een agricultureel krachthuis. Gemeten naar de waarde van onze agri-exporten, hoeven we alleen de Amerikanen (met een landbouwareaal van grofweg drie keer de maan) voor ons te dulden. Omdat lesboeken en kranten worden volgeschreven door stadsmensen die denken dat melk uit de fabriek komt, is ons aangeleerd boeren - de agri-magiërs die dit allemaal mogelijk maken - een beetje stom te vinden. Nergens voor nodig, juist nu zouden ze op enige sympathie moeten kunnen rekenen. Want u denkt misschien dat de intense droogte voor een fijn stukje marktwerking naar de agri-ondernemer toe zorgt. Weinig water, matige oogst en de hoofdprijs voor boeren die wel kunnen leveren. Dat is lang niet altijd het geval, helaas. Het valt allemaal vies tegen. Natuurlijk, er zijn boeren die geluk hebben en niet op contractbasis werken. Deze ondernemers profiteren door het tegenvallende aanbod flink. De vraag verandert niet echt, het aanbod daalt en dus hoppa, Economics 101. Maar voor veel boeren is het geen feest. In de melkveesector nemen de opbrengsten af omdat sappig gras schaarser wordt. De prijzen stijgen echter wel. Voor bijvoorbeeld aardappeltelers geldt dat niet. Die telen op basis van vooraf overeengekomen prijzen, vooral in dienst van supermarkten. Niks last minute marktwerking, maar gewoon leveren voor prijzen waarvoor je je product nu eigenlijk niet kan verkopen - niet met dit weer. Gelukkig is er ook goed nieuws in dit aanslibsel dat zucht onder droogte. Keiharde prijsafspraken zouden niet keihard zijn als ze niet ook bepalingen zouden omvatten over de exacte omvang van het te leveren product. Volgens critici zou Albert Heijn dus 60.000 kilo Nederlandse pruimen laten verrotten omdat ze 3 millimeter te klein zouden zijn (wat dus gebeurt met droogte en algeheel matige oogst). De grootgrutter wil ze niet hebben, maar haalt ze liever uit Zuid-Amerika. Althans, daar lijkt het op, want de Twitter-woordvoerder ontkent dit met een beroep op 'verkeerde etiketjes'. Goed verhaal, lekker droog.

Linktip: Energie vergelijken