Te veel flops. Beleggers in Nederlandse films kunnen fluiten naar fiscaal voordeel

In 2015 wist de film 'Bloed, zweet en tranen' 311.000 bezoekers naar de bioscoop te trekken. Voor een Nederlandse film is dat best veel (Michiel de Ruyter in dat jaar: 693 duizend). Toch gaat er vandaag een streep door het fiscale opzetje dat de filmmakers hadden bedacht voor beleggers. Die werden maat in een maatschap om enerzijds een miljoen van de benodigde €4.439.000 op tafel te leggen en anderzijds om te profiteren van de vele bovenstaande ondernemersfaciliteiten. Mocht de film nul bezoekers trekken, dan zou de maat bij een inleg van €10.000 alsnog en dankzij de fiscus €9.064 terug krijgen. Zou de film net als het Bombardement een flop worden (177k bezoekers), dan zou het rendement 4,84% bedragen. Indien kaskraker als Gooische vrouwen (bijna twee miljoen bezoekers) dan rendement naar 153,21%.

Lees verder

Tokkietragedie: dochter plukt moeder, jast er €140.000 door in een half jaar

Beetje kift komt in de beste families voor, maar deze week stond toch wel de meest sneue familie voor Nederland tegenover elkaar bij het gerechtshof in Leeuwarden. In de linkerhoek: een moeder (bouwjaar 1938) die na de verkoop van haar huis in een huurwoning ging wonen bij haar dochter in de straat. De verkoopopbrengst van het huis van bijna € 140.000 stond netjes op de bank, sinds maart 2015. En in de rechterhoek: die dochter en haar man. Die hadden de pinpas van ma en zagen hun kans schoon. Zo schoon dat het moeders geld in juli 2015 al op was. Wij horen u denken: hoe dan? Nou, door bijvoorbeeld een Mercedes te kopen op moeder’s naam en rekening, maar er wel lekker zelf in rijden. En een paar maanden alsnog op eigen naam zetten, doorverkopen en het geld zelf houden. Of om de paar dagen even duizend piek pinnen, maar liefst 34 keer. Of door lekker online te winkelen of andere aankopen te pinnen, zoals voor € 653,90 bestellen bij Tommy Teleshopping. Nou dat weet u wel wat voor vlees u in de kuip heeft. Enfin, het laat zich raden dat ma niet blij was en via de rechter het geld terug vorderde. Daar bleek dat de relatie tussen moeder en dochter inderdaad niet zo best was. Op de achtergrond speelde nog één of andere ruzie met nog een dochter en iets met de toekomstige erfenis. Waar twee vechten hebben er twee schuld, en in de rechtszaal deed dochter nog poeslief, maar de rechter trapte er niet in. In de uitspraak citeert de rechter uit een aantal briefjes van dochter naar moeder: ‘je zit uren achter de TV, de dag erop doe je niks, je wandelt niet, zit de hele tijd stom te puzzelen en de hele dag op je luie gat, [...], ga eens iets nuttigs doen. Verzorg je beter, je loopt erbij als Nel uit de peel’. De rechter constateert droog: ‘Het beeld dat hieruit opdoemt, staat haaks op het beeld van een liefhebbende dochter dat [appellante] in deze procedure van zichzelf schetst.’ Het is allemaal van een ongelofelijke treurigheid met alleen maar verliezers. Enfin, u kunt zelf hier hoofdschuddend deze familietragedie met hoog tokkiegehalte zelf nalezen en uzelf gelukkig prijzen met uw eigen gezinnetje. En oh ja, dat geld? Dat moeten dochterlief en schoonzoon grotendeels terug lappen. Kale kippen. 

Man leert dat biologische vader in Marokko woont, wil schadevergoeding moeder. Lukt dat?

En nee de man is niet boos omdat zijn biologische papa een Marokkaan is. Hij is boos omdat zijn moeder hem niet eerder verteld heeft over haar twijfels over wie zijn vader is. We kunnen zelfs niet zeggen dat zijn moeder zelf een volbloed Nederlandse is, en tegelijkertijd ook niet dat de biologische vader die nu in Marokko woont gewoon Gerard van der Meulen heet. Kan allemaal. Het enige over de achtergrond van het stilzwijgen van de moeder lezen we in het volgende stukje uit het arrest waarbij eiser = zoon en gedaagde =moeder: '[eiser] stelt terecht dat hij er recht op had zijn biologische vader te kennen, en dat [gedaagde] , gegevens diende prijs te geven van de (vermoedelijke) biologische vader (tenzij bij afweging van belangen [gedaagde] daardoor onevenredig in haar privé-leven zou worden geschaad). Dat zij dit niet heeft gedaan, kan worden gezien als een onrechtmatige daad van [gedaagde] ten opzichte van [eiser] . Hetgeen [gedaagde] heeft aangevoerd ten aanzien van de tijdsgeest, leeftijd dan wel gezondheidstoestand doet hieraan niet af.' Je zou dus kunnen zeggen dat ze jong moeder werd, en dat er in die tijd anders werd aangekeken tegen haar 'gedrag' destijds dan nu. Maar goed, de zoon heeft kosten gemaakt (€3.205,56, om precies te zijn) door eigen speurwerk* en een dna-test die uitsloot dat de door hem beoogde man z'n vader was. En die kosten moet zijn moeder vergoeden, vindt hij. Maar wat zegt de rechter? Die bepaalt dat er geen causaal verband is tussen de geleden schade en het stilzwijgen van de vrouw. Om met zekerheid te kunnen zeggen wie nou de echte vader was, moesten die kosten toch worden gemaakt. Daarop zegt de man dat zijn biologische vader nog een tijd in Nederland heeft gewoond. Als zijn moeder toen haar twijfels had uitgesproken in plaats van toen hij het van één van zijn zusters moest vernemen, waren die kosten lager geweest. Ook daar wil de rechter niet aan, want gebrek aan bewijs. Geen schadevergoeding dus, maar 'gelet op de familierelatie tussen partijen' zullen beide partijen hun eigen proceskosten moeten aftikken. 

* Kleine extra conclusie die u al wist: die Derk Bolt en het programma Spoorloos kunnen alvast bij de npo worden wegbezuinigd. 

Verzekeraars 'gore oplichters' en 'parasieten' noemen. Mag dat?

Ja natuurlijk mag dat, horen we u zeggen. Vrijheid van meningsuiting is een groot goed en van harten moordkuilen maken is nooit een goed idee. Maar een man met een groot rechtvaardigheidsgevoel en tegelijkertijd weinig talent voor het besturen van een automobiel maakt het wel erg bont. De man komt in 2015 in in aanrijding met een ASR-verzekerde. Wat er toen door de man gezegd of geschreven is, is onduidelijk, maar het komt tot In de rechtszaak.  Vervolgens wordt hem -op straffe van een dwangsom- een contactverbod van 12 maanden opgelegd. Dan is het in 2017 opnieuw raak, twee keer zelfs. Eerst volgt er een aanrijding met een verzekerde van Achmea en een maand later met iemand met een polis bij Nationale Nederlanden. Hierop lijkt de man te besluiten zijn dagelijkse beslommeringen voor onbepaalde tijd opzij te zetten om genoeg tijd over te houden om de drie genoemde verzekeraars alsook de advocaten die namens de verzekeraars optreden de oorlog te verklaren. Een greep uit de teksten aan het adres van de verzekeraars van de man:

Lees verder

LOL! Rechter laat geen spaan heel van dieptreurige man die erg boos is op fietsers



'Het uitblijven van handhaving is de oorzaak dat er voor fietsers een totale vrijstaat in Amsterdam is. De overheid, B&W, de Hoofdofficier van Justitie van het parket Amsterdam weet dit al lang. Alleen, die doet er niets aan. De burgemeester heeft in deze de wettelijke taak zijn bewoners te beschermen tegen geweld door derden. Het gezag schiet in deze ernstig te kort. Ik voel mij onveilig. Sterker, het is onveilig'. Dat schreef de man in het filmpje boven op 30 april jl. naar de minister van Justitie en Veiligheid. Met daarbij de opdracht om de officier van justitie 'maatregelen te laten treffen voor vervolging van de verkeersovertredingen van fietsers'. Grapperhaus had vervolgens een week nodig om te berichten dat er geen rol is weggelegd voor de minjus in dezen. En dat is ook zo, zegt de rechter vandaag in een kort geding dat volgde op de afwijzing. In de eerste plaats doet de Amsterdamse polities wel wat: 'in 2017 zijn in totaal 5.943 beschikkingen aan fietsers zijn uitgevaardigd'. In de tweede plaats wat Grap zei, want op grond van de Politiewet bepalen de burgemeester, de hoofdofficier van justitie en de hoofdcommissaris van de politie de prioriteiten van de lokale politie. En 'het gegeven dat de inzet en capaciteit van de politie niet onbeperkt is, noopt tot die prioritering van delicten'. Waarbij die prioritering dus niet op fietsers slaat die de man naar eigen zeggen voortdurend hinderen 'op de stoep en op zebrapaden' en die hem geregeld aanrijden en verwonden. Voor het overige wordt niet echt duidelijk waarom de Staat zou moeten ingrijpen en wijst de rechter alle vorderingen af. Precies zoals we dat zagen in zijn eerdere proces tegen de burgemeester van Amsterdam. Dan vraagt u zich ongetwijfeld af wat fietsers en een gekke man te zoeken hebben op dit goudbruine platform. In beide processen treedt de oud-advocaat zelf op als advocaat en dat is beter van niet: A man who is his own lawyer has a fool for a client. Weet u dat ook weer en dan eindigen we met het bericht dat er om procestechnische redenen overigens wel een andere advocaat bij aanwezig was, maar die zat er enkel om te cashen en een middelvinger op te steken naar de beroepseer.

Je kinderen volledig onterven lukt nog steeds niet

Je mag een hoop met je eigen geld, maar het volledig onterven van je kinderen hoort daar niet bij. Dat zegt een Amsterdamse rechter vandaag in een zaak waarvan we de details wegens ingewikkeld verder compleet links laten liggen. Wel gaan we in op de vraag waarom ouders eigenlijk dat stukje testeervrijheid moeten missen om hun kinderen niks na te laten. In het kort de regel bij erfenissen: stel één ouder, twee kinderen. Ouder dood, dan hebben de kinderen ieder recht op de helft van het nagelaten vermogen. Regel je bij testament dat de dochter alles erft en de zoon niets (dat kan wel), dan heeft de onterfde zoon toch altijd recht op de helft van wat hij zou krijgen zonder testament. Hoeftie niet op te vragen, mag wel. Dat minimale recht op een stukje vermogen van de overleden ouders heet legitieme portie (en bedraagt in het voorbeeldje hiervoor een kwart van de erfenis. Veel meer hierover hiero). Maar druist dat, zo luidt een vraag in de zaak van vandaag, niet allemaal in tegen het recht om te doen en te laten met ons eigendom wat we willen, zoals neergelegd in artikel 1 van het Protocol bij het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden?

Lees verder

De snelle weg naar een ontslagvergoeding? In augustus elke dag te laat op uw werk verschijnen

Het faal-oosv'tje van de dag komt ditmaal uit Leimuiden. Zoals u weet gaat een ontslag op staande voet meestal fout en zo ook bij een productiemedewerker die werkt(e) voor een bedrijf in Aziatische producten. Het specifieke probleem betrof hier dat de productiemedewerker nogal vaak te laat op het werk verschijnt. Als we goed hebben geteld zo'n dertig keer in meer (drie kwartier) of mindere mate (tien minuten). Op een dag heeft de werkgever het wel geschoten en legt de werkgever de volgende keuze voor: je neemt zelf ontslag of we gaan aan de slag met een beëindigingsovereenkomst. Helaas maakt de werknemer geen keuze en daarop stelt de werkgever dat geen andere mogelijkheid resteert dan een ontslag op staande voet. Dat gaat dus fout zegt de rechter die onze productiemedewerker op alle fronten gelijk geeft. Voor een verslag van deze casus met alle nuances en vermakelijke details verwijzen we u graag naar deze geweldige uitspraak die leest als een spannend jongensboek. Aan bod komen geheime audiotapes, camerabeelden met rennende productiemedewerkers en de vraag of achtergrondgeluiden erop wijzen dat a) de medewerker dreigend met zijn vuisten op tafel sloeg of b) met de ontslagpapieren op tafel tikte. Het antwoord op deze laatste kwestie zullen we helaas nooit weten. Wel weten we dat veelvuldig te laat komen gratis geld betekent. De werkgever kan van werknemers die structureel niet op tijd beginnen af, maar dan moet er wel een transitievergoeding gelapt worden. De rechter: 'op grond van artikel 7:673 lid 7, onderdeel c, BW is de transitievergoeding niet verschuldigd, indien het eindigen van de arbeidsovereenkomst het gevolg is van ernstig verwijtbaar handelen of nalaten van de werknemer'. En volgens de wetsgeschiedenis betekent dat diefstal of het vertrouwen schaden of ziek melden terwijl je eigenlijk werkziek bent. Te laat op je werk verschijnen behoort daar niet toe, zegt de rechter die ook stelt dat timing voor deze functie niet heel erg cruciaal is. Kortom, klaar met uw werk (als het niet iets betreft met al te strakke tijdschema's)? Flikker de wekker uit het raam.

Voor €2,47 parkeergeld in hoger beroep? Deze ambtenaar deed het, tevergeefs

U spreekt deze klaagpersoon altijd bij de kringverjaardag: dagje naar de stad geweest met de auto, parkeergeld betaald parkeerbelasting afgedragen, maar ja, net iets te lang blijven hangen bij de Mac, vijf minuutjes te laat terug bij de melkkoe en bam, bon achter de ruit. Grootste onrecht van hun leven. Gelukkig laten sommige slachtoffers het hier niet bij zitten en trekken ten strijde, uit principe, ongeacht hoe hoog het bedrag is. En zie, onlangs zegevierde het recht op glorieuze wijze bij Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden (wat dus betekent dat het hier ging om een hoger beroep). De bon in kwestie was een naheffingsaanslag in de parkeerbelasting van in totaal €63,50, samengesteld uit €2,60 nageheven parkeerbelasting (uurtarief)  en een whopping €60,90 aan kosten. Waarvoor? De parkerende m/v had om 13.58 betaald om tot 14.21 te mogen parkeren. Maar om 14.24 constateerde de controleur dat de parkeertijd was verstreken, en dat de parkeerder zelf niet in de buurt van de auto was (Geen personen op weg naar, bij of terugkomend van de ticketautomaat). Na een vergeefs bezwaar maakte de schuinsparkeerder de gang naar de rechter om de hoogte van de naheffingsaanslag te betwisten. En met succes, maar de heffingsambtenaar ging in hoger beroep, tevergeefs. De kern van het euvel? Die €2,60 is parkeerbelasting voor een heel uur, en dat terwijl de auto er niet eens een uur stond. Bovendien had de parkeerder al een euro in de automaat gegooid om tot 14.21 te mogen parkeren. Om dan nog een parkeerbelasting voor een heel uur na te heffen, is dan al te gortig. Na het navlooien van de wetsgeschiedenis kwam het gerechtshof dan ook tot de volgende rekensom: Het parkeerkaartje vermeldt 13.58 uur als begintijd. [...] De periode waarover parkeerbelasting is verschuldigd bedraagt daarmee 26 minuten. Belanghebbende heeft reeds voor 23 minuten parkeerbelasting betaald (€ 1), welk bedrag niet op grond van artikel 20 van de AWR kan worden nageheven. Resteert een parkeerduur van 3 minuten waarover de verschuldigde parkeerbelasting niet is betaald, zodat het na te heffen bedrag aan parkeerbelasting beperkt had moeten blijven tot € 0,13. Ja, u leest het goed: €0,13. Na twee gerechtelijke uitspraken, is de nageheven parkeerbelasting gereduceerd van €2,60 tot €0,13. En voordat u hoofdschuddend iets verzucht over belastingcenten en overbelaste rechters, we mogen toch maar blij zijn dat zelfs de meest principiële mierenneukers hier ten lande hun recht mogen halen. Hier wel

Dementerende dame doet één dag te laat aangifte: € 369 boete! Maar toen...

Alsof u het nog niet warm genoeg heeft na vandaag en de opwinding over de kop hierboven, voeren we uw temperatuur nog wat op met een hartverwarmend stukkie over een rechter die ‘redelijkheid’ op z’n linker, en ‘billijkheid’ op z’n rechterbil heeft getatoeëerd heeft. Eerst even het schrijnende voorval: een dementerende mevrouw werd door de fiscus uitgenodigd om over 2016 aangifte inkomstenbelasting te doen. De deadline voor de aangifte werd gemist, een herinnering om alsnog aangifte te doen ging ook voorbij, en tot slot kwam er een aanmaning, waarin stond dat de aangifte op vrijdag 21 juli 2017 binnen moest zijn, op straffe van een verzuimboete van € 369. Nou goed, heeft u de nuancering van de clickbaitkop (sorry) hierboven alvast gehad. De broer van mevrouw wegens haar dementie haar gemachtigde. Kennelijk hield hij de post van zijn zus niet al te nauwgezet bij, want hij begon pas op de dag van de deadline met het invullen van de aangifte. Maar zul je net zien: de computer crasht. Een handig neefje kon schijnbaar pas op zondag de boel weer aan de praat krijgen, waarna de aangifte op maandag binnen was bij de fiscus. En da’s te laat, dus hopsakee, mevrouw krijgt een verzuimboete van € 369 opgelegd (want ook al laat u uw belastingaangifte door een ander doen, u bent uiteindelijk toch zelf verantwoordelijk, vandaar). De demente vrouw (of in ieder geval iemand namens haar) stapte naar de rechter om die boete van tafel te vegen. Rechter Ronald Eskes oordeelde vervolgens dat de boete strikt genomen terecht was opgelegd. Dat de computer crasht is jammerdebammer maar ook eigen schuld. Maar dat de boete opgelegd is aan de dementerende vrouw kon formeel wel kloppen, maar de rechter vond het ook gewoon nogal lullig niet passend en geboden: Aannemelijk is dat eiseres zelf niet het besef heeft dat zij aangifte moet doen. [...] Eiseres heeft er niet zelf voor gekozen of kunnen kiezen haar broer als bewindvoerder aan te wijzen. En ja, dan woog ook nog mee dat haar broer ook wel echt bewezen geprobeerd had om op de dag van deadline aangifte te doen maar vervolgens één dagje te laat was. Daarom zette de rechter een dikke vette streep door de verzuimboete voor de demente dame, een uitspraak die wij passend en geboden vinden, alsmede getuigen van een prettige nuchterheid. Mr. R. A. Eskes: douze points

Spaartaks was in 2013 niet te hoog, want per 2017 aangepast

Voorlopig houdt de spaartaks ferm stand. Dat blijkt maar weer uit dit hoger beroep van een belastingbetaler die 46% van zijn rendement op een box-3-vermogen van net geen €1,8 miljoen wegbelast zag worden in 2013. Zijn box-3-gegevens hier voor u: €1,6 mio spaargeld, €60k beleggen, €140k onroerend goed, werkelijk rendement hierover 46k, verschuldigde belasting €21k. Dat deed bij de man twee vragen opkomen: a) is de belasting niet wat te hoog? In 2013 rekende de Belastingdienst met een forfaitair rendement van 4%, maar dat halen risico-arme beleggers bij lange na niet. Rechter: zal wel kunnen wezen in 2013, maar per 2017 heeft de wetgever de vermogensrendementsheffing aangepast (is tegenwoordig iets verfijnder) en daarmee is 'de beoogde benadering van de werkelijkheid naar ’s Hofs oordeel in voldoende mate hersteld'. Dus pindakaas. En pindakaas twee is dat de man met zijn 46% geen buitensporige last om de oren krijgt (de last laat zich bij de man niet 'sterker voelen dan in het algemeen'). Resteert b). Tot 2011 telde je het vermogen op 1/1 en op 31/12. Vervolgens nam je het gemiddelde en dat werd belast in box 3 (uitleg). Sinds 2011 geldt uitsluitend 1/1 van het jaar. In 2013 lost de man €1 mio op zijn hypotheek af en dat betekent dat zijn box 3 vermogen in dat jaar daalt. Had je het oude systeem van 1/1 en 31/12 nog gehad, dan had zijn vermogensrendementsheffing aanzienlijk lager uitgepakt. Dus is dat nou allemaal wel eerlijk? Hof tegen spaarder: bij u pakt dit ongunstig uit en bij weer een ander (iemand die halverwege het jaar de lotto wint bijvoorbeeld, red.) pakt het gunstig uit. Dus kan ook hier niet gesteld worden dat de wetgever 'zijn toekomende ruime beoordelingsmarge heeft overschreden'. Afijn. Helemaal niks dus. U kunt zelf overigens nog steeds bezwaar maken tegen uw aangifte over 2017. Maar dan moet u wel opschieten.

Foto:  Mensen liggen in een strandstoel bij de Kattensloot in Amsterdam op een bloedhete dag in juli tijdens de eerste hittegolf in drie jaar tijd. Het is met 35 graden nog nooit zo warm geweest in de stad. ANP REMKO DE WAAL