9 topics
#amerika

China zit ernstig verlegen om Afrikaanse propaganda

Zoals u weet zijn Westerse media er gek op om correspondenten in het buitenland te hebben. Zo heeft RTL de onvolprezen Erik Asstomouthaan in New York gestationeerd. Een accountant zou kunnen zeggen dat Erik pure geldverspilling is. Hij is een perfect specimen van de genus Journalistiekkisdodus. Want ja, iedereen kan overal CNN overtikken. Dat hoeft niet per se in New York. Dat kan ook op een industrieterrein in Neede. Maar hee, Erik A2M heeft mensen geïnspireerd. De Chinese president partijleider Xi Jinping bijvoorbeeld. Xi wil meer positieve aandacht voor het grootste infrastructurele project in de geschiedenis van de verderfelijke mens. Dit project heet met de stroeve poëzie van geïndustrialiseerde kersenbloesems 'Belt & Road'. De hermetische taal laat zich ontcijferen als: bloed, staal, wegen, havens en meer. Maar ja, betrokken landen zien er weinig in en hun media schrijven er negatief over - als ze er al over schrijven. De meeste van deze media zijn ongeveer even positief over dit Chinese project als Nederlandse media over Nederlanders die niet Van Kleur zijn. En dat is niet de bedoeling. 'President Xi Jinping called on media outlets in the countries involved in the Belt and Road plan to fashion stories about the scheme in a way that boosts public support.' Het Westen zal vast een grote  mond over deze bemoeienis hebben, maar dat is niet terecht. Het Westen zal klagen over propaganda, maar ja, dan kunnen de Chinezen zeggen dat wij aan agendajournalistiek doen en aldus maar het halve verhaal vertellen. Verdraaien noemen nette mensen kwaliteitsjournalistiek. Of een betaalde baan voor Erik Asstomouthaan.

Chinese eigenaar moet homo-datingapp Grindr verkopen: gevaar nationale veiligheid VS

Ja dat krijg je als je het don't ask, don't tell-beleid in het Amerikaanse leger afschaft. Dan moet een Amerikaans comité ingrijpen als een Chinees bedrijf Grindr koopt. Dit comité, genaamd The Committee on Foreign Investment in the United States (CFIUS), denkt dat de homo-datingapp in Chinese handen een serieus gevaar vormt voor de nationale veiligheid. Mogelijk omdat Amerikaanse militairen en personeel van veiligheidsdiensten er ook gebruik van maken, meldt Reuters vandaag. De uit Beijing afkomstige computerspelfabrikant Kunlun Tech kocht in 2016 voor $93 miljoen een meerderheidsbelang in Grindr, en vorig jaar werden de resterende aandelen van de app overgenomen. Waarom dan nu pas ingrijpen? In dit geval had Kunlun de acquisitie niet voor evaluatie van CFIUS aangeboden, waardoor de kans groter werd dat het comité later alsnog zou interveniëren, wat nu dus gebeurd is. Het CFIUS is al vaker voor grote overnames gaan liggen, zoals die van Moneygram door Ant Financial en van de Amerikaanse chipmaker Qualcomm door Broadcom. Elke deal die te maken heeft met (high)-tech wordt steeds meer met argusogen bekeken door de Amerikanen. Nadat president Trump CFIUS vorig jaar meer slagkracht heeft gegeven in dit soort zaken, wordt daar meteen dankbaar van gebruikgemaakt. Deze wet, die er dus op toe moet zien dat buitenlandse transacties geen bedreiging voor de nationale veiligheid vormen, is met name gericht op China. Kunlun kondigde eerder aan dat het een beursgang voorbereidde van Grindr. Door de tussenkomst van CFIUS, is nu gekozen voor een veilingproces om Grindr omdat bij een beursintroductie Grindr nog (te lang) onder de controle van Kunlun als aandeelhouder zou blijven. 

Lees verder

Nieuwe 'handelsoorlog' in de maak: de strijd om data

De Chinese maker van smartphones en allround telecomgigant Huawei heeft weleens leukere tijden meegemaakt. De CFO en dochter van de oprichter is op verzoek van de Verenigde Staten in Canada gearresteerd vanwege de verdenking dat Huawei sancties tegen Iran heeft geschonden. Haar vader en Huawei-mogul is ondertussen uit de gratie bij de Communistische Partij. Tegelijkertijd wil Amerika Huawei-toestellen zoveel mogelijk buiten de landsgrenzen houden, omdat het bedrijf ervan verdacht wordt te spioneren op de VS en zijn bondgenoten. Bondgenoten zoals de Britten zijn nu ook minder dan enthousiast over Huawei. Hoewel vooralsnog niet is bewezen dat Huawei daadwerkelijk heeft gespioneerd op Amerikaanse burgers of instellingen, spioneren de Chinezen zich helemaal gek in de VS. Dit verhaal - The Big Hack - waarin wordt aangetoond dat de Chinezen zelfs met hardware hebben geprobeerd Amerikaanse technologiebedrijven te infiltreren, was een van de sensaties van het jaar. Mogelijk was een van de spionagedoelen de superdupergeheime cloud die Amazon momenteel voor de CIA bouwt. Of Huawei heeft gespioneerd of niet, is niet eens bijzonder relevant: elke partij die toegang heeft tot data, kan ervan worden beschuldigd te spioneren. Het is moeilijk te bewijzen dat je niet stiekem meekijkt. Wat ons brengt tot het volgende: wat weerhoudt de Chinezen ervan om voor politiek gewin te claimen dat Apple op grote schaal Chinezen bespioneert? Dan kan de Chinese overheid Apple de toegang tot de Chinese markt ontzeggen, precies zoals de VS nu effectief doet met Huawei. Bewijzen spelen op dit moment nog geen grote rol, dus dat geeft te denken. Toegang tot data en toegang tot een markt kan leverage worden in een handelsconflict dat juist op zijn retour zou moeten zijn. Het kan zomaar eens leiden tot een nieuwe handelsoorlog.

Hoe staat het met de presidentiële ambities van Mark Zuckerberg?

Minder dan jaar geleden zat het er dik in dat Mark Zuckerberg zou meedoen aan de Amerikaanse presidentsverkiezingen van 2020. Hij bezocht in 2017 alle vijftig Amerikaanse staten en als dat geen opmaat voor een campagne was, dan is het kussen van baby's een faux pas voor politici. Dus toen Business Insider een hagiografisch filmpje over de grote man plaatste - en het haast leek alsof hij nog steeds in de race om het Witte Huis was - rees de vraag wat er over is van Zucks vermeende presidentiële ambities. Nou, bar weinig. Dat heeft er alles mee te maken dat Facebook data beschikbaar stelde aan het politieke adviesbureau Cambridge Analytica. Dat bedrijf werd ingehuurd door team Trump en dat heeft geholpen, zullen we maar zeggen. Dat was op meerdere manieren slecht voor Facebook: in de eerste plaats legde het Facebooks privacybeleid bloot en het werd duidelijk dat privacy niet bestaat op Facebook. In de tweede plaats maakte het Facebook, in de ogen van critici, medeplichtig aan de verkiezingswinst van Trump. In derde plaats - en dit is waar het echt einde oefening lijkt voor het hoogste ambt - moest Zuck zich daarna verantwoorden voor het Amerikaanse Congres. Die hoorzitting verliep euhm...meme-waardig. Mark Zuckerberg kwam ongeveer even menselijk over als een Mark Zuckerberg. Desalniettemin zijn er twee redenen waarom hij nog steeds mag dromen van presidentschap. Hij deed het weliswaar slecht voor de camera, maar de meeste leden van het Congres konden geen deuk in een pakje boter slaan tegenover een geharnaste Zuck. Hij stuurde ze met een kluitje in het riet, iets wat handig is als je de politiek ingaat. Daarnaast - en dit is best een ding - hebben de Democraten eigenlijk geen zinnige kandidaten voor 2020. Kamala Harris wordt misschien wel het vaakst genoemd, maar die zit zo ontzettend diep in identity politics dat de Dems met haar geen breed platform kunnen bouwen om verkiezingen mee te winnen. Zuckerberg bezorgde de herverkiezingscampagne van Barack Obama in 2012 gratis data om potentiële kiezers mee te targeten (dat Cambridge Analytica later hetzelfde deed, mag de pret niet bederven). Dus wellicht dat de partij Zuck nog iets schuldig is. Misschien hebben ze hem zelfs wel nodig.

Russische gaspijpleiding geeft Poetin afluistermogelijkheden in Duitse Oostzee

Wat kan een mens nog geloven tegenwoordig he? Is moeilijk. In een week waar populisme weer hoogtij viert met Erdogan die Duitse voetballers met een Turkse achtergrond voor zijn karretje spant. Waar Italië gek aan het worden is. En waar een Amerikaanse president maar weer een officiële verklaring naar buiten gooit over hoe corrupt zijn ambtsvoorganger Obama wel niet was: 'this is bigger than Watergate!' Als je in zo'n wereld leeft, wat moet je dan met de bewering van een Amerikaanse diplomate die zegt dat de Nord Stream 2, de gaspijpleiding die aangelegd moet worden van Rusland naar Duitsland door de Oostzee, aanleiding tot bezorgdheid geeft bij Amerikaanse inlichtingendiensten en militairen? Volgens de diplomate zou die Nord Stream Moskou in staat stellen nieuwe luister- en monitoringtechnologieën in de Oostzee in te zetten. En dat moeten we niet willen met zijn allen. Duidelijk is dat er veel belangen spelen rond de voorgenomen aanleg van de pijpleiding. Zo schreven we dat Amerika al langer inspeelt op de angst dat de Russen een te grote invloed gaan uitoefenen op Europa met hun gasvoorraad. De Amerikanen exporteren daarom ook schaliegas naar Europa, maar een hoge baas bij Gazprom vertelde persbureau Reuters al dat Europa geen keus heeft dan om het Russische gas te importeren. Anders volgen er tekorten en hoge gasprijzen. Die diplomate genaamd Sandra Oudkirk verwerpt daarom desgevraagd dat Amerika zich verzet tegen de pijpleiding om de Amerikaanse export van vloeibaar aardgas te helpen. 'When we look at the ability of governments and companies to use infrastructure deployments as a means to convey devices and technologies that can listen and follow and monitor, that is a concern with regard to this particular undersea pipeline project in the Baltic Sea.' Daarbij zegt ze dat de VS ook de plannen voor de TurkStream (pijpleiding die loopt van Rusland naar Turkije) om dezelfde redenen afkeurt. 

Lees verder

VS heeft Rusland in de tang, maar Europa bloedt

Hoewel de Democraten zo ontzettend wanhopig zijn dat ze alleen maar campagne tegen Trump voeren en vergeten wat hun eigen verhaal is, heeft de president een verre van slechte week achter de rug. Noord-Korea heeft geheel onverwacht aangegeven niet meer te willen kloten met kernwapens en de Amerikanen hebben Rusland ook in de tang. Voor een supermacht met zo'n uitgehold State Department is dit indrukwekkend. In verband met Rusland kopte de Volkskrant niet onterecht 'Sancties komen hard aan, Poetin wil dat medewerkers aardiger zijn over Amerika'. Niet alleen Rusland, maar ook Poetin persoonlijk staat onder druk; de Amerikaanse sancties zijn zo ontworpen dat ultrarijke Poetin-getrouwen miljardenverliezen lijden. Poetin hoopt nu op een betere relatie met de VS, omdat sancties zoals tegen aluminiumproducent Rusal (de grootste ter wereld buiten China) echt te veel pijn doen. Russische bedrijven staan bij het Kremlin in de rij om hun hand op te houden. Ze willen financieel worden gecompenseerd. Maar dit eenzijdige Amerikaanse powerplay heeft wel een nadeel, het is gebaseerd op de America First-doctrine. Dat betekent dat het doel belangrijker is dan de vervelende neveneffecten voor bijvoorbeeld Europa. En die zijn er wel degelijk. Inmiddels dringt de EU er bij de VS op aan om de sancties tegen Rusland te matigen. Grote concerns als Airbus, BMW en Volkswagen zijn namelijk grote afnemers van aluminium en de huidige Amerikaanse sancties gaan enorm ver; ze verbieden Europese bedrijven feitelijk zaken te doen met de Russen. Daarnaast stegen de wereldwijde aluminiumprijzen door de acties tegen Rusal. Misschien toch maar eens dat Lubach-filmpje afstoffen en vragen of America First net iets meer rekening houdt met bondgenoten.

Kunnen we nog iets verwachten van Trumps grote infrastructuurplannen?

O beautiful for spacious skies and crumbling slabs of road. De infrastructuur is niet al te best in de VS, dat is bekend. Ook is bekend dat Trump dit wil fixen, wat zeer lovenswaardig is. De president wil er $1500 miljard tegenaan gooien. Waar dat geld vandaan moet komen is niet helemaal duidelijk. Dat komt door de Republikeinse partij. Die hanteert in ieder geval sinds de tijd van Reagan een tactiek die we 'starve the beast' noemen: verlaag de belastingen waardoor een tekort ontstaat en zie jezelf vervolgens gedwongen te snijden in de uitgaven van de federale overheid. Het is een kaasschaafmethode op zijn Amerikaans: de kaasschaaf is erg groot en niet heel subtiel. Maar de overheid wordt er wel kleiner door. Probleem is wel dat je je uitgaven moet financieren met schulden of nauwelijks iets kan uitgeven, of allebei. Neem Trumps infrastructuurplan: van de $1500 miljard komt er maar $200 miljard van de federale overheid. De rest moet van lagere overheden en private investeringen komen. En zelfs de federale overheid komt alleen over de brug doordat het plan is om elders in infrastructuur te snijden. Dat klinkt allemaal weinig hoopgevend. Maar gelukkig is Trump Trump. Als de laatste berichten kloppen en Trump pakt door, is hij bereid om de Republikeinse uithongerdogma's terzijde te schuiven en voor het eerst in 25 jaar (!) de federale accijnzen op  benzine te verhogen. De accijns zou met een kleine zeven cent per gallon moeten stijgen tot 25 cent. Dat zou ervoor kunnen zorgen dat de federale overheid kan bijdragen aan de infrastructurele ambities zonder elders te hoeven bezuinigen. Het zou trouwens ook betekenen de GOP en de president weer eens niet op één lijn zitten. Of de wegen er beter van worden is de vraag, politiek drama wordt het sowieso.

FAKE NEWS! Plan voor infrastructuur Trump valt ook al vies tegen

Eén van Grote Beloften van de verkiezingscampagne van The Donald was de aanpak van infrastructuur in het land. De staat van wegen, bruggen dammen en andere belangrijke bouwwerken kreeg vorig jaar een magere voldoende. Maar daar ging Trump wat aan doen, en niet zo zuinig ook. Eerst zou daar verspreid over tien jaar zo'n $1.000 miljard naartoe gaan, maar eind januari werd dat bedrag nog verhoogd naar $1.700 miljard.  Heel mooi, en toen kwam gisteren dan het echte plan naar buiten. Het 55 pagina's tellende voorstel moet een raamwerk bieden om een infrastructuurpakket juridisch dicht te timmeren. Hiermee moet dan in totaal $1,5 biljoen worden vrijgemaakt door middel van samenwerking tussen publieke en private partijen en nationale en lokale overheden. Dat betekent dus dat het plan is opgesteld om $1,5 biljoen te genereren. Want eigenlijk is het nu een plan ter waarde van $200 miljard, onderverdeeld in verschillende potjes:

Lees verder

Vrouw krijgt $110,5 miljoen vergoeding dankzij talkpoederverslaving

De Amerikaanse Louis Slemp was dol op talkpoeder, kunnen we wel zeggen. De vrouw uit de staat Virginia kreeg in 2012 eierstokkanker en sindsdien is het verspreid naar haar lever. Niet door domme pech en erfelijkheid, maar doordat ze 40 jaar lang talkhoudende producten van het bedrijf Johnson & Johnson had gebruikt. Volgens Slemp zelf althans. En dus kwam het tot een rechtszaak waarin Slemp een schadevergoeding eiste. Hierin staat ze overigens niet alleen. Ongeveer 2.000 vrouwen in de VS hebben soortgelijke zaken ingediend naar aanleiding van de vermeende gezondheidsschade (in dit geval dus eierstokkanker) die wordt veroorzaakt door het langdurig gebruik van talkpoeder. Eerder werd Johnson & Johnson al in drie eerdere rechtszaken veroordeeld tot het betalen van in totaal $197 miljoen aan compensatie. Vandaag komt daar nog eens $110,5 miljoen bij voor Slemp. Betekent dat dan dat talkpoeder echt kankerverwekkend is? Neen, althans er is geen wetenschappelijk bewijs. In zijn natuurlijke vorm bevat talkpoeder asbest, maar sinds de jaren '70 wordt er geen asbesthoudend talkpoeder meer verkocht. Overigens is alleen aangetoond dat asbest longkanker kan veroorzaken als het geïnhaleerd wordt. Wat het met iemand doet die jarenlang bussen vol babypoeder in de eigen onderbroek schudt, is wat anders. Daarbij is talkpoeder in feite een cosmetisch product en daardoor kan de blootstelling aan en concentratie van iedere dosering niet eenvoudig geëvalueerd kan worden. Ook spelen de verschillende ingrediënten in de verschillende producten een rol, evenals de toepassingsmethode die meestal afhankelijk is van persoonlijke voorkeur in plaats van een gestandaardiseerde dosis.

Lees verder
Linktip: Energie vergelijken