32 resultaten - gesorteerd op:
Datum
 | 
Relevantie
#airbus

Zijn de problemen voor Boeing wel zo gunstig voor Airbus?

Eigenlijk is de markt voor vliegtuigbouw van commerciële luchtvaart een duopolie. De facto zijn er maar twee leveranciers die massa-orders aankunnen, Boeing en Airbus. Dat wil overigens niet zeggen dat ze een soort kartel vormen om hun prijzen kunstmatig hoog te houden. Beide fabrikanten verkopen vliegtuigen met grote kortingen om orders vooral niet naar de ander te zien gaan. Nu Boeing een turbulente tijd meemaakt doordat twee 737 MAX's zijn neergestort en China een mega-order plaatste bij de Europeanen, ligt het voor de hand dat bij Airbus - buiten het plechtige rouwbetoon - stiekem een paar flesjes champagne soldaat zijn gemaakt. The Economist waarschuwt dat Airbus vooral niet op zijn lauweren moet rusten. Door nu te kiezen voor hogere winstmarges en minder uitgaven aan R&D wegens de een zijn dood en de ander zijn brood, loopt de fabrikant het risico zijn competitieve edge te verspelen. Toch lijkt dat te gebeuren: 'As operating margins at both firms have crept up recently, however, both have reduced the share of sales they spend on research and development of commercial aircraft.' Hoe langer de ramp-Boeings aan de grond moeten blijven, des te zonniger ziet de korte termijn er voor Airbus uit. Punt is alleen: als een van beide bedrijven in zwaar(der) weer terechtkomt - en dat geldt dus ook voor Airbus - wordt de kans steeds kleiner dat ze een beroep kunnen doen op belastingvoordelen en subsidies, want de Europese Unie en Verenigde Staten vechten elkaar daar nu al de tent over uit. Een handelsoorlogje ligt in het verschiet, vooral omdat de Amerikanen zien dat Boeing op zijn rug ligt. Zelden hadden crashes zoveel consequenties.

Wut? Veiligheid was een optie op de Boeing 737 MAX

U koopt een of meer vliegtuigen tegen een prijs van ruim $100 miljoen per stuk. Verwacht u dan dat die kisten veilig zijn? Ja, toch, niet dan? Zouden wij ook verwachten, maar bij Boeing ligt dat wellicht iets anders. De business voor veetransport per vliegtuig mag dan een duopolie zijn met maar twee echte grote spelers - Boeing en Airbus - de concurrentie tussen die twee is hevig. Boeing wilde zijn 737 MAX zo snel mogelijk in de lucht hebben omdat de zuinige Airbus A320neo een hit was bij luchtvaartmaatschappijen. Boeing had succes: er staan momenteel nog orders voor 4500 737 MAX's. (Alleen al deze post in het orderboek van Boeing is groter dan de economieën van verschillende shithole countries gecombineerd.) Puntje is wel dat twee van die kisten uit de lucht zijn gevallen en er nu berichten rondgaan dat de ontwikkeling wel erg snel moest gebeuren én dat het neerstorten van de twee vliegtuigen te herleiden kan zijn tot een sensor en een waarschuwingslicht. 'It’s still not known what led the two planes to crash, but preliminary reports indicate that the Lion Air 610 may have crashed due to a faulty sensor that gave the impression that the plane was stalling. The plane’s anti-stall feature then pointed the plane’s nose downward to counteract the supposed stall, leading the aircraft into a deadly dive. One of the safety features that could have helped the crew members struggling with keeping the planes in the air was a warning light, called a disagree light, that would go on if the plane’s angle of attack sensors were misaligned.' Dit zijn voorlopige berichten dus al te stellig willen we er niet over zijn, maar wat als het waar blijkt? Dat zou betekenen dat klanten bij Boeing het vakje 'veiligheid' op de optielijst moeten aankruisen. En Boeings razendsnelle beslissing om zonder dat de officiële onderzoeken zijn afgerond, toch maar snel het waarschuwingslicht standaard te leveren in plaats van als optie, doet niet per se het beste vermoeden.

Hele Britse economie stort ineen! Brexit strooit zand in de motor

Terwijl u de dagen zit te tellen totdat we de EU in zijn geheel gaan opheffen (lol), zorgt de vrijwillige exit van het Britse eiland voor nogal wat kopzorgen. Over de moeizame onderhandelingen en de schier onoverkomelijke obstakels, bezwaren en belangen kunt hier voldoende lezen, maar wat doet dit allemaal met de Britse economie nu? Daarvoor schakelen we door naar de Office of National Statistics dat gekeken heeft naar de cijfers van het vierde kwartaal van 2018. Komt 'ie: het bbp groeide met 0,2%, waardoor de groei van het bbp over heel 2018 op 1,4%, komt, de laagste groei sinds 2012. In de maand december was er zelfs sprake van krimp (0,4%), maar zo zegt de Britse Peter Hein van Mulligen: 'single month data can be volatile meaning quarterly figures often give a better indication of the health of the economy.' Vooruit dan maar. Neemt niet weg dat er behoorlijk wat zand in de motor zit. Investeringen van huishoudens liepen iets terug, maar bedrijven waren significant behoudender. Dat er in het bedrijfsleven nu voor het vierde kwartaal op rij minder de knip wordt getrokken wordt uiteraard als directe aanleiding voor de onzekerheid over brexit gezien. Nu spelen er meer zaken, zoals de handelsperikelen tussen China en de VS die ook elders in Europa en in ons eigen land doorwerken. Maar dat brexit zeker invloed heeft op de gebrekkige spilzucht van bedrijven op het eiland staat buiten kijf. Daarvoor hoeven we (naast een verwijzing naar nieuw onderzoek) allen maar te wijzen naar investeringen van de Britse auto-industrie in 2018 die gehalveerd zijn door brexit-angst. Of Barclays dat vermogen van klanten woensdag naar Ierland brengt, en de waarschuwingen van Airbus onlangs. Nou goed, wat doet het Britse pond? Die zegt alvast au, natuurlijk. Overigens is er al wel een handelsdeal met Zwitserland, de grootste (want ook de enige) sinds het referendum! En het noodlijdende Italië zoekt ook toenadering. Nou, idealiter nog een stuk of twintig verdragen te gaan en ze zijn er. Zien we dan of het de moeite waard is geweest. 

Brexit of geen Brexit, de schade is al geleden. Maar niet alleen economisch.

Het Verenigd Koninkrijk dendert onverminderd hard het ravijn in. Dan hebben we het niet alleen over het economische ravijn: het VK gooit zijn reputatie te grabbel. Deze week schreven we al dat Theresa May aan het parlement heeft toegezegd opnieuw te willen onderhandelen over de deal. Een nogal aparte uitkomst, om meerdere redenen: May heeft nota bene zelf twee jaar over deze deal onderhandeld. Het getuigt niet van goeder trouw richting je onderhandelingspartners een overeenkomst die je zelf hebt gesloten af te fakkelen. Ze kan dan ook niet op meer veel goodwill van de EU rekenen om bijvoorbeeld toch iets van een concessie te doen om gezichtsverlies te beperken en de deal te redden. Daarnaast weten we allemaal hoe dit afloopt, namelijk op een onverbiddelijn non, nein, en neen van het continent. Dat weet May zelf ook. Toen ze het Lagerhuis voor haar deal probeerde te winnen was één van haar argumenten immers ook dat een betere deal niet bestond. Het is raadselachtig waarom ze denkt dat die er nu wel is. Ten derde is dit gedraai niet bepaald reclame voor de betrouwbaarheid van het VK voor toekomstige handelspartners. De mogelijkheid ‘de wereldzeeën te bevaren’ en zonder het juk van Brussel zelf handelsverdragen te sluiten was natuurlijk een belangrijke belofte van de Brexiteers. Nog afgezien van de positie die het VK als middelgroot Europees land heeft tegenover een China of een Amerika (hint: waarschijnlijk niet zo’n goeie) zullen onderhandelaars zich wel twee keer bedenken voor ze beloftes doen aan een dergelijke onbetrouwbare onderhandelaar. Het is overigens maar zeer de vraag of het Britse Ministerie van Buitenlandse Zaken überhaupt voldoende onderhandelaars heeft om nieuwe verdragen te sluiten. 

Lees verder

Leegloop Britse bedrijven uit VK door brexit zet door: 1 op 5 vertrekt

Een vijfde van de grote Britse bedrijven heeft een deel van de bedrijfsvoering over de grens verhuisd, terwijl nog eens 12% dit overweegt. Dat blijkt uit nieuw onderzoek van het Institute of Directors (IoD) onder 1.200 directeuren van die bedrijven, waar The Independent uit bericht. Overigens is de enquête uitgevoerd tussen 17 en 19 januari, dus vóór de laatste ontwikkelingen en onverkwikkelijkheden in het Britse Lagerhuis van eind vorige maand. Desalniettemin ondersteunen deze bevindingen dat veel bedrijven nu eieren voor hun geld kiezen aangezien het parlement er niet in slaagt overeenstemming te bereiken over hoe de Europese Unie te verlaten en een no-deal breuk op 29 maart dichterbij komt. Uit het onderzoek blijkt aldus dat 21% van de grote bedrijven al activiteiten heeft opgezet buiten het VK vanwege brexit, terwijl 5% van plan is dit te doen en 7% het 'actief overweegt'. Onder de middelgrote bedrijven heeft 15% bedrijfsverplaatsingen in het buitenland opgezet, van de kleine bedrijven is dat 8%. Daarnaast is 69% van de verhuizers bezig of overweegt men om de activiteiten te verplaatsen naar de Europese Unie. Ongeveer 18% van de bedrijven heeft nu hun noodplannen geactiveerd, en nog eens zo'n 18% heeft ze opgesteld 'maar nog niet op de knop gedrukt'. Daarbij blijkt dat de financiële sector het vaakst activa en middelen te hebben verplaatst: 17% heeft dit al gedaan. De interim directeur generaal van de IoD (de vorige is op een gevoelig moment vertrokken) vat de bevindingen als volgt samen: 'De zwaarbevochten reputatie van het Verenigd Koninkrijk als stabiele, voorspelbare omgeving voor ondernemingen wordt weggevaagd. Onze politieke leiders moeten dit in het achterhoofd houden als we deze kritieke fase van onderhandelingen ingaan.' Maar zicht op een meer positieve houding ten opzichte van de onderhandelingen is er niet. 

Lees verder

MIT: Nieuw soort batterij maakt elektro-vliegen mogelijk

U weet, van vliegen wordt het milieu niet beter. Maar ja, een vlucht brengt u wel lekker snel en voor relatief weinig pecunia naar een van de steeds warmer wordende costa's. Oplossing is het elektro-vliegtuig. Helaas was hier de grote beperkende factor niet zozeer de ontwikkeling van de e-motor, maar die van een geschikte batterij met een gewicht dat het vermogen tijdens de vlucht niet overmatig belast. Bij e-vliegen staat het batterijvermogen in een kritische verhouding tot het gewicht, de enorme energie-boost die het moet leveren en hitte die het daarbij genereert, de levensduur en de afstand die het e-verkeersvliegtuig moet afleggen. Het zou nog wel even duren (ergens 2050) voordat de batterijtechnologie zover is dat personenvervoer op enige schaal mogelijk is. Toch brengen de recente ontwikkelingen op het batterij-vlak korte-afstandsvluchten (<650 km) van relatieve kleine vliegtuigen (<15 personen) nu al in het zicht. Wetenschappers verbonden aan het MIT zijn bezig de batterij zo ongeveer opnieuw uit te vinden: door 'altering not the composition of the batteries but the alignment of the compounds within them. By applying magnetic forces to straighten the tortuous path that lithium ions navigate through the electrodes, the scientists believe, they could significantly boost the rate at which the device discharges electricity.' Wetenschappelijke onderbouwing hierrr. Vooral het stijgen en op koerssnelheid geraken van een vliegtuig kost een enorme boost energie die traditionele batterijen domweg niet kunnen leveren zonder te ontploffen of na één vlucht definitief buiten adem te geraken. De eerste vlucht verwachten de onderzoekers al in 2022, zo kondigde Zunum Aero, een startup-e-vliegtuigmaker van een van de onderzoekers al een tijd geleden aan. Da's snel. Ambitie is MIT niet vreemd in ieder geval. We zullen zien of zij dit waar kunnen maken en of EasyJet, Airbus en alle andere e-plane-ontwikkelaars kunnen volgen.

Helaas. Voor €149 naar de VS vliegen gaat toch niet door

Bij het horen van de naam Primera Air denkt u wellicht direct aan de Primark onder de vliegmaatschappijen, en dat was ook precies de bedoeling. Zo kondigde het IJslandse Primera eerder deze maand nog aan dat de budgetreiziger vanaf zomer 2019 voor een luttele €149 van Brussel naar New York kon vliegen. Daarmee zou de Transatlantische Hoax™ weer een stukje minder hoax worden, nadat Norwegian Airlines al een enkeltje vanaf Schiphol voor $199 aanbood. Maar u leest niet voor niets een 'zou' in de vorige zin, want Primera Air stopt ermee per vandaag. Het lukte de maatschappij niet om voldoende langetermijnfinanciering te krijgen en de bank wilde geen overbruggingskrediet geven, luidt de tekst en uitleg op Facebook. Het financiële plaatje van Primera verslechterde de afgelopen twee jaar door 'several unforeseen misfortunate events' zoals het verlies van één van de vijftien vliegtuigen wegens roest, dat €10 miljoen kostte. Omdat Airbus nogal laat was met het aanleveren van vliegtuigonderdelen moest de maatschappij andere kisten leasen à €20 miljoen. Voegen we daar even wat duiding van een luchtvaartanalist bij: Primera wilde te veel met een te kleine vloot, en dan kan een klein foutje al een hele hoop geld kosten - iets waar Norwegian over kan meepraten. En zo kan het dat Primera-passagiers van bijvoorbeeld Parijs naar Toronto maandag al in de rij voor de douane stonden toen ze hoorden dat hun vlucht niet doorging vanwege het faillissement. Mag u eenmaal raden welke andere budgetmaatschappij, die óók grote sier maakt met spotgoedkope Transatlantische vluchten, zich nu als een aasgier stort op de gestrande Primera-klandizie. Dat moet overigens ook wel, aangezien de markt voor budgetvluchten spijkerhard is en overleven alleen maar moeilijker wordt door de almaar stijgende olieprijs. Maar als u het risico van óf een staking óf een faillissement van uw airline aankunt, dan kan budgetvliegen voorlopig nog prima uit.

KICKE! EU beschermt Europese bedrijven tegen Trump

Het is Hiroshima-dag dus tijd voor nieuws over nucleaire dingen (en wie daarover een kick-ass filmpje wil kijken doet deze. Onder meer over de $3 miljard die is uitgegeven aan de ontwikkeling van de B-29 tegen ontwikkelingskosten voor DE BOM van $2 miljard. Maar dat allemaal terzijde). Begin mei van dit jaar in onze tijd trok Donald Trump de stekker uit het in 2015 afgesloten atoomakkoord met Iran. De EU vindt echter weinig van de Iranezen en voelt er nog minder voor de Amerikanen te volgen. Ondertussen zitten we wel opgescheept met Amerikaanse sancties (overzichtje na de breek). Amerikaanse bedrijven en bedrijven van bondgenoten mogen sinds deze week geen zaken meer doen met Iran (dus schoof Airbus op de valreep nog een paar ATR's naar IranAir). De EU wil dat Europese bedrijven wel zaken blijven doen met Iran. Het probleem is echter dat de ceo van een Europees bedrijf zo maar lifelong kan krijgen in de VS. Vandaro dat de Europese Commissie een geactualiseerde blokkeringsverordening van kracht laat wezen om ceo's en bedrijven te helpen. Uitspraken van Amerikaanse rechters kunnen 'nietig worden verklaard wat betreft hun toepassing in de EU'. En mocht de VS van Europese bedrijven bankrekeningen of andere zaken blokkeren, dan kunnen Europese bedrijven schadevergoeding krijgen om die blokkades weer te bevechten. En helemaal sterk: 'Het wordt personen in de EU ook verboden deze sancties na te leven, tenzij zij daar uitzonderlijk toestemming voor krijgen van de Commissie in het geval dat niet-naleving hun belangen of de belangen van de Unie ernstig zou schaden'. Morgen horen we van de EC over hoe ten opzichte van dat laatste precies de vork in de steel zit. Het FD weet in ieder geval te melden dat de sancties voor Nederlandse bedrijven nauwelijks gevolgen met zich meebrengen. Dat leest u allemaal hier alwaar u ook leert dat het vliegtuig met €300 mio cash nooit is vertrokken. Geven wij tot slot de EC ter overweging de (bovenstaande) nieuwsfeed aan te passen.

Lees verder

Het elektro-vliegtuig komt, maar niet vliegensvlug

Na de elektrische auto kan de 'next step' weinig anders zijn dan de e-plane, oftewel, de ontwikkeling van het elektrische vliegtuig. In de zaterdageditie van het FD is een mooi overzichtsartikel te lezen waarin een aantal belangrijke, maar qua doel, projectschaal en functionaliteit van het eindproduct zeer uiteenlopende, initiatieven op één hoop worden gegooid. Zo worden er elektrische sportvliegtuigjes ontwikkeld door Sloveense Pipistrel en Airbus en wordt er lustig op los gepionierd op gebied van de elektrische personen-drone of e-plane die als air-taxi dienst of surrogaat-auto moet gaan dienen. De eerste soort e-plane is een leuk spele-dingetje voor verveelde miljonairs met een vliegbrevet. Over het tweede soort, de elektrische air-taxi en auto-vervangend personenvliegtuig of -taxi, kan, vanwege regelgeving-kwesties en infrastructurele voorwaarden niet met zekerheid gesteld worden of deze op grote schaal überhaupt gebruikt kunnen of mogen worden. Het gaat dan allemaal om relatief kleine vliegtuigjes waar meestal 2 tot 5 personen in passen. De belangrijkste ontwikkeling - ook voor het milieu enzo - is natuurlijk die van de grotere e-planes, waarmee wij straks allemaal onze business-trips en vakantiereisjes gaan maken. Immers, 'Op dit moment is luchtvaart verantwoordelijk voor 2,5% van de wereldwijde uitstoot van koolstofdioxide'. Welja. Ding is dat er juist op dit vlak veel minder gebeurt dan op het domein der e-air-taxi's, e-sportvliegtuigjes- en e-personendrones. Nu is EasyJet bezig met Wright Electric om binnen 10 á 15 jaar een elektro-vliegtuig te ontwikkelen dat 150 personen kan vervoeren over afstanden tot 500 km (filmpje hier). Siemens, Airbus en Rolls Royce hebben eind vorig jaar eveneens aangekondigd een dergelijk vliegtuig te ontwikkelen, al gaat het om een hybride, 'with one of the aircraft’s four gas turbine engines replaced by a two megawatt electric motor.' Eigenlijk telt dat niet. Leuke initiatieven, maar voorlopig onvoldoende om de markt te veranderen. Het zal daarom, zoals het FD terecht stelt inderdaad 'nog tot zeker 2050 duren voor grote passagierstoestellen elektrisch vliegen'. De voornaamste hobbel is zeker niet alleen het gewicht van de batterijen die nodig zijn, zoals het artikel suggereert. Het jaar 2050 is nog een optimistische inschatting, want als de reductie van CO2-uitstoot de belangrijkste motivatie is, dan moet het enorme woud van e-windmolens dat nodig is de landende en opstijgende e-vliegtuigen niet gaan hinderen. Niet alle elektriciteit is vanzelfsprekend groen. Allesbepalend, even afgezien van zaken als veiligheid en beperkte vliegafstanden, is natuurlijk het prijskaartje dat aan de groene e-tickets zal gaan hangen. Misschien moet Elon Musk snel vliegtuigen gaan maken.

Fuck business: de moeilijke verstandhouding tussen bedrijven en economisch nationalisme

“Fuck business.” Het was niet Lilian Marijnissen, Che Guevara of de kersverse burgemeesteres van Amsterdam die dit zei maar zowaar Boris Johnson, Brits minister van Buitenlandse Zaken en conservatief boegbeeld. Hij weigert te ontkennen op een diplomatieke receptie dergelijk taalgebruik gebezigd te hebben in antwoord op zorgen van het bedrijfsleven over een harde Brexit en de mogelijkheid van een no deal scenario. 

Lees verder
Linktip: Energie vergelijken