Slimme bijstandsfraudeur kost Rotterdam miljoenen!1!!1

Tenminste, als we alle doemverhalen van vandaag mogen geloven, zoals dit alarmerende bericht: Gemeenten lopen [...] vermoedelijk miljoenen nog terug te vorderen bijstandsgelden mis. Alleen al in Rotterdam gaat het om een bedrag dat kan oplopen tot 40 miljoen euro. MILJOENEN! En dat allemaal met dank aan een hardwerkende Rotterdammert die sinds 1996 in de bijstand zat. In de periode 2000-2003 ook nog, maar toen had ‘ie ook nog allerlei baantjes. De gemeente wilde daarom geld terug. Logisch, zou u denken. Dus op 26 maart 2004 besloot de gemeente een dikke €38k terug te vorderen. In het begeleidende kattenbelletje stond ‘Wij zullen de schuld verrekenen met uw uitkering zodra u de overige schulden [nog zo’n €45k] bij ons hebt afgelost.’ Dan, op 7 augustus 2015 vindt meneer het welletjes geweest. Van die €38k staat er nog €35k open dus wat doe je dan? Een verzoek om kwijtschelding indienen, want waarom ook niet. Gemeente zei natuurlijk ‘nein’, waarop de schuldenaar doodleuk stelde dat de vordering van €35k verjaard was. Bezwaartje hier, beroepje daar en toen naar het eindstation, de CRvB. Die gaf de steuntrekker gelijk. Waarom? Dit soort vorderingen verjaren binnen vijf jaar, en volgens de CRvB was die termijn gaan lopen op 26 maart 2004. In de tussentijd had de gemeente wel van alles gedaan om geld te innen, maar was daarin nogal slordig geweest. In het kattenbelletje was namelijk sprake van ‘zodra u de overige schulden bij ons hebt afgelost’. Dat is nou niet echt een concrete termijn, maar de verjaringstermijn ging toch lopen. Want destijds werd er al €40 per maand ingehouden om voor die ‘overige schulden’, maar dat was ook al niet concreet genoeg om de verjaring tegen te gaan (voor de liefhebber: ‘stuiten’). Sterker nog, de gemeente had even op een bierviltje moeten zetten hoeveel die gast nog in het rood stond, keurig gespecificeerd en wel. Dat is een beetje dom geweest, en voor de CRvB genoeg om die schuldenaar (die, zoals u zelf in de uitspraak kunt lezen, maar liefst vier afzonderlijke ‘fraudeschulden’ had openstaan bij de gemeente) te feliciteren een verjaring ter waarde van €35k. Of de beste man heden ten dage nog steeds in de bijstand zit, vermeldt de CRvB niet, maar het lijkt ons dat hij intussen dusdanig bekend is met deze materie, dat ‘ie zo morgen aan de slag kan als broodschrijver op de afdeling ‘Gedonder met de bijstand’ bij daarin gespecialiseerd weblog. Oh nee, wacht...

Vuilnisman accepteert asperges van klant. Is ontslag wegens omkoping terecht?

Tijd om over te schakelen naar de rechtszaal voor een hoger beroepje over een ontslag op staande voet. Uit ervaring weet u dat zo'n oosv'tje doorgaans een kansloze missie is. In dit geval gaat het om een vuilniswagenchauffeur die in maart 2018 na 17 jaar trouw dienstverband eruit geknikkerd wordt. Ten kantore van zijn werkgever hoort de chauffeur van de 'manager integriteit' dat uit onderzoek is gebleken dat hij zich schuldig heeft gemaakt aan 'zwartladen'. Lekker bijverdienen door meer afval van de klant mee te nemen dan contractueel is afgesproken. In plaats van de extra kilo's te factureren voor zijn werkgever, zou de chauffeur 'geld en/of goederen van een of meerdere klanten [hebben] aangenomen, ogenschijnlijk als tegenprestatie voor geleverde diensten'. Plus, zo stelt de werkgever, heeft onze chauffeur de veiligheidsvoorschriften niet nageleefd. Is onze afvalophaler het uiteraard niet mee eens. Samenvattend: het besluit van de werkgever voldoet niet aan de eisen voor een oosv en onze vuilophaler wil een kleine 75k aan vergoedingen zien. Er blijken door de werkgever enkele observaties te zijn gedaan gedurende het contact met een klant, maar daaruit blijkt niet dat de chauffeur geld of goederen heeft aangenomen. Een confrontatie met de medewerker volgt, want hij is bij de klant wel gespot met een plastic zak. Nee, die zak bevat geen stapels bankbiljetten of een gouden Rolex. Points d'amour - beter bekend als asperges - zijn volgens de chauffeur de schamele inhoud van de tas. Reden voor de werkgever om nog eens te wijzen op het huishoudelijk reglement. Uit dat document blijkt dat geschenken accepteren, anders dan 'vormen van verteer van geringe waarde welke ter plekke genuttigd kunnen worden', verboden is. Tis aan de rechter om te bepalen of een zak asperges tellen als een groot geschenk. Sowieso heeft de werkgever volgens de rechter niet voldoende onderbouwd dat een tasje asperges 'een ongepast voordeel vormt'. En daar komt bij dat het niet vast is komen te staan of de asperges een tegenprestatie voor het wegmoffelen van extra afval waren. Resteert wat geneuzel over registratie van afvalcontainers en het naleven van veiligheidsvoorschriften, maar daar maakt de rechter eveneens gehakt van. Toedeledokie en of de werkgever even €68.000 aan vergoedingen en gemaakte proceskosten wil aftikken.

Taxateur taxeert tonnetje te hoog. Moet ton schadevergoeding betalen

Een taxateur plakt in 2007 een iets te optimistische waarde op een woning. Uit deskundigenonderzoek blijkt namelijk dat de executiewaarde (oudere woningkopers kennen de term nog) nooit op €550.000 vastgesteld had kunnen worden, maar maximaal op €446.250. En dat leverde een probleem op voor ELQ (oudere woningkopers kennen die hypotheekverstrekker nog). ELQ verstrekte namelijk in 2007 met die taxatie in de hand een hypotheek van afgerond €550k aan een ondernemer; in 2013 leverde het pand via executieverkoop €215.000 op en ELQ keek aan tegen een restschuld van iets van €400k. Dus zei ELQ: de taxateur is aansprakelijk voor de gehele restschuld, want hadden we de juiste executiewaarde geweten, dan hadden we de hypotheek nooit verstrekt. De taxateur was het daar niet helemaal mee eens en die zei: ELQ is een partij die veel te lichtvaardig hypotheken heeft verstrekt en mij ten onrechte voor die lichtvaardigheid laat opdraaien. De rechter kwam er niet helemaal uit, dus die liet het taxatierapport onderzoeken door de bovengenoemde deskundigen. Oordeel: de taxateur moet afgerond €100.000 aan ELQ terugbetalen, want de taxatie is zo belachelijk slecht uitgevoerd en afgerond een ton te hoog (en over het verdere verlies moet ELQ niet zeuren, want ELQ verstrekte hypotheken veel te lichtvaardig). Als we het goed begrijpen mag de taxateur zijn eigen spaarvarken kapot hengsten, want belachelijk slechte taxaties vallen in de categorie beroepsfout. En vervolgens mag de taxateur op zoek naar een goede advocaat om zijn toenmalige werkgever aan te spreken; die mag dan weer nakijken of de polis van de beroepsaansprakelijkheidsverzekering soelaas biedt. Gelukkig plakt de huidige generatie taxateurs nooit meer te hoge waardes op woningen (geintje).

Gokkende steuntrekker wordt gekort op de bijstand. Is dat terecht?

De gemeente Rotterdam vordert over het jaar 2017 de bijstandsuitkering terug van een man die opvallend vaak pint in gokhallen en met enige regelmaat contante stortingen doet bij de bank. Volgens Rotterdam verzwijgt onze steuntrekker gokinkomsten en dat mag niet, want de gemeente kan de inkomsten niet vaststellen. De steuntrekker zegt echter niet te weten dat gokinkomsten ook gemeld dienen te worden. En verder gokt de man eigenlijk niet: 'Uit de overgelegde bankafschriften blijkt dat eiser (=steuntrekker, red.) in de periode van 1 januari 2017 tot en met 31 december 2017 in totaal 104 betalingstransacties heeft verricht in een casino, althans een gokhal. Van deze betalingstransacties hebben er diverse plaatsgevonden op dezelfde dag en relatief kort achter elkaar. Tijdens een telefoongesprek van 31 januari 2018 zou eiser hebben verklaard dat hij genoodzaakt is om geld op te nemen in een casino, omdat de pinautomaten meestal een storing hebben en dat hij de opgenomen bedragen niet heeft gebruikt om te gokken, maar voor zijn levensonderhoud. Gelet op het aantal betalingstransacties dat heeft plaatsgevonden in een gokinstelling, het feit dat deze transacties veelal op dezelfde dag hebben plaatsgevonden en relatief kort achter elkaar, acht de rechtbank eisers verklaring dat hij enkel geld opneemt in een gokinstelling niet aannemelijk. Ter zitting heeft eiser overigens verklaard dat hij in gokhallen pinde, omdat het daar veiliger was en dus niet omdat er sprake was van storingen. Eiser heeft daarbij verklaard dat, als hij € 100,- pinde, hij dat bedrag in muntstukken van € 2,- uitbetaald kreeg en dan vervolgens weer inwisselde voor bankbiljetten. Dat was ook het geval op dagen waarop hij in relatief korte tijd wel vier maal € 100,- opnam. De rechtbank acht deze gestelde zeer omslachtige gang van zaken zo ongeloofwaardig, dat zij daaraan voorbijgaat. Nu eiser geen enkele aannemelijke verklaring voor zijn pintransacties in gokinstellingen heeft gegeven, heeft verweerder hiermee aannemelijk gemaakt dat eiser gokactiviteiten heeft verricht'. Voor het overige had de steuntrekker moeten weten dat er een inlichtingenplicht op hem rust over zo'n beetje alle inkomsten die een mens kan hebben, dus de wist ik niet-kaart trekken biedt hem in casu geen soelaas. Derhalve krijgt Rotterdam €14.722 aan bijstandsuitkeringen retour, maar wanneer is onbekend want de aflossingscapaciteit van de man staat al een tijdje op €0. Hele uitspraak hiero

Foto: ROTTERDAM - Dierenliefhebbers bezoeken op tweede paasdag Diergaarde Blijdorp. Vanwege het zonnige weer trekken veel mensen er tijdens het paasweekend op uit. ANP ROBIN VAN LONKHUIJSEN 

Bijstandstrekker wil twee gratis iPads. Lukt dat (in hoger beroep)?

Daar zijn we dan weer met ons onregelmatig terugkerende rubriekje over mensen die gratis dingen willen op kosten van de Staat. Eerder verschenen: hoer (afgewezen) en fiets (afgewezen). Dit keer gaat het om een vader die wil dat er gelapt wordt voor twee iPads. Waarom twee? Omdat zijn schoolgaande kinderen die nodig hebben voor hun huiswerk. De man krijgt een bijstandsuitkering en zegt de kosten van  €234 per iPad zelf niet te kunnen dragen. Daarom moet zijn gemeente in het kader van de bijzondere bijstand hiervoor een extra geldbedrag reserveren. De gemeente wijst dit verzoek af, omdat de aanschaf niet noodzakelijk is. 'De school biedt een mogelijkheid waaraan geen kosten zijn verbonden, namelijk dat de iPad op school blijft en dat het kind met inlogcodes op school, thuis, op de naschoolse opvang dan wel in de openbare bibliotheek op een laptop/tablet of computer verder kan werken. Daarnaast biedt de school een alternatief in de vorm van gespreide betaling, waarbij de iPad mee naar huis mag worden genomen tegen betaling van €6,50 per maand en de iPad na afloop van 36 maanden eigendom wordt van de betrokkene.' Niets mee te maken, zegt de man, waarop hij in hoger beroep gaat. Hij heeft thuis geen laptop of computer waar de kinderen gebruik van kunnen maken en de kosteloze optie komt niet voor hem in aanmerking omdat zijn kinderen na school naar de naschoolse opvang gaan waardoor ze op school hun huiswerk niet kunnen doen en er bij de opvang één computer beschikbaar is. Uitwijken naar een andere naschoolse opvang biedt ook geen uitkomst want de kinderen moeten naar logopedieles en die opvang kan ze daar niet wekelijks naartoe brengen. Tenslotte zegt hij dat hij die €6,50 per maand niet kan betalen en dat hij dat uit nood toch heeft gedaan waardoor hij nu in de financiële sores zit. Ellende.

Lees verder

Vrouw jat foto voor weblog, krijgt rekening. Komt ze er mee weg?

Ziet u die foto hierboven? Daar wordt keurig voor betaald, omdat het zo hoort en omdat wij van DK willen dat de fotograaf ook zijn boterham kan beleggen met allerhande lekkers. Maar verder wordt er flink gebroodroofd op het Grote Boze Internet, waar bloggers en andere onverlaten her en der plaatjes vandaan vissen en op hun eigen webstek plempen zonder bronvermelding of toestemming, laat staan betaling. Want ach, wie ziet dat nou en ach, heeft die fotograaf daar nou echt last van en ach, het is maar een foto als zoveel foto’s dus hoe bijzonder is dat nou? Deze vorige zin was in het kort de argumentatie van een mevrouw uit Bergschenhoek met een webshop voor verkleedkleding (haha) met daarop een blogje om gedoetjes uit haar (ongetwijfeld razend interessante) leven te delen. Zo schreef ze bijvoorbeeld over een werkstuk van haar dochter. Dat ging over legbatterijen, en hoe zielig het was voor de kippen. In het werkstuk zat ook een plaatje van een legbatterij en dat plaatste de dame ook op haar weblog met het ronkende onderschrift ‘Geen bron voor de plaatjes, sorry. Die heeft ze gevonden op internet.’ Bijna vier jaar later ploft er een brief op de deurmat van een toko die de auteursrechten van de desbetreffende fotograaf beheert, en of ze niet even € 318 kan neertellen (€ 265 licentie voor de foto en € 53 ‘dossierkosten’. Geschrokken mailt ze terug dat ze de foto meteen offline heeft gehaald maar dat er niet over peinst om te betalen want ‘Het gefactureerde bedrag komt in de verste verte niet in de richting van wat de auteur mis is gelopen aan inkomsten.’ De beheersorganisatie blijft echter herinneringen en aanmaningen sturen waardoor het bedrag oploopt tot € 692, en vervolgens wordt mevrouw voor de rechter gesleept. Daar verschijnt ze zonder advocaat maar met een hoop argumenten die door de rechter van tafel worden geveegd. Zo zou de foto een nogal generieke afbeelding zijn en dus niet boeiend genoeg om beschermd te worden onder het auteursrecht (rechter zegt: haha). Ook zegt de dame dat de foto lang niet zoveel waard is als die oorspronkelijke €265 en dat de fotograaf geen last heeft gehad van haar weblog want niemand leest dat (rechter zegt: bedrag is alleszins redelijk want op basis van de tarieven van Stichting Foto Anoniem). Kortom: er moet gelapt worden, alles bij elkaar €857,28. Die moet dus heel wat indianenpakjes verkopen voor het gebruik van één foto. 

Kijk. Zo lastig is het om een ww-frauderende Pool zijn uitkering af te pakken

Zoals het vaak gaat met ophefjes, volgen ze elkaar in rap tempo op. Daarom kan het dat u al bent vergeten dat u eerder dit jaar stijl achterover sloeg over hoe Polen frauderen of fraudeerden met hun ww-uitkering door handtekeningen te vervalsen en te frauderen met adressen. Het UWV raadpleegde voor buitenlandse adressen de eigen adressenbestanden in plaats van de BRP (Basisregistratie Personen). De Tweede Kamer pleitte ervoor dat het UWV uitsluitend nog gebruikmaakt van de BRP, en het UWV heeft zich voorgenomen om vaker dan voorheen (lees: vrijwel nooit) melding te maken bij het meldpunt 'verwonderadressen', als men twijfelt aan een verblijfadres. Gaan we nu naar de praktijk. Hier is een Poolse man in beroep gegaan tegen een terugvordering (€7.964,09 bruto) en een boete (eerst €3.982,05, later verlaagd naar €40 'wegens ontbreken draagkracht) wegens het niet doorgeven van een verblijf in Polen. De Pool krijgt ook een proceskostenvergoeding van €1.002, en daar maakt hij meteen vol overgave gebruik van, met deze rechtszaak tot gevolg. Het UWV zegt dat de Pool ten tijde van zijn ww-aanvraag buiten Nederland verbleef en daarom geen recht op ww had. Omdat hij zijn verblijf in het buitenland gedurende een periode van ongeveer vier maanden in het jaar 2014 (17 juni 2014 tot en met 30 oktober 2014) niet heeft gemeld, heeft hij de informatieplicht geschonden. 'Dat rechtvaardigt intrekking (met terugwerkende kracht) van de WW-uitkering, terugvordering van de WW-uitkering en de oplegging van een boete', aldus de uitkeringsinstantie. De Pool bestrijdt dat uiteraard, om meerdere redenen. In deze zaak is veel te doen om een buslijst van de werkgever van de Pool in Nederland, die het UWV als bewijs aanvoert om aan te tonen dat de man in Polen verbleef. Die werkgever heeft een samenwerkingsverband met een busmaatschappij die het vervoer van de werknemers van Polen naar Nederland en vice versa verzorgt. Werknemers kunnen hiervan gebruik maken, maar zijn daartoe niet verplicht. Een Poolse vestiging van die werkgever houdt buslijsten bij, zodat duidelijk is wie er in Nederland is en wie er beschikbaar is voor werk in Polen. Een werknemer wordt op de buslijst gezet als er een vakantie wordt opgegeven of wanneer een uitzendovereenkomst afloopt, zodat zij terug kunnen naar Polen. 

Lees verder

Conciërge 'grijpt' vervelende mbo-leerling bij keel en wordt ontslagen. Mag dat?

Werken op een school vol met leerlingen die net zo ongemotiveerd zijn als anti-autoritair. We geven het u te doen en rangschikken deze functie langs de meetlat van banen waar niemand zin in heeft tussen steward bij een risicowedstrijd en rioolduiker in Mexico. Nou goed, als u dag in dag uit in een weinig verheffende setting uw werkje moet doen, is het begrijpelijk dat u soms uw beheersing verliest. Dit overkwam een 'technisch medewerker' binnen de afdeling Facilitaire Zaken op een mbo-school in media, vormgeving en communicatie, zeg maar het voorportaal naar werkloosheid. Grapje hoor, hier zitten vast toppertjes tussen maar nu door naar het incident dat uiteindelijk tot een ontslag op staande voet leidde voor de 61-jarige man. Op een goede dag ziet hij dat uit een groepje van zeven leerlingen en plastic zakje met boterhammen op straat wordt gegooid. Omdat niemand het zakje opraapt, vraagt hij aan één van hen om dat te doen. Die weigert dat natuurlijk, waarop de man er dan maar voor kiest om het zelf maar in de afvalbak te gooien en de jongens nog even vermanend aan te spreken. De jongen die weigerde het zakje op te rapen roept hem vervolgens nog wat na ('ouwe lul', naar het schijnt), waarop de man zich omdraait en de jongen vraagt met hem mee te lopen. Uiteraard volgt de jongen met de rest van de groep in zijn kielzog, en begint het een beetje handtastelijk te worden. De man duwt de jongen twee keer met z’n rechterhand van zich af, de eerste keer tegen diens borst en de tweede keer, toen de jongen al achteruit liep, tegen diens keel. Dan krijgt de man iets naar zich toegegooid door iemand anders uit de groep en een schop van achteren tegen zijn heup. Terug op het schoolplein spreekt de man de jongen om wie het hem in eerste instantie te doen was nog even kort toe, waarna de groep jongens weglopen en de man de school binnen gaat. Gezellig. Wat volgt laat zich raden: de leerling die geduwd is door de man doet uiteraard zijn beklag en de man wordt op staande voet ontslagen, waarop de volgende ontslagbrief volgt (opklik): 

Lees verder

Uitgezette Pakistaanse start procedure om algemene heffingskorting. Want waarom ook niet

Steeds wanneer we denken dat de bodem wel is bereikt qua nutteloze procedures, zinkt er toch nog eentje dieper. Vandaag deze, aangespannen door een Pakistaanse die gehuwd is met een inwoner van ons land. Helaas voor onze Pakistaanse heeft de IND in 2014 besloten dat mevrouw Nederland moet verlaten. Dus verwacht je een procedure tegen die beslissing, maar die volgt niet. Wat wel volgt is een procedure tegen de Belastingdienst om de algemene heffingskorting. En waarom ook niet, want de procedure is bijna gratis. Lang verhaal kort: heb je zelf geen inkomen, maar je partner wel, dan kan je die algemene heffingskorting overdragen aan je partner. Dus doet zij (of haar man, dat is wat onduidelijk) aangifte voor de inkomstenbelasting over 2015 en vraagt ze €1.175 aan algemene heffingskorting terug. Nu wil het geval dat die heffingskorting korting geeft op de inkomstenbelasting en op de premies voor de volksverzekeringen, bijvoorbeeld die van de aow. Maar onze Pakistaanse was in 2015 niet meer premieplichtig voor de volksverzekeringen, want geen ingezetene meer. Dus vermindert de Belastingdienst de heffingskorting naar €269. Maar dat vindt de vrouw dan weer niet rechtvaardig, want die wil ook uitbetaling van het premiegedeelte. Dus volgt voor de rechter dit pleidooi, deels schriftelijk en deels mondeling overgebracht door haar man (waar de vrouw is, weten we niet):

Lees verder

Bij welke kilometerstand is een geïmporteerde auto niet nieuw meer?

Wie een nieuwe auto koopt, betaalt daarover bpm. Wie een auto uit het buitenland haalt, betaalt bpm over zowel een nieuwe auto als een gebruikte. Het maakt voor de hoogte van de belastingaanslag uit of de geïmporteerde auto nieuw is of tweedehands (hier alles over de bpm). Zo betaalde u over een Volkswagen Caddy 1.6 TDI Comfortline in 2014 €11.101 bpm wanneer het een nieuwe wagen betrof. Of €6.775 als deze besteldiesel een gebruikte zou zijn geweest. En precies daarover liepen een belastinginspecteur en de autokoper te bakkeleien. Daar moeten wij dan bij zeggen dat de Caddy er aan de binnen- en buitenkant als nieuw uitzag. Op de teller stonden 841 kilometers. Volgens vaste rechtspraak wordt onder een nieuwe personenauto verstaan 'een auto die na de vervaardiging ervan niet of nauwelijks in gebruik is geweest'. En dan heeft de Hoge Raad afgelopen september nog uitgelegd dat een auto met meer dan 3.000 kilometers op de teller niet als nieuw kan worden beschouwd. Maar hoe zit het dan met onze als fonkelnieuw ogende Caddy met zijn 841 kilometers? Telt die als nieuw of gebruikt? Hof Amsterdam vandaag: Uit eerdere uitspraken volgt 'dat een motorrijtuig, enkel vanwege het aantal kilometers dat er mee is gereden in het buitenland, reeds als ‘gebruikt’ kan worden aangemerkt. Dit roept de vraag op bij welk in het buitenland gereden kilometrage naar maatschappelijke opvattingen geen sprake meer is van een nieuwe auto. Naar het oordeel van het Hof ligt deze grens bij 1.000 (buitenlandse) kilometers: op het moment dat deze kilometerstand is bereikt zal de modale autokoper een auto niet meer als nieuw aanvaarden en is daarom naar maatschappelijke opvattingen geen sprake meer van een nieuwe auto. Een auto met een lagere kilometerstand dient in beginsel als nieuw te worden aangemerkt, tenzij andere gebruikssporen dan de kilometerstand er toe leiden dat de auto als ‘gebruikt’ moet worden aangemerkt. Het dient dan te gaan om zodanige gebruikssporen dat een modale autokoper niet (meer) bereid is om de auto als nieuw te aanvaarden'. Dan weten we dat ook weer, mag de autokoper flink meer aftikken, hopen we dat hij in cassatie gaat bij de Hoge Raad en de Hoge Raad dan zegt 666. Ondertussen kunt u de uitspraak met alle verwijzingen naar andere uitspraken hier lezen.

Linktip: Energie vergelijken