373 resultaten - gesorteerd op:
Datum
 | 
Relevantie
#italie

Ai. Italiaanse schuldenberg wordt weer ietsjes groter

Best prima. Zo kunnen we de overheidsfinanciën van eurolanden in 2018 op het eerste gezicht omschrijven op basis van nieuwe cijfers van de statistici van Eurostat (pdf). De eurozone als geheel noteerde vorig jaar een overheidstekort van 0,5% van het bruto binnenlands product (bbp) en da's historisch laag, zo hebben we ons laten vertellen. Dan is het ook nog eens zo dat iedereen - behalve Cyprus - voor een begrotingstekort van onder de 3% van het bbp zorgde. Even in de herhaling: die grens is, samen met de maximale staatsschuld van 60%, onderdeel van de flexibele EU-begrotingsnormen. Maar goed, dissidenten blijven er natuurlijk altijd. In het eurogebied daalde de gezamenlijke staatsschuld van 87,1% naar 85,1% van het bbp, wat nog altijd boven die grens is. Elf eurolanden, waaronder Frankrijk, Portugal en zelfs Duitsland, voldoen nog niet aan die norm. Griekenland kreeg in het kader van het inmiddels afgesloten hulpprogramma een nieuwe hap leningen en kwam daardoor tot een overheidsschuld van een notabele 181,7% van het bbp. En dan volgt nu eindelijk de Italiaanse schuldenberg, die van 131,4% naar 132,2% steeg door toedoen van de populistische regering. Dat is toch iets meer dan de 131,1% waar de Europese Commissie van uitging en waardoor Italië niet op het Europese strafbankje hoefde plaats te nemen. Deze zomer gaat Brussel opnieuw een oordeel geven over de Italiaanse begrotingsdiscipline, en dat belooft andermaal gezellig te worden want Italië heeft grootse plannen. Enfin. Na de breek een bonusgrafiek die uitlegt waarom de Europese Centrale Bank altijd zegt dat deze al genoeg heeft gedaan qua stimulus na de crisis, en het nu toch echt aan de overheden (degenen zonder schuldproblematiek, zoals Nederland en Duitsland) is om te hervormen en fiscaal te gaan stimuleren.

Lees verder

Laat Chinese bedrijfsspionage ASML wake-up call zijn voor de BV Nederland

De Veldhovense producent van chipmachines was in 2015 het slachtoffer van “de grootste spionage ooit bij een Nederlands bedrijf,” aldus onderzoek van het FD. Zes Chinese medewerkers maakten toen onder meer geheime software, broncodes en prijsstrategieën buit uit de ASML-vestiging in San Jose. De schade bedraagt volgens de krant enkele honderden miljoenen euro’s. Tevens blijkt uit het onderzoek dat XTAL, een inmiddels failliete concurrent van ASML dat opdracht gaf tot de spionage, banden heeft met het Chinese Ministerie van Wetenschap en Technologie. Dat is natuurlijk eigenlijk geen verrassing: hoewel er in het Communistische land wel degelijk private bedrijven bestaan staan zij onder nauw toezicht van partijfunctionarissen. Toch ontkent Peter Wennink, de CEO van ASML, tegen Reuters dat het bedrijf slachtoffer is geworden van een staatsgestuurde operatie en doet dit hele gebeuren af als een betreurenswaardig incident: ‘The suggestion that we were somehow victim of a national conspiracy is wrong. We resent any suggestion that this event should have any implication for ASML conducting business in China.’ 

Dat is natuurlijk onzin: het is geen geheim dat China dol is op westerse technologie en het bedrijfsleven nauw verweven is met staat en veiligheidsdiensten. Een ferme beschuldiging aan het adres van de Chinese overheid ligt echter zeer gevoelig binnen de context van de Chinees-Amerikaanse handelsoorlog en zou de export naar China in gevaar kunnen brengen. In 2018 haalde ASML 19% van de omzet in China. Wennink en ASML zijn dus terughoudend met commentaar om niet verder olie op het vuur te gooien. Bovendien meent Wennink dat de Chinese chipindustrie vooral van hen afhankelijk is en zei rondom de presentatie van de jaarcijfers in januari al tegen NRC Handelsblad dat zij ‘lichtjaren’ achterlopen: ‘Als wij stoppen, dan heeft China een heel groot probleem. Dan kunnen ze het hele idee van de opbouw van de Chinese chipindustrie vergeten.’ Dat is paradoxaal: waarom zou je voorzichtig zijn China te beschuldigen uit angst voor omzetverlies als het land voor zijn economische ambities van je afhankelijk is? 

Lees verder

Duitsers over risico's van nieuwe megabank: boeien

Na de kredietcrisis hoorde u van alle kanten, ook uit Den Haag, politici roepen dat belastingbetalers nooit meer moeten lappen voor het omvallen van een bank. Het ging dan vaak over too big to fail: banken waren zo groot dat ze wel moesten worden gered. Dat stukje Engels kwamen we onlangs weer tegen bij een eventuele aanstaande fusie tussen Deutsche Bank en Commerzbank, waarover beide partijen sinds half maart officieel in gesprek zijn. Dan zou dus een megabank ontstaan, maar hooggeplaatste Duitse beleidsmakers zien het risico daarvan niet zo, bericht de Financial Times. 'The argument that a merger would create an even larger [systemically important financial institution] honestly does not concern me at all', aldus een official die direct toezicht houdt op beide banken. En daarbij vraagt een ander zich af of '‘too big to fail’ is not already an issue', want als Deutsche Bank nu zou klappen (remember) zou de overheid ook best eens bij kunnen springen. Da's sowieso niet echt een sterk argument natuurlijk, maar dit soort uitspraken laten vooral ook het volgende zien. Duitse toezichthouders zouden nooit echt in de Europese pogingen hebben geloofd om TBTF op te lossen na de crisis, stelt deze Duitse professor. Zo kwam er onder andere een Bankenunie en volgden regels om banken op een veilige manier naar het graf te dragen. Kortom, het is allemaal geen reclame voor de Unie. Twee dingen daarover: men zou inderdaad kunnen zeggen dat die regels tegen staatssteun niet waterdicht zijn en wel wat strakker mogen, zie immers de banken die Italië al redde. Anderzijds is het niet realistisch om te verwachten dat overheden niets doen als banken als dominosteentjes omvallen. Na al deze nuance is er gelukkig een relatief eenvoudige manier om het risico op omvallende banken iets te verminderen: laat ze meer gebruikmaken van eigen vermogen c.q. hogere buffers aanhouden. Dat zeggen wij ditmaal niet, maar onderzoekers van de Europese Centrale Bank (studie-pdf). Al kunt u, in plaats van dat ingewikkelde onderzoek te lezen, ook gewoon dit eerdere allesverhelderende filmpje bekijken.

Gezellig. Italië gaat Brussel alweer boos maken

Terug van eigenlijk nooit weg geweest: het gevecht tussen Italië en de EU over de Italiaanse begroting. Na veel pijn en moeite kwamen beide kampen eind vorig jaar overeen om het te houden op een begrotingstekort van 2,04% van het bbp voor dit jaar en 1,8% voor 2020. Dat laatste doelpercentage gaat echter waarschijnlijk naar 2,1%, aldus drie regeringsleden tegen Reuters. Want recessie, en dat maakt dat het Italiaanse minFin aanstaande woensdag in zijn nieuwste economische ramingen gaat melden dat de economische groei volgend jaar iets onder de 1% gaat duiken, tegenover de eveneens sobere huidige voorspelling van 1,1%. Het is ook absoluut niet gezegd dat het bij deze revisie blijft. In september staat eveneens een herziening van de begrotingsdoelen gepland en het zou best kunnen dat het tekort voor 2020 dan boven de EU-grens van 3% komt. Lega en de Vijfsterrenpartij willen van €23 miljard aan belastingverhogingen af, een bedrag dat je natuurlijk prima op de kapitaalmarkt kan lenen. Enfin, zoals een wijs man eerder al zei: met dit soort economisch beleid schieten de Italianen vooral zichzelf in de voet. Nu even verder over het zoveelste potje armpje drukken met de EU, dat voor de onderling ruziënde populistische regering eindelijk weer een mogelijkheid biedt om eensgezind te zijn. Maar ook het Europese front is ouderwets verdeeld. Zo ongeveer ieder EU-land heeft alweer de volle focus op het volgende begrotingsgevecht met Italië - behalve Nederland. Onze minFin Wopke Hoekstra blijft vechten tegen het Brusselse besluit van december om de Italianen niet naar naar de strafbank te dirigeren. Daarbij laat hij vandaag aan de Financial Times weten dat hij prima wil weglopen van de beruchte aanstaande eurozone-begroting, een strakke lijn die we volgens de zakenkrant overigens te danken hebben aan Baudet en co. Als Italië zijn ramkoers doorzet is het dus wel duidelijk wie daar als het eerst schande van zal spreken, het is alleen wel te hopen dat Nederland niet snel alleen gaat staan in Brussel. Voorlopig is het enige dat in dit kader echt stabiel is de Italiaanse rente (nu 2,47% voor tien jaar), maar dat mag ook weleens.

Fotobijschrift: vicepremier Matteo Salvini heeft er weer zin in.

Buitenkansje! Haal een half miljard belastinggeld terug en word beroemd



U zag van de week bij EenVandaag misschien bovenstaand filmpje. Dat gaat over (indien tl;dw) het beroemde lage-inkomensvoordeel aka de Primarkpremie. Lang verhaal kort: bedrijven krijgen gezamenlijk een half miljard loonkostensubsidie voor het in dienst nemen en houden van personeel dat werkt voor het minimumloon of iets meer. Het gevolg is dat die werknemers geen loonsverhoging krijgen (want dan geen subsidie meer) en dat winstgevende bedrijven als de Primark, de Bijenkorf en AH gratis geld krijgen. Dat laatste noemt men dan in economentermen deadweight loss: die bedrijven hadden het personeel toch wel in dienst genomen, met of zonder subsidie. Dat alles wordt in de film hierboven buitengewoon helder uitgelegd door econoom Alfred Kleinknecht, Linda Vermeulen van de FNV en CDA-Kamerlid Pieter Omtzigt. Die laat 1V weten Kamervragen te gaan stellen aan subsidieminister Wouter Koolmees. Dus wij vragen aan Omtzigt waar die vragen blijven. Antwoord: momenteel te druk (met subsidies voor Tesla, fantasiebegrotingen uit Italië, corruptie op Malta, etc.). Derhalve onze oproep: help even met Kamervragen opstellen die zo scherp zijn dat het lage-inkomensvoordeel per ommegaande (minfin Wopke Hoekstra werkt momenteel onder het genot van een pizza aan de begroting voor 2020 en roept vandaag op bespaartips door te geven) op de helling gaat en we met zijn allen €500 mio uitsparen. Dat klinkt makkelijker dan dat het is, want de minister brengt altijd twee lastig te vloeren tegenargumenten naar voren: 1) 'Het CPB verwacht, naast het behoud van banen, een positief werkgelegenheidseffect van circa 7000 extra voltijdsbanen. De daarmee gepaard gaande lastenverlichting voor werkgevers bedraagt € 0,5 miljard. Het LIV past binnen de ambitie die het kabinet heeft om de lasten op arbeid te verlagen en de economische groei te bevorderen, om zo meer mensen aan het werk te helpen'. En 2): 'vastgelegd is dat ik u voor 2021 een verslag over de doeltreffendheid en de effecten van het LIV zal toezenden. Het zou voorbarig zijn om daar nu op vooruit te lopen'. Enfin. Omzeil die klippen, formuleer uiteraard geen domme vragen en dan neemt Omtzigt u graag op in de bronvermelding bij zijn binnenkort te stellen Kamervragen. Succes! U kunt uw vragen hieronder plempen of op twitter.

Het wil helaas nog niet zo lukken met dat realistische Chinabeleid van de EU

De Franse president Emmanuel Macron heeft Europa dan ook opgeroepen met één stem tegen het grote China te spreken: hij noemde het land recentelijk ook al een ‘systeemrivaal’ en een ‘economisch concurrent’. Toch ongebruikelijk harde bewoordingen voor Europese leiders. De Europese Unie heeft ruchtbaarheid gegeven een realistisch front tegen China te willen. Volgens dit tienpuntenplan dat begin deze maand geopenbaard is moet Europa minder naïef doen als het om China gaat: we moeten Chinese investeringen niet zomaar toelaten als dat ertoe leidt dat onze technologie ontmanteld en naar China getransporteerd wordt. Een ander probleem waar we de ogen voor sluiten is het ongelijke speelveld tussen het westen en China. Wij hebben immers cao’s, mensenrechten en strenge mededingingsregels terwijl de Chinezen daar een stuk minder moeilijk over doen. Nota bene de Communistische Partij aldaar tast flink in de buidel om het grootbedrijf te stimuleren en overheid en bedrijfsleven trekken in algemene zin samen op. De Chinezen spelen niet alleen niet volgens onze regels, ze maken zelfs misbruik van onze regels om ons economisch ‘te verslaan’. Ook moeten we ons geen illusies maken over het Chinese plan voor werelddominantie, pardon, de 21ste eeuwse zijderoute die sinds deze week waarschijnlijk tot aan Luxemburg reikt. 

Lees verder

Kijk aan. China buigt een beetje voor Trump

In deze tijden van zorgen over de afnemende wereldwijde economische groei snakken de beurzen naar een sprankje goed nieuws. En dat is er vanochtend, want hooggeplaatste bronnen vertellen aan Reuters dat China een hoop goede wil heeft getoond tegenover de Verenigde Staten in het kader van de #handelsoorlog tussen beiden. De Chinezen zouden vergaande voorstellen op tafel hebben gelegd om Amerikaans intellectueel eigendom beter te beschermen. Een stokpaardje van de VS is immers dat China wat moet doen aan de gedwongen overdracht van technologische kennis van buitenlandse bedrijven aan Chinese firma's. In de woorden van een Amerikaanse onderhandelaar: 'They’re talking about forced technology transfer in a way that they’ve never wanted to talk about before - both in terms of scope and specifics'. En dat zou betekenen dat China écht werk maakt van die eerder gemaakte belofte om intellectuele eigendomsrechten te beschermen. Helaas geven de fluisterende regenjassen geen details over de Chinese voorstellen prijs. Maar goed, ook al is dit het zoveelste positieve bericht over de onderhandelingen om een einde aan de handelsoorlog te maken, het blijft immer verstandig om niet te vroeg te juichen. China is een notoir stugge onderhandelaar en zet in op het wegjorissen van alle Amerikaanse importtarieven. Opfrisser: president Trump heeft vorig jaar heffingen op $250 miljard aan Chinese import ingesteld en dreigt met meer, terwijl de Chinezen met tegenzin kwamen met tarieven op $110 miljard aan Amerikaanse import. De Amerikanen zijn natuurlijk niet van zins om alle tarieven naar de prullenbak te verwijzen, aangezien die de ultieme leverage vormen. De komende gesprekken tussen de VS en China staan in het teken van het vinden van een compromis op dat vlak. Sluiten we af met de voorspelling dat China daar niet helemaal gaat krijgen wat het wil, maar dat de zaken op andere vlakken toch zeer voortvarend gaan. Nadat eerder Italië al voor de bijl ging voor de Chinese Zijderoute 2.0 is het nu ook Luxemburg dat meedoet. En zo komt het allemaal ineens wel heel dichtbij.

EU gaat niet mee met Amerikaanse ban Huawei's 5G-technologie. Is dat verstandig?

De Europese Commissie gaat de lidstaten adviseren om weliswaar meer data delen, teneinde, in de woorden van Reuters, 'to tackle cybersecurity risks related to 5G networks', maarrrr 'will ignore U.S. calls to ban Huawei Technologies.' En daarmee steekt de Commissie toch een subtiel middelvingertje op naar alle sinofoben in Trumpland die de afgelopen tijd toch flink hebben gelobbyd voor een mondiale ban van Huawei's 5G-tech. De aanbeveling zal aanstaande dinsdag naar de lidstaten uitgaan en laat de uiteindelijke beslissing bij de nationale regeringen. De houding van de lidstaten ten aanzien van China is bepaald niet eensgezind. Italië bijvoorbeeld heeft zich aangesloten bij het de Belt and Road Initiative (BRI), de 'Zijderoute 2.0', China's giga-investeringsproject om haar invloedssfeer te vergoten  de oude oost-west-handelsroutes te doen herleven. Paard van Troje, zeggen critici, vanwege i.a. agressieve voorwaarden aan de leningen zijn vastgelijmd. China speelt de EU-landen uit elkaar. Deze week bogen de EU-leiders zich over het strategische positionering van de EU tegenover China. De Franse president Macron sprak in navolging van de Europese Commissie daarbij over China als een 'systeemrivaal'. Tegenover China's ondemocratische, autoritaire bestuursmodel moet de (zelf o zo) democratische EU één lijn trekken, zo luidt de boodschap. Duitsland gaat hierin mee, maar zoals u weet flirten de oostelijke lidstaten openlijk met Xi. Van een gezamenlijk standpunt t.a.v. China is geen sprake. Al het gaat om de voorkeur met de betrekking tot China en de VS, dan meent China-expert Frank Pieke in het FD, dat de EU de weg van het gulden midden het beste kan bewandelen. De VS zijn met Trump aan het roer, vanwege de continue dreiging van een tarievenoorlog, immers niet meer de vanzelfsprekende partner van weleer. 'We moeten in zoveel mogelijk in gelijke mate samenwerken met Amerika en China', zegt Pieke daarom. Dus niet vervallen tot protectionisme en wel degelijk óók onderhandelen met de Chinezen. Als Europa inderdaad 'de arena van het conflict' is tussen de VS en China, dan zou er met slim onderhandelen (en goed lezen van de kleine letters) en uitspelen van de grootmachten nog wel eens van geprofiteerd kunnen worden van deze situatie. Wie weet? Iets van de derde hond en het been. Mooie gedachte misschien, maar dan moet Europa wel een speler (hond) zijn en niet a priori het been. Helaas is daarvoor een gezamenlijk standpunt onontbeerlijk.

Alstublieft. Goed en slecht nieuws met betrekking tot de euro

Het is ons allemaal nog iets te risicovol. Dat is in een notendop de visie van noordelijke eurolanden als de onze zodra een stukje nadere financiële integratie in de eurozone ter sprake komt. Dan hebben we het bijvoorbeeld over een Europees depositogarantiestelsel (dgs), ofwel het gezamenlijk garanderen van maximaal €100.000 aan spaartegoeden. Nu doen we dat nog allemaal op eigen houtje. Het komt erop neer dat Nederland en Duitsland nog zo weinig mogelijk te maken willen hebben met banken uit bijvoorbeeld Italië. Over die gevreesde zuidelijke bankensectoren hebben we nu goed en slecht nieuws. Om te beginnen met de heuglijke constatering dat het aldaar best lekker gaat met het opruimen van de kolossale berg probleemleningen c.q. non-performing loans c.q. leningen die weinig tot niets meer waard zijn. In 2015 hadden banken uit de eurozone nog een slordige €1 biljoen aan zulk rommelkrediet in de boeken, maar volgens de ECB is de berg inmiddels geslonken tot €628 miljard. Met name in Italië gaat het hard, waar banken het afgelopen jaar liefst €43 miljard aan probleemkrediet kwijtraakten en het er nu nog €153 miljard zijn. Dat kwijtraken gaat overigens onder andere via securitisatie (gaan we hier niet uitleggen, daar wel) of door ze met heftige korting door te verkopen aan bijvoorbeeld hedgefondsen. De tussenstand (tabel) voor het overige: Griekse banken staan bovenaan met probleemleningen à 43% van hun totale leningenboek, daarop volgen Cyprus (20%), Portugal (14,5%) en natuurlijk Italië (9,4%). Ter vergelijking: Nederlandse banken zitten tezamen op 1,9%. Goed, dan heeft u het slechts nieuws nog van ons tegoed.  

Lees verder

VS tegen wereld: laat Huawei niet je 5G aanleggen

Het zit de Chinese telecomgigant Huawei ook niet mee. Nadat in december de CFO van het bedrijf door Canada is uitgeleverd hebben de VS Duitsland deze week gewaarschuwd vooral niet met het bedrijf in zee te gaan bij de aanleg van 5G. Uit angst voor spionage. Mochten de Duitsers dat wel doen, dan zou dat negatieve gevolgen hebben voor de mate waarin de VS bereid zijn inlichtingen te delen. Hoewel de VS al langer diplomatieke druk uitoefenen om Chinese telecombedrijven buiten de aanleg van 5G te houden (Australië en Japan bogen al voor die druk, de Belgen doen alsof hun neus bloedt) is dit de eerste keer dat de VS openbaar dreigen samenwerking op gebied van veiligheid op te schorten. De pr-campagne van Huawei (‘We would like the U.S. public to get to know us better’) lijkt vooralsnog weinig uitgehaald te hebben. De spagaat tussen China en de VS is voor veel landen lastig. Neem bijvoorbeeld Groot-Brittannië. Enerzijds kijkt het VK voor zijn veiligheid naar Uncle Sam, anderzijds zou het weren van Huawei roet in het eten gooien wat betreft de economische betrekkingen met China, die na Brexit belangrijker worden. Datzelfde geldt voor Duitsland, dat onderhand meer handel drijft met China dan met de VS maar wel van deze laatste afhankelijk is voor veiligheid.  

Daar komt nog bij dat de investeringen die nodig zijn voor 5G gigantisch zijn. GSMA, de belangenvereniging van telecombedrijven, schat dat de aanleg van 5G in Europa tussen de €300 en €500 miljard. De frequentieveiling in Italië leverde €7 miljard op. Voor de duidelijkheid: dat is alleen de vergunning, alle infrastructuur moet dan nog gemaakt worden. Telecombedrijven draaien al een tijdje niet bepaald lekker en is het allesbehalve zeker dat deze gigantische investeringen rendement op gaan leveren. Een bedrijf als Huawei is daarom een uitstekende partner en bovendien bepaalt het samen met China de nieuwe standaarden van 5G. 

Lees verder
Linktip: Energie vergelijken