33 topics
#arbeidsmarkt

Oplossing voor de werkloosheid: ga eens overstappen

Kijk eens verder dan uw neus lang is, want er is veel meer mogelijk dan u denkt. Dat is de boodschap vanochtend van het UWV, werkgeversvereniging AWVN en de accountants van Deloitte. Deze club deed onderzoek naar de groep werklozen die korter dan zes maanden in de ww zit (in totaal zo'n 130.000 man), waarvan 30.000 op zoek zijn naar een functie waarvoor veel concurrentie is. Tegelijkertijd stonden er eind 2018 ongeveer 253.000 vacatures open en zijn er voor 190.000 daarvan juist te weinig kandidaten. Vervolgens keek het onderzoekstrio naar overlap tussen populaire en niet-populaire beroepen en die blijkt er warempel te zijn. Gemiddeld zijn er acht vergelijkbare jobs met een krappe arbeidsmarkt voor elke functie waar de markt juist ruim is. Niet zo verrassend, dus op naar de voorbeelden. Een administratief medewerker blijkt qua functieprofiel voor 69% te vergelijken met een inkoopmedewerker, maar ook een salarisadministrateur ligt dichtbij. Daarbij lijkt wat een eventcoordinator doet verdacht veel (71% match) op de werkzaamheden van een expediënt (logistieke dingen, daar is sowieso veel mogelijk) of die van een marktonderzoeker. Duh, denkt u wellicht, hadden werkgevers en werknemers dat niet zelf kunnen bedenken? Nee, zegt AWVN-adviseur Anne Wouters tegen het FD, want vroeger werkte het hameren op diploma's en werkervaring heel goed, maar tegenwoordig verandert werk pijlsnel. Sluiten we af met het volgende. Bij zulke eerdere matches is het wel zo dat zo'n 30% van het functieprofiel niet overeenkomt en om dat gat te overbruggen is toch echt bij- of omscholing nodig. Probleem hierbij is dat één op de drie Nederlanders niets van bijscholing moet hebben en over omscholing hoeven we het niet te hebben. Maar het zal inmiddels toch duidelijk zijn: als u bereid bent over uw eigen grensjes heen te kijken is er heel veel mogelijk.

UWV: 2018 was niet ons jaar, maar het komt allemaal goed

Een bewogen jaar, wat verstaat een mens daar nu eigenlijk precies onder? Voor het UWV zit dat als volgt. In 2018 bleek allereerst dat een groep Polen op grote schaal fraudeerde met ww-uitkeringen. Controle was er amper bij wegens ICT-problemen ofwel een lek administratiesysteem en een grenzeloos vertrouwen in de klant. Voorts leek frauderen met de loonkostensubsidie makkelijk, maar bleek die exercitie in feite nog veel makkelijker te zijn. Noemenswaardig is ook het laten beoordelen van arbeidsongeschikten door verpleegkundigen in plaats van artsen, want targets die gehaald moesten worden. Sowieso leidt de haast binnen UWV-kantoren niet zelden tot wegkijken bij fraudemeldingen. Gisteren vulde Trouw deze imposante lijst aan met het nieuws dat het UWV een hoop fouten maakt bij het keuren van de arbeidscapaciteiten van mensen met ziektes danwel beperkingen. Enfin, dat is dus al die wind die het instituut dit jaar ving, zoals het de boel vandaag zelf samenvat in zijn jaarverslag. Het jaar 2019 wordt echter het jaar van 'een hernieuwde balans', met meer controle en handhaving - zonder daarin door te schieten. En zo zit er een 'afwegingskader om geïdentificeerde frauderisico’s beter te kunnen wegen en prioriteren' in de pijplijn, aldus de zichzelf in de gaten houdende bestuursvoorzitter Fred Paling (foto). Wat betreft meer keuringsartsen: dat gaat allemaal de goede kant op, want eind 2018 telde het UWV er een dikke negenhonderd c.q. 65 meer dan het voorgaande jaar. En die totale renovatie van de ICT-systemen dan, waarover het bestuur en de ondernemingsraad elkaar in de haren vlogen? Die is even uitgesteld, schreef minister Koolmees (Sociale Zekerheid) gisteren, zodat beide partijen kunnen kijken 'hoe er op korte termijn samen uit te komen'. Het bestuur wil bijvoorbeeld een stel 'functiehouders in de ketens benoemen', maar de OR vreest een uitstroom van vette salarissen naar de zoveelste club managers. Overleggen maar dus, zodat de werkplezierwaardering door medewerkers op een mooie 7,5 blijft.

Hupsa. Stuk minder mensen in de bijstand

En dat mag ook weleens, gezien onze economische voorspoed en de historisch krappe arbeidsmarkt. Het CBS meldt vanochtend dat we in 2018 voor het eerst sinds de crisis het punt bereikten dat in alle leeftijdsgroepen het aantal bijstanders daalde. Over heel 2018 ging het bijstandsleger met 24.000 omlaag, tegenover 8.000 in 2017. En daarmee stond de teller eind vorig jaar op 433.000 mensen in de bijstand. Voorts stroomt ongeveer de helft van de bijstandsverlaters richting een baan, maar dat wist u al. Goed, de hosannastemming is wel ongelijk verdeeld. Bij jongeren tot 27 jaar (-6.300) en 27-45 jarigen (-16.000) ging het hard, en daar steekt de 1% daling (-1.600 man) onder 45-plussers toch heel magertjes bij af. Het aloude verhaal blijft staan dat die groep maar niet weet mee te surfen op de economische golf, en door de verhoging van de AOW-leeftijd met drie maanden (naar 66 jaar) duurt het ook langer voordat zij van bijstand naar pensioen vloeien. Om het hoofdstuk namen en rugnummers even af te maken: het aantal bijstanders met 'een niet-westerse migratieachtergrond' ging voor het eerst sinds 2008 omlaag en wel met 10.200. In de eerste drie kwartalen van 2018 stroomden bijvoorbeeld 5.600 Syriërs in, maar stroomde tegelijkertijd 6.900 man weer uit. Enfin, en de toekomst? Als je naar de trend van de afgelopen drie jaar kijkt lijkt het er volgens CBS-onderzoekster Tanja Traag vooralsnog op dat de daling nog wel even door blijft zetten. Al blijft dat natuurlijk wel koffiedik kijken, maar dat weet u ook wel.

Lees verder

Arbeidsmarkt: 900.000 werklozen, 3 miljoen flexwerkers en 5,4 miljoen hebben een vaste baan

De spanning op de arbeidsmarkt is deze eeuw nog nooit zo hoog geweest, schrijft het CBS vandaag dat verder met een totaaloverzicht komt van de ontwikkelingen op onze flexibele arbeidsmarkt in het afgelopen jaar. De officiële werkloosheid tikt het dieptepunt aan en het aantal vacatures is hoog. Hebben we onderstaand plaatje van gemaakt waar u met uw muis op kunt klikken. U ziet daar de absolute getallen. Relatief gezien was het aantal vacatures per honderd werklozen de laatste tien jaar ook niet zo hoog als in 2018.



Lees verder

Japanse vrouwen uitgebuit, wat zegt dat?

Geinig, Het Parool nam een stuk uit The New York Times over omdat we anders misschien zouden vergeten hoeveel onderdrukking er in de wereld is. Die vergetelheid zouden de laafjes van Blendle ook verschrikkelijk vinden: ware content is immers ideologisch gecureerde content, dus het stuk werd driftig ('heftig' in Blendle-speak) onder de aandacht gebracht. Niettegenstaande de agendajournalistiek die zich objectief noemt, bracht het zonder meer een interessant dilemma naar voren. We gaan we naar Japan, waar vrouwen erg veel last hebben van Het Systeem. Premier Shinzo Abe weet dat zijn land een probleem heeft met vergrijzing, maar erkent tegelijkertijd dat Japan niet bepaald is doortrokken van de religie der supertjesheilzame diversiteit. Hij leidt een van de meest immigratieschuwe landen op deze wereld. Dus de krimpende beroepsbevolking kan niet worden verholpen door immigratie, maar wel door vrouwen. In Japan kunnen we luiheid niet als oorzaak opvatten voor de geringe arbeidsparticipatie van vrouwen, maar een Ietwat Traditioneel Rollenpatroon wel. Dat verandert nu, wat tot problemen leidt doordat vrouwen zowel werken als huishouden en voor de kinderen zorgen - en dat is krankzinnig veel werk. Nu kan een mens van alles vinden van dit rolpatroon. Volgens The New York Times en Het Parool is het intens slecht en een obstakel naar totalitaire totale emancipatie. Volgens anderen is een (of dit) rollenpatroon een beschrijving van een aard-der-dingen die niet per se de as van het kwaad is, maar een uiting van hoe een cultuur leeft. Feit is wel dat de economische realiteit van in dit geval kapitalisme + anti-immigratie + vergrijzing niet geweldig goed samengaan.  Het dilemma is dus als volgt: kiest een samenleving voor culturele waarden en schakelt het de economische  een tandje terug, of is dat onzin? Toen dertig, veertig jaar in de Westerse wereld werd getwijfeld aan de grenzen van groei, was dat diepzinnig en progressief en verantwoord. Hoe is dat momenteel, nu de motivatie voor dat oordeel niet een zinloze vakbondsmoraal is maar een ideaalbeeld van andere ideologische snit? Sorry voor de serieuze vragen, dat is niet echt agendajournalistiek, maar we doen ons best.

Amsterdam gaat discriminerende werkgevers schandpalen

U bent zich er mogelijk niet van bewust, maar u leeft in een discriminerend land. Niet per se uw schuld, u wordt ook maar 'aangemoedigd door de harde toon in het nationale debat.' Met als gevolg dat mensen elkaar bewust of onbewust uitsluiten, stereotypen gebruiken en in een bubbel gaan leven. Zeggen wij niet, maar de Amsterdamse wethouder Rutger Groot Wassink wel. Want zelfs in de Amsterdamse bubbel is arbeidsmarktdiscriminatie aan de orde van de dag. Echt waar. Komt een Surinaamse Mokummer vijf minuten te laat dan maken collega's grapjes over zijn overzeese wortels, arriveert een blanke/witte/transparante Amsterdammer een uur over tijd dan heet dat - heel modern - tijd- en plaatsonafhankelijk werken. Is binnenkort verleden tijd, want Amsterdam gaat bedrijven die zich inzetten voor een inclusieve cultuur 'belonen'. Zo gaat Amsterdam onderzoeken of het mogelijk is om brave bedrijven een streepje voor te geven bij aanbestedingen. Om te bepalen wie inclusief genoeg is, zou er een vrijwillig keurmerk kunnen komen. Daar kun je er immers nooit genoeg van hebben. Spannender is dat de hoofdstad mystery guests wil inzetten om werkgevers op onvervalste stage- en arbeidsmarktdiscriminatie te betrappen en te schandpalen. Arbeidsmarktdiscriminatie gebeurt (met uitzondering van één domme en derhalve niet meer bestaande vacaturesite) heimelijk. Geen werkgever zal zeggen dat hij een sollicitant afwijst omdat hij oud/zwart/hoofddoekdragend/korfballer is. Men heeft gewoonweg iemand gevonden die 'beter bij het profiel past'. De gemeente wijst echter op positieve ervaringen met het inzetten van mystery guests in de horeca. Punt is dat toegangsbeleid in de horeca niet ingewikkeld hoeft te zijn. Voldoen aan leeftijdsgrens+niet straallam+geen Birkenstocks=toegang. HR-luitjes kunnen het altijd gooien op een 'klik' die ontbreekt. Achter deze dooddoener kunnen oneigenlijke motieven schuilen, maar vogel dat maar eens uit. Onze gok. In 2022 heeft Amsterdam nog geen enkel bedrijf gename-en-shamed, zijn er leuke keurmerken uitgedeeld en bestaat arbeidsmarktracisme nog steeds. 

Goh. Werkgevers geven helemaal niets om diversiteit

Terwijl alles en iedereen zich opwindt over de prehistorische denkbeelden van de oudste politieke partij van ons land, houden wij het even bij de diversiteit in enge zin: die op de werkvloer. Da's een ideaal van het ministerie van Sociale Zaken en om dat te bereiken ligt er een campagne op de tekentafel. In dat kader liet het departement ook door Kantar Public onderzoeken hoe de diversiteitsvlag er momenteel bij hangt op de arbeidsmarkt, en het antwoord daarop vinden we vandaag terug in dit rapport. De uitkomsten zijn weinig verrassend: diversiteit staat bitter laag op de agenda, veel belangrijker zijn zaken als de toekomst van bedrijven, het wegblazen van concurrentie en het überhaupt vinden van competent personeel in deze krappe arbeidsmarkt. Hier kwam het onderzoeksbureau achter na groepsgesprekken met leidinggevenden/directeuren van zowel laag- als hoogopgeleid personeel en een stel HR-functionarissen - in totaal deed 21 man mee. Daar zat van alles tussen, van een teamleider in een ziekenhuis en een eigenaar van een vervoersbedrijf tot een IT-manager bij een bank en een leidinggevende uit de detailhandel. Het onderzoek was met een mooi woord 'open en exploratief' en ging erom wat de deelnemers zelf op tafel gooiden. Verwacht voorts dus geen overvloed aan cijfers die we kunnen generaliseren, maar wel een klein kijkje in de overwegingen op de arbeidsmarkt.

Lees verder

Zoekt u werk? Banen genoeg in Oost-Nederland

Buiten was het de afgelopen tijd koud, maar op de arbeidsmarkt is het bloedheet. Om die temperatuur te illustreren hebben we twee records voor u in de aanbieding. Vorige maand waren 8,9 miljoen mensen aan het werk, ofwel 68,4% van onze bevolking. In alle vijftig jaren dat het CBS dit meet hebben de rekenmeesters geen hoger percentage gezien. In 2008 lag dit overigens op 68,3%. Nog een indicator dat de crisis eindelijk achter ons ligt: de werkloosheid lag in november op 3,5%, en daarmee duiken we net iets onder de 3,6% eind 2008. Dan volgt nu het broodnodige stukje nuance met de constatering dat ons land nog altijd een onbenut arbeidspotentieel van 1,1 miljoen mensen kent (overzichtsplaatje). Daar zitten bijvoorbeeld deeltijders tussen die graag meer uren willen maken (364.000) en de mensen die wel beschikbaar zijn maar niet gezocht hebben (234k, daarvan geeft 65k als reden 'weinig resultaat' aan). En dan is er ook nog het hoofdstuk personeelstekort, waarvan een kwart van de bedrijven last heeft. Da's trouwens best snel gegaan, aangezien begin 2016 nog amper firma's met dit probleem kampten. Vooral in de Zaanstreek (36% van de bedrijven), de Achterhoek (32%), Twente (30%), de regio Arnhem-Nijmegen (31%) en natuurlijk Utrecht (32%) gaat het hard. Mocht u de Randstad wel zat zijn en de vaardigheid bezitten van het aanpakken: in de Achterhoek heeft 60% van de bouwbedrijven te weinig mankracht. Rond Arnhem kunnen ook horeca-liefhebbers en specialisten in zakelijke dienstverlening hun lol op. Maar nog beter is het als u technisch geschoold bent en graag bezig wilt gaan met landbouwmachines. De agritechsector luidt vandaag de noodklok want voor sommige functies is niet één sollicitant geweest. Daarom gaat de blik richting India én staan de expats alweer te trappelen om een helpende hand te bieden. Dat moet toch voldoende reden zijn om in actie te komen.

ING: Nog eens een miljoen mensen extra aan de slag via Uber, Helpling, Temper, etc.

Uitzendbureaus zijn dood, werknemers bijna uitgestorven, want lang leve de platforms. ING komt vandaag via het Financieele Dagblad met het nieuws dat nog eens 'een miljoen banen vatbaar zijn voor verzzp'ing'. Voorbeeldje: de productiemedewerker in de koekjesfabriek krijgt maandelijks netto het minimumloon op zijn bankrekening gestort. De baas is echter het dubbele aan loonkosten kwijt wegens de overbekende wig. Welnu, als de productiemedewerker zich inschrijft als zzp'er en handig genoeg is om de ondernemersaftrekken binnen te hengelen, dan verdubbelt zijn inkomen en is de baas ook nog eens goedkoper uit. Je zou derhalve wel gek zijn om met een vast contract achter de lopende band te gaan staan. En datzelfde zal steeds meer het geval zijn onder ict'ers, schoonmakers, horecamensen, chauffeurs en zie verder het rijtje in het plaatje boven. Ons land telt momenteel enkele tienduizenden echte platformwerkers. Volgens ING kan dat aantal via de in de titel genoemde platforms en platforms die nog niet bestaan (lopende-band-platform, iemand?) doorgroeien naar een miljoen. In 2017 verdienden 800.000 zzp'ers de kost met eigen arbeid, dus dat aantal kan meer dan verdubbelen. Een vijfde van de beroepsbevolking is dan geen werknemer meer, maar verworden tot superflexo/19e-eeuwse stukloner. De grote verliezers zijn in ieder geval de uitzendbureaus. Die zijn verplicht om pensioenpremies en werkgeverslasten af te dragen, waardoor veels te duur. De FNV geeft in het FD een voorbeeld: 

Lees verder

Raad van State: Flexwet Koolmees kan in de haard

De opper-affakkelaars van de Raad van State hebben weer eens een wet naar de schroothoop verwezen. Deze keer betreft het slachtoffer de Wet arbeidsmarkt in balans (WAB) die vandaag door minister Wouter Koolmees (inclusief RvS-advies) naar de Tweede Kamer is gestuurd. De wet is een opvolger van Asschers gefaalde Wet Werk en Zekerheid, maar heeft met het verminderen van de verschillen tussen flex en vast hetzelfde doel. Greep uit de maatregelen onder de WAB: Werknemers hebben sneller recht hebben op een (hogere) ontslagvergoeding. Van werknemers die een vast contract krijgen wordt de proeftijd opgerekt van twee naar vijf maanden. Payrolling wordt duurder. Werkgevers zouden weer tot drie jaar (ipv twee) tijdelijke contracten mogen aanbieden. Koolmees denkt dat werknemers met dat extra jaartje flexervaring sneller in aanmerking komen voor een vast contract. RVS vraagt zich af waar de minister deze laatste wijsheid vandaan haalt, want vroeger was de termijn ook drie jaar en daalde het aantal vaste contracten evengoed. De verlening van de proeftijd vindt de Raad, net als FNV, onverstandig omdat dit wel eens een verkapt flexcontract zou kunnen worden. En door payrolling duurder te maken worden alternatieven als uitzendbureau's of het inhuren van zzp'ers aantrekkelijker. Bestaat de wet volgens de Raad dan alleen maar uit brandhout? Neen.

Lees verder
Linktip: Energie vergelijken