58 resultaten - gesorteerd op:
Datum
 | 
Relevantie
#renteswap

Mkb’ers laten zich nogmaals naaien in derivatendossier, Wopke vindt het wel best

Nou volgen wij alhier nogal wat hoofdschuddossiers wat betreft faalhazerij van de financiële sector, maar uit het derivatendossier stijgt toch wel de zuurste putlucht op. De smerige affaire sleept zich maar voort van loze beloftes naar tandeloze toezeggingen. Volgende halte: de gedupeerde mkb’ers krijgen na veel vijven, zessen, zevenen én achten dan eindelijk compensatie van de bank die hen in eerste instantie genaaid had met zo’n rentederivaat. Maar u raadt het al, de afhandeling van die compensatie is een teringzooi waarbij banken weer vuil spel spelen. De reden is natuurlijk simpel: laat die mkb’ers zo snel mogelijk tekenen bij het kruisje voor zo’n compensatievoorstel en dan zijn we klaar. Dingetje is wel: door akkoord te gaan met die compensatie, ziet de mkb’er af van de mogelijkheid om de bank voor de rechter te slepen. Gezien al het gezeik rondom die compensaties klom CDA-pitbull Pieter Omzigt bovenop zijn toetsenbord om de minister van Financiën maar liefst 47 Kamervragen aan te smeren. De antwoorden (16 kantjes) daarop zijn nu binnen en bieden een interessante inkijk in de stand van zaken in dit dossier. Zo blijkt dat maar liefst negen op de tien gedupeerde toko’s een voorschot op de compensatie met graagte heeft geïnd. U moet weten: na zo’n voorschot komt de bank nog met een definitief aanbod voor de compensatie. En daar zit dus het addertje: dat innen van dat voorschot lijkt voordelig, maar de bank moet dan nog met een definitief aanbod tot compensatie komen, en als dat lager uitpakt dan het voorschot mag de mkb’er het verschil lekker in eigen zak steken. Dat klinkt gezellig, maar daarmee verdwijnt dus ook de mogelijkheid van een rechtszaak. Laat de gedupeerde mkb’er zich hiermee niet gewoon ringeloren door de bank?

Lees verder

Huren voor €700 à €1000 in het 'middensegment'? U vindt het gewoon schreeuwend duur

Het was een wonderlijk hysterisch gedoetje afgelopen week rond het kabinetsbeleid om woningcorporaties hun huizen te laten verpatsen aan buitenlandse aasgier-investeerders. Al sinds 2015 heeft de overheid een website in de lucht die buitenlandse investeerders moet interesseren om Nederlands corporatievastgoed te kopen. Een geograaf van de UvA gooide de link op Twitter, als was het een stuk rood vlees in het leeuwenverblijf van Artis. Eerst kwam collega-geograaf Ewald Engelen eroverheen met een dikke portie gal.  

Social

Een redacteur bij Het Parool rook er een stukkie in, met #ophef en dus Kamervragen tot gevolg. Beetje maf wel van PvdA’er Nijboer, die aan minister Ollongren vraagt: ‘Waarom bent u een campagne gestart om buitenlandse beleggers over te halen Nederlandse huurwoningen te kopen?’ Welnu, Henk, dat antwoord kunnen we vast inkoppen. Ollongren is die campagne niet gestart, dat was toenmalig minister van wonen Stef Blok in het kabinet-Rutte II, waar ook Nijboers eigen PvdA aan meedeed. En dus zegt het ministerie in een reactie uiteraard ‘verbaasd’ te zijn over alle kritiek. Kortom: een lesje mediacratie in de praktijk. Een hoop herrie over iets wat in wezen oude koek is. En ondertussen gaat het nauwelijks over de inhoud. Terwijl daar ook best wat over te zeggen is. Gelukkig heeft u daar uw goudbruine blogje voor! 

Lees verder

Derivatendossier banken nu echt bijna opgelost!

De overgang van de Steentijd naar de Bronstijd verliep sneller dan de afwikkeling van de renteswapgate/het derivatendossier. Zoals bekend smeerden zes banken (ABN, Rabo, ING, Deutsche Bank, Van Lanschot en SNS) mkb'ers ingewikkelde renteswaps aan zonder goed duidelijk te maken hoe deze producten precies werken. Men was helemaal 'vergeten' te vertellen dat derivaten (die risico's bij een stijgende rente moeten afdekken) bij een dalende rente juist een negatieve waarde krijgen. Dat heet schending van de zorgplicht en betekent dat banken moeten lappen. Alleen gedragen deze zich als Neymar die in blessuretijd met 1-0 voorstaat. Ze blijven het probleem doorrollen, en rollen, en rollen, en rollen, en rollen, en rollen maar. Maar nu schijnt het einde echt in zicht te zijn meldt De Telegraaf. Zo'n tweederde van de 21.846 gedupeerde mkb'ers heeft een voorschot of definitieve compensatie aangeboden en de uitgekeerde compensatieteller staat op €768 miljoen.. Anders gezegd: voor 7.000 mkb'ers is nog geen oplossing in zicht en slechts 12% heeft een definitief aanbod ontvangen. De overgrote meerderheid is voorlopig nog niet klaar met het gezeur. Desalniettemin zijn Rabo en ABN 'optimistisch' dat ze eind dit jaar alle betrokkenen een vergoeding hebben kunnen aanbieden. Of daarmee de kous af is, blijft de vraag. Financieel adviseur Frank Wijn stelt in De Telegraaf dat banken vaak rekenfouten maken in het bepalen van de vergoedingen, wat tot duizenden euro's kan schelen. In het voordeel van de ondernemers uiteraard. Meer cijfertjes over de vergoedingen per bank bij De Telegraaf en of de krant het bij het juiste eind heeft horen we nog deze week van de AFM.

Kifid gaat nu ook kleine ondernemers redden van dure advocaten

Stel: over twee weken wordt uw eerste kind geboren, maar de babykamer is niet helemaal af. Beter gezegd: De commode zit nog in de doos, gordijnen zijn abwesend en daardoor heeft het zonlicht vrij spel op de muren die gekenmerkt worden door vochtplekken en afbladderend behang. Ondertussen doucht u al twee jaar bij de buren, omdat het plaatsen van een douchecel toch niet zo gemakkelijk is als het lijkt. Toch besluit u te beginnen aan de bouw van een tuinhuisje. Zonder ambitie komt een mens nergens, en met kunt u altijd nog geflankeerd door tranenperser John Williams de hoofdrol spelen in Help, mijn man is klusser! Zoiets moeten ze ook gedacht hebben bij ons favoriete klachteninstituut Kifid. Daar kampen ze al enige tijd met een leegloop van personeel, belachelijke ICT-plannen, een achterstand in de te behandelen zaken  en - als gevolg van dit alles - de onvermijdelijke rode cijfers. Wat doe je dan als faalfabriek? Juist. De dienstverlening uitbreiden. Voortaan zijn niet alleen consumenten bij het Kifid welkom, maar ook kleinere mkb'ers kunnen aankloppen als zij overhoop liggen met een financiële instelling. Paar beperkende voorwaarden. Uw omzet mag niet hoger zijn dan €5 mln, de hoofdsom waarover de claim gaat mag niet hoger zijn dan €1mln en de financiering moet voor 1 juli 2018 zijn aangevraagd. Niet komen aanzetten met uw frustraties over renteswaps dus. Klagen over dat afgewezen kredietverzoek voor uw briljante cryptobedrijf mag eveneens ergens anders. Banken zijn vrij om te bepalen aan wie ze geld uitlenen. Wel kan de mkb'er (vooral de k dus) langskomen met geschillen over bestaande kredieten of door de bank opgezegde kredieten. Klachtenbehandeling kost wel €250, terwijl een hoger beroepje €500 doet. Zo breidt Kifidje niet alleen haar inkomstenbasis ietsiepietsie uit (=voornamelijk contributies aangesloten financiële instellingen), maar is ook de doelstelling van zelfopheffing weer wat verder uit zicht. In ruil daarvoor kan de mkb'er zonder tussenkomst van duurbetaalde advocaten en rechters een vergoeding van maximaal €250.000 binnenhengelen. Maar reken vooral niet op succes. 

ING gaat opnieuw nat, want lak aan de zorgplicht

Ze duren maar en ze duren maar maar, de compensatievoorstellen van banken voor ondernemers die nat gingen op rentederivaten (archief), en binnenkort zal de AFM bevestigen dat het inderdaad lang duurt. Bij een particuliere vastgoedbelegger gaat het daarentegen een stuk sneller*, want die kreeg dinsdag van het Gerechtshof Amsterdam gelijk en daarmee ook een schadevergoeding van €2,7 miljoen van ING. Het arrest staat nog niet online, maar is wel op het bureau van het FD beland en geeft een mooi inkijkje in zo'n swap-deal. Daarmee draaien we de tijd terug naar 2006, toen de investeerder een vastgoedportefeuille van €40 mio had en een lening van €25 mio bij de ING kreeg met een rente à de driemaands-euribor en een opslag van 0,75%. Neem daar een renteswap bij om het renterisico af te dekken, adviseerde ING. Dat deed de belegger, zodat hij daarmee een vaste rente betaalde van 4,01%. In het kort: bij zo'n derivaat belooft ING dat eerste rentetarief te betalen, en de vastgoedman pint zich vast op die 4,01%. Het centrale punt is hier dat die lening een looptijd had van zeven jaar, terwijl de swap voor tien jaar liep - een ouderwetse mismatch. Die drie extra swapjaren waren ter speculatie, maar de belegger wilde slechts zijn renterisico afdekken. De bank maakte dit alles alleen niet 'uitdrukkelijk onderwerp van gesprek' en kwam zo haar 'inlichtingen- en waarschuwingsplicht'/zorgplicht niet na. Zo kan het dat hij in 2013 zijn lening had afgelost en ook afwilde van de renteswap, maar dat die een negatieve marktwaarde had van €2.697.000. Dat kwam omdat de rente inmiddels hard was gedaald.

Lees verder

Banken harken miljoenen voor onderwijs binnen via renteswaps

Het blijft smullen: rentederivaten! Komende week publiceert de AFM weer een update over de voortgang. Schieten banken een beetje op met het compenseren van de ondernemers die complexe financiële producten in hun maag gesplitst kregen? Niet echt. 

Social

In het huidige tempo duurt het tot 2020 voordat alle ondernemers een aanbod hebben gekregen. En terwijl de banken rekken, zeggen rechters doodleuk tegen ondernemers dat hun claim verjaard is. Tijd om in te grijpen dus. Traditioneel valt niets te verwachten van de tandeloze toezichthouder Autoriteit Financiële Markten (AFM). Ook de minister van financiën is nog niet in actie geschoten. De hoop voor het MKB is nu gevestigd op de Tweede Kamer, waar men ongeduldig begint te worden. Een brandbrief vanuit de adviseurs die gedupeerde mkb'ers bijstaan is al onderweg naar de volksvertegenwoordigers.

Lees verder

Wat is fouter: een bank die informatie achterhoudt of mkb'er die zich niet voorlicht over renteswaps?

Vandaag berichten de Telegraaf en het FD over een volgend hoofdstukje in het voortetterende dossier rentederivaten. De rechtbank Amsterdam heeft in een tussenvonnis (arrest volgt als we het op rechtspraak.nl zien verschijnen) de Hoge Raad om advies gevraagd in een specifieke zaak. De reden voor die keus is dat het Amsterdamse hof en de rechtbank uit de hoofdstad in vergelijkbare zaken anders beslissen en omdat het aantal zaken talrijk is. Als de Hoge Raad zijn oordeel velt over deze zaak, dan doet het dan in wezen ook over al die andere vergelijkbare zaken. De modus operandi van de gedupeerde mkb'ers is in twee categorieën te onderscheiden. 1. Je beroepen op dwaling. Simpel gezegd: als ik geweten had waar ik 'ja' op zei, dan had ik nooit 'ja' gezegd. 2. De bank wijzen op zijn zorgplicht. Hier zegt de mkb'er dat de bank veel uitvoeriger had moeten uitleggen wat de risico's van swaps zijn en bij wijze van spreken 'DOE HET NIET' moeten zetten voor het stippellijntje waar hun handtekening moest komen. Gevolg van toegekende dwaling: nietigverklaring overeenkomst. Van zorgplicht: ontbinding overeenkomst. In het geval van de genoemde zaak waar de Hoge Raad zich over gaat buigen, gaat het over dwaling. In gesprek met het FD zegt advocaat Wagenaar die de betreffende mkb'er vertegenwoordigt dat het in de zaak onder andere gaat over de verborgen provisies een bankier verdiende aan de verkoop van de swap-overeenkomsten en overhedging (swaps dekken een hoger bedrag dan de lening). Waar de rechtbank nu de hulp van de Hoge Raad voor inschakelt is de vraag wat prevaleert. De mededelingsplicht van een bank, of de informatieplicht van een klant. In 2009  werd in een arrest in de Dexia-affaire gewezen op de informatieplicht. 'Daarin werd kortweg gesteld dat degene die de overeenkomst aangaat zich moet verdiepen in de documentatie en gewoon de goede vragen moet stellen. Doet hij dat niet, dan kan hij zich niet achteraf op dwaling beroepen', aldus Wagenaar.

Lees verder

Grove schending zorgplicht moet ABN Amro €7 miljoen gaan kosten

Het dossier MKB/renteswaps was dringend aan een update toe en gelukkig zorgt Pieter Lakeman daar vandaag voor. Lakeman dagvaardt in zijn hoedanigheid als directeur van claimorganisatie Swapschade de ABN Amro waarin hij stelt dat de bank onrechtmatig heeft gehandeld, de zorgplicht heeft geschonden, de gedupeerde bedrijven onjuist en onvolledig heeft geïnformeerd en bewust een speculatief en riskant product verkocht in plaats van een veilige rentecap. Enfin, dat verhaal heeft u eerder gehoord. Lakeman komt op een schadevergoeding van in totaal €7 miljoen voor 10 specifieke mkb-bedrijven. Dit nieuws komt op een bijzonder moment, aangezien de ABN Amro vandaag ook de kwartaalcijfers (pdf) heeft gepresenteerd. Het vermeldde dat de nettowinst aanzienlijk (-3% ten opzichte van vorig jaar) is gedaald door getroffen voorzieningen voor kredietverleningen voor klanten in de offshoresector en scheepvaart. 

Lees verder

Mierda! Mexicaans drugsgeld witwassen kost Rabobank €298 miljoen

Onze gouwe ouwe Rabobank mag dan wel graag haar kneuterige boerenimago koesteren, maar intussen heeft de bank al een aantal mooie schandalen in de bedrijfsgeschiedenis kunnen bijschrijven. Zo even voor de vuist weg: renteswaps, bijzonder beheer, Libor. Gaat allemaal om veel geld hoor, maar is toch betrekkelijk saai. Meer tot de verbeelding sprekend is de zaak waarin een klein Amerikaanse filiaaltje in Calexico aan de grens met Mexico miljoenen dollars wapperend cash geld witwaste. Mexicaans drugsgeld dus. Best wel sexy zaak die nu een duur staartje heeft gekregen. Rabobank maakte vandaag bekend de zaak geschikt te hebben met de Amerikaanse autoriteiten. De schikking heeft een straatwaarde van €298 miljoen en daarmee koopt Rabobank verdere vervolging af. Veel geld, maar afgezien van de reputatieschade valt het zelfs nog wel mee, aangezien de Amerikaanse tak van de Rabobank al een voorziening had genomen van €310 miljoen voor deze onvermijdelijke schikking. En ook Wiebe ‘Walter White’ Draijer komt zo dus goed weg en hoeft dus niet de bak in. In het door de PR-afdeling slofgekookte persbericht worden Draijer alle mogelijke clichés in de mond gelegd die u verwacht bij zo’n bericht, over hoe erg hij het wel niet vindt, en hoe belangrijk integriteit is voor de Rabobank. Maar fijn voor het dat deze onverkwikkelijke zaak nu achter de rug is en Rabobank met frisse tegenzin met 2018 verder kan. Misschien kan Rabobank nog wat geld van de schikking terugverdienen door de filmrechten te verkopen. 

Banken over derivatendossier: komt goed, gewoon doorlopen aub

Hij kan zo op een tegeltje: als banken ergens goed in zijn, is het wel in het vertragen van ingewikkelde dossiers. Zo ook in het rentederivatendossier dat al sinds 2012 speelt maar nog lang niet ten einde is. Zes banken (ABN, Deutsche Bank, Rabobank, ING, Van Lanschot en SNS) verkochten mkb'ers sinds 2005 allerlei ingewikkelde renteswaps die uiteindelijk zeer nadelig voor de kopers ervan bleken te zijn wegens de dalende rente (uitleg). Een gevalletje schending van de zorgplicht. Lang verhaal kort is het nu zo dat de banken die klanten moeten gaan compenseren en zijn er daartoe complete fabrieken uit de grond gerezen waarin alle schade bij elkaar gesomd wordt. Sindsdien duurt het en duurt het, zodat inmiddels iedere deadline gemist is. Vandaag mochten de topmannen van ABN en Rabobank plus een bestuurder van ING voor de zoveelste keer in een hoorzitting in de Tweede Kamer tekst en uitleg geven (hier terugkijken). De boel begon allemaal met een idee van ondernemersorganisatie ONL (directeur Hans Biesheuvel in het midden op de foto) om harde deadlines en echte sancties met echt geld te stellen. Maar al vrij snel bleek dat de VVD dit niet nodig acht, plus het is ook nog eens zo dat het maken van die deadlines tijd kost. Rabo-topman Wiebe Draijer vult aan dat hij 'oprecht geen aanvullende prikkel nodig' heeft, ABN-baas Kees van Dijkhuizen stelt dat harder werken er niet in zit en ook van de commissie achter de compensatieregeling komt geen extra zweepslag. De hoofdgedachte: de regeling staat nu eindelijk, als we daar nu aan gaan zitten sjorren duurt het allemaal nog veel langer. En dus rijdt het compensatieboemeltje rustig verder en kunnen ondernemers verder gaan met wachten. Nog heel even.

Linktip: Energie vergelijken