Nog een keer. BTW-regels vallen niet meer uit te leggen

Een boek is belast met het lage btw-tarief van 6% en een e-boek met het hoge tarief van 21%. Een boek op cd-rom gaat tegen het lage tarief, sportbeoefening eveneens. Maar zonder accommodatie dan weer tegen het hoge tarief. Bridgen met accommodatie is daarom 21%, want bridgen is geen sport. Vandaag doet de Hoge Raad uitspraak in zaak nummer #telkwijt die draait om de vraag of een dienst onder het btw-tarief van 6% of 21% valt. In casu gaat het om een jachthavenvereniging die aast op het lage tarief 'want de terbeschikkingstelling van de ligplaatsen voor zeilboten en snelle motorboten is onderworpen aan het verlaagde omzetbelastingtarief op grond van artikel 9, lid 2, letter a, (....)'. Helaas voor de vereniging oordeelt de Hoge Raad hoog tarief en die heeft als hoogste rechter altijd gelijk ('het tegen vergoeding ter beschikking stellen van ligplaatsen voor zeilschepen en snelle motorboten vormt niet het bieden van gelegenheid tot sportbeoefening onder terbeschikkingstelling van een sportaccommodatie', dus hoog). Mocht u nu denken van ja maar dit is vast jachthaventuig dat probeert wat btw-afdracht uit te sparen, dan hebt u het mis. De advocaat-generaal, dat is de adviseur van de Hoge Raad die uitgebreid alle relevante wetten en arresten onder de loep neemt en dan zijn bevindingen over de zaak naar de hoogste rechters stuurt en vaak volgen die dan de advocaat-generaal, kwam tot precies de tegenovergestelde conclusie: 'De onderhavige terbeschikkingstelling van een ligplaats in een jachthaven met de bijbehorende gemeenschappelijke jachthavenfaciliteiten is een dienst die verband houdt met het gebruik van een accommodatie die nodig is voor de sportbeoefening', dus laag. Daarom ons volgende advies: ga de volgende keer gewoon om de uitkomst dobbelen of flikker vanavond volgend jaar alles onder het hoge tarief. Scheelt bij de Belastingdienst ook weer een cluster-ict-omzetbelasting-fuck.

Haha. Bedrijf drinkt niet genoeg automatenkoffie, leverancier wil geld zien

Wist u dat de Franse schrijver, filosoof en vrijdenker pur sang Voltaire 40 tot 50 kopjes koffie per dag dronk? Is wel zo. Dit gemiddelde haalt de doorsnee werknemer niet, maar een koffieapparaat is wel een must op ieder kantoor. Maar hoeveel koffie moet je afnemen bij de leverancier hè, dat blijft de vraag. Is het te weinig, dan volgt er misschien wel muiterij op de werkvloer. Is het teveel, dan is het zonde van het geld. Of nog erger: dan gaat de leverancier klagen. Dat brengt ons bij de volgende beschikking, waarin een firma voor het gerecht gedaagd wordt door een verkoper van koffie (en thee) en de apparatuur die daarbij hoort. Toen bedrijf en koffieboer hun samenwerking aangingen, is er een minimale afnameverplichting van 450 kilogram koffie per jaar overeengekomen. Dat wordt bij lange na niet gehaald. Hierop stuurt de leverancier zogenoemde minderafname-facturen, die niet volledig zijn voldaan. Uiteindelijk zijn de koffiemachines weer opgehaald, maar betaald is er niet. Het bedrijf zegt dat het niet hun schuld is dat de afnameverplichting niet is voldaan. Ze gokten maar wat en de koffieboer had zelf beter moeten voorlichten wat de verwachte afname zou zijn. Zij moeten uit ervaring een goede inschatting kunnen maken van het gebruik van het cafeïne-infuus. We zijn maar een klein bedrijf dat 'door onmacht niet aan de minimale afnamehoeveelheid koffie is gekomen', klinkt het. De leverancier 'heeft haar expertise achterwege gelaten', aldus de firma. Bovendien klopt het gevorderde bedrag niet. De rechter ziet dat toch anders. De koffieboer levert koffie en heeft geen inzicht in het aantal bezoekers en koffieleuten die bij een bedrijf over de vloer komen. Uit niets blijkt dat de leverancier willens en wetens een nietsvermoedend bedrijf een veel te duur koffieabonnement door de maag heeft gesplitst. Ook het gevorderde bedrag klopt gewoon, omdat de vier factuurbedragen minus de creditnota’s en tussentijdse betalingen van het bedrijf exact uitkomen op de gevorderde hoofdsom van €2.541,88. De vordering wordt gehonoreerd. Daarbij komen nog de rente en buitengerechtelijke incassokosten én proceskosten. Gewoon maar een paar Senseo's neerzetten voortaan, en de koffiepads inhouden van het salaris van de werknemers. Hadden ze maar meer aangemaakt slootwater tot zich moeten nemen. 

Bijschrift foto:

DEN HAAG - Lodewijk Asscher steunt de stakende leraren door koffie en thee uit te delen bij bioscoop Pathe Spuimarkt.

Echtpaar gooit tuinhuis op Airbnb. Hoe worden de huurinkomsten belast?

Uiteraard zouden wij, gezagsgetrouw als altijd, de belastinginspecteur volgen in zijn betoog dat een huisje in de tuin verhuren aan toeristen leidt tot belaste inkomsten. En wel op grond van artikel 3.113 van de Wet op de inkomstenbelasting 2001, waarmee elke woningeigenaar die zijn woning tijdelijk verhuurt via Airbnb bekend is. Dit betekent dat de huurinkomsten minus verhuurkosten voor 70% bij het eigenwoningforfait geteld moeten worden (hiero hele uitleg). Maar de zaak blijkt net even anders te liggen. Daarvoor kijken we naar een echtpaar dat het tuinhuis sinds 2015 via vermoedelijk Airbnb verhuurt aan toeristen. In 2015 is het tuinhuis 21 dagen verhuurd en is een bedrag van € 3.564 aan huuropbrengsten genoten. Op de belastingaangifte is over de verhuur niks ingevuld, maar kennelijk heeft de inspecteur Airbnb doorgespit. Dus volgt een jaar later een navorderingsaanslag met daarin verwerkt de 70% van die huuropbrengsten zijnde groot €2.494. Maar het verhurende stel gaat niet akkoord met die navorderingsaanslag: artikel 3.113 geldt, zo luidt het verweer, alleen als de woning tijdelijk en in zijn geheel wordt verhuurd. En wij verhuren slechts een deel van ons huis, namelijk het tuinhuis. Ergo: de huurinkomsten zijn onbelast. En precies tot die conclusie komt de rechter ook na uitvoerige bestudering van een stukje parlementaire histeurie: 'De tekst van artikel 3.113 van de Wet IB 2001 ziet slechts op de tijdelijke verhuur van de gehele woning en niet een deel van de woning'. Het echtpaar wint op alle fronten en bovendien moet de Belastingdienst de reiskosten van de vrouw vergoeden (van €7, namelijk tweemaal enkele reis per openbaar vervoer 2e klas Amsterdam Sloterdijk-Haarlem. De man was geen partij in deze zaak). De uitspraak vindt u hier in zijn geheel en iedereen die zijn huis gedeeltelijk verhuurt via Airbnb moet nog even zijn ib-aangifte checken. 

Rechter roast webwinkel en slechtste deurwaarder ooit in hilarische zaak

Gewoon even een stukje naming and shaming, aangezien toch allemaal openbaar is: beter doet u even geen zaken met GSMpunt.nl te Vriezenveen. Of met deurwaarder Bouwhuis uit Hoorn. U kunt er donder opzeggen dat rechter Harry Staal uit Maastricht zich de ballen uit de toga heeft gelachen tijdens een zaak die was aangespannen door deze twee faalhazen. Echt, zo bont leest u het zelden in een uitspraak. Kort en goed: GSMpunt te Vriezenveen beweerde dat een chronisch zieke dame een bestelling had gedaan, maar niet had betaald. De dame ontkende in alle toonaarden wat besteld te hebben of iets geleverd te hebben gekregen, maar dat weerhield GSMpunt er niet van een lompe incassoprocedure te starten. Mevrouw was niet onder de indruk, bleef weigeren, waarop GSMpunt, bijgestaan door deurwaarder Bouwhuis een zaak aanspande. De dame in kwestie had geen fancy schmancy advocaat om haar bij te staan, maar haar moeder, met wie ze samenwoonde in een verzorgingsflat. Maakte allemaal niet uit, want de uitspraak zelf had net zo goed The Roast of GSMpunt and Deurwaarder Bouwhuis kunnen heten, want man man man, wat een stelletje prutsers. Komt ‘ie dan hè: Het is schrikbarend hoe weinig (controleerbaar en inzichtelijk) feitenmateriaal GSM en haar gemachtigde aan deze vordering tegen [gedaagde] ten grondslag leggen. Waar zij in onderlinge coöperatie kennelijk als bewijsmateriaal bedoelde documentatie inbrengen, is deze niet leesbaar of laat de eisende partij na de inhoud op de veronderstelde relevantie te bespreken en de betekenis voor de vordering te duiden. Haha, onleesbare stenciltjes indienen als bewijsmateriaal, de lolbroeken. Bovendien blijkt GSMpunt er nogal onfrisse incassopraktijken op na te houden: Als getracht wordt een indruk te geven van gevoerde correspondentie, uitsluitend door overlegging van een reeks gebundelde e-mailberichten uit 2015 en 2016 van en met GSM en “Straetus Incasso Flevoland”, valt slechts op hoe onfatsoenlijk, intimiderend en weinig feitelijk / informatief de vermeende debiteur benaderd en bejegend wordt. Wat GSM hiermee denkt te bereiken, is een raadsel, want sinds 2015 /2016 is men nog steeds weinig opgeschoten en zijn nog steeds de kernvragen niet beantwoord / bewezen. Het beeld, kortom, is bedroevend. De uitkomst kunt u raden: GSMpunt mag de vordering steken waar de zon niet schijnt en moet de dame en haar moeder een geeltje lappen voor de moeite. Over het lot van deurwaarder Bouwhuis is verder niks bekend. 

Rechter lacht frustiforens uit die zitplaats eist in de trein

Iedere dag reizen met het openbaar vervoer maakt van zelfs de meest pacifistische boomknuffelaar een diep-cynische misantroop. Als je maar vaak genoeg geconfronteerd wordt met luidruchtige bejaarden, iets te opgewonden dagjesmensen, onwelriekende deodorantontkenners,  Limburgers, plek-met-hun-tas-bezethouders of het summum: medereizigers die al deze kenmerken in zich weten te verenigen, dan is je ziel goed of laat permanent beschadigd. Een manier om daar wat aan te doen, is dichter bij huis een baan zoeken. Een andere manier is de NS aanklagen. Dat deed een man die voor zijn werk reist op het traject Utrecht – Amsterdam Zuid. Ingeklemd tussen zijn lotgenoten hield hij gedurende de periode van 7 en 25 november 2016 nauwgezet bij hoe vaak hij geen zitplaats had. De score: van de 24 reizen paste hij naar eigen zeggen vanwege drukte vijf keer helemaal niet in de trein. Daarnaast kon hij elf keer wel mee, maar had hij geen zitplaats. En dus moet de NS bloeden, want zo oordeelt de man, reizigers met een geldig vervoersbewijs zouden in beginsel recht moeten hebben op een gegarandeerde zitplaats. En hij heeft een berg aan documentatie meegenomen die dit moet onderbouwen ook, te weten 'verschillende documenten en uitingen van NS Reizigers, waaronder vervoersplannen, afspraken in de vervoersconcessie, jaarverslagen, een reizigershandvest en reclamespotjes van de NS.' Want je ziet in die NS-reclames immers ook nooit een ongelukkige reiziger onder een wildvreemde klamvochtige oksel staan wachten op het gangpad. Zit wat in toch? Nee, zegt de rechter. Allereerst heeft de man aangegeven dat hij pas nadat hij die 'reisovereenkomsten' met de NS gesloten had, kennisnam van de informatie in de verzamelde bewijsstukken. Maar om niet flauw te willen zijn, wil de rechter nog wel even naar die stukken kijken. Hieruit trekt hij de simpele conclusie dat er misschien uit kan worden afgeleid dat de NS zijn best doet om reizigers een zitplaats aan te bieden, maar dat betekent niet dat er altijd een zitplaats beschikbaar is. Daarnaast acht de rechter het onhaalbaar voor de vervoerder om alle reizigers een zitplaats te garanderen. Als u vervoerd wordt, dan voldoet de NS al aan zijn verplichtingen. En daarmee uit. Reizen met de trein in de spits is vaak staan en soms een treintje overslaan. Deal with it. Zijn we tenslotte benieuwd of claimorganisaties ook meteen hun conclusies gaan trekken. Misschien beter van wel. 

Dit zijn de 'incassobureaus' waar u voor moet oppassen

Als u zou willen, zou u deze week nog een incassobureau kunnen beginnen. Het zijn geen gerechtsdeurwaarders tenslotte. Er zijn geen regels, met als gevolg: veel charlatans en mensen die zich door hen voor karretjes laten spannen. Je zet mensen onder druk, dreigt desnoods met een gang naar de rechter en biedt ze heel slim nog een 'deal' aan waarin alles afgehandeld kan worden als er NU een lager bedrag wordt overgemaakt dan in een 'vordering' staat. Hopsekee kassa. Voorkomen dat er (te hoge of onrechtmatige) rekeningen worden verstuurd is eigenlijk niet te doen. Wel loont het soms om als gedupeerde zelf naar de rechter te stappen. Die kan namelijk bepalen dat een incassobureau onder valse voorwendselen met hem gedreigd is, zoals hier met Direct Pay. Daarnaast proberen de ChristenUnie en de PvdA een initiatiefwet (link) door de Kamer te krijgen. Er moet volgens deze partijen een incassoregister komen waarin deze bureau's geregistreerd moeten staan. Daarvoor moeten die bureau's aan bepaalde opleidingseisen voldoen en als ze zich misdragen volgen er boetes en worden ze na drie overtredingen voor vijf jaar uit een incassoregister geschrapt. Intussen probeert de ACM wat aan voorlichting te doen, maar hebben malafide bureau's al weer een ander verdienmodel gevonden in de handel in data. Mensen met een schuldenverleden zijn geld waard. Of zoals Investico/de Groene het verwoordde in 2017: 'Met schulden kun je méér doen dan woekerrentes incasseren: ze bevatten ook verhandelbare informatie. Oude schuldpapieren bevatten gegevens over naam, adres, leeftijd, type schuld of hoe lang iemand erover gedaan heeft om een schuld af te betalen. Gecombineerd met andere data over diezelfde mensen kun je commercieel interessante en privacygevoelige profielen maken.' Gedoetjes. 

Lees verder

Raamexploitant vindt 21-jarige prostituees te oud, klaagt gemeente aan

Leeftijdsdiscriminatie op de arbeidsmarkt, het komt echt overal voor. Onlangs stond er een ondernemer voor de rechter die nogal expliciet de voorkeur had voor werkneemsters van 18 jaar, want blijkbaar vond hij 21 jaar al een beetje oud. Vooruit, laten we het maar gewoon zeggen: het ging hier om prostituees. De ondernemer had van de gemeente een vergunning gekregen voor de exploitatie (interessante woordkeuze natuurlijk) van een seksbedrijf in Alkmaar. De gemeente had daarin wel aan laten tekenen dat de dames van dienst minimaal 21 jaar oud moesten wezen, conform de Apv    Alkmaar. Dat vond de pooier toch maar schandelijk, want hij had de voorkeur voor het frissere 18 jaar als ondergrens. Dus hop naar rechter om die barely legal Apv eens op de pijnbank te leggen. Ten eerste zou de bepaling in strijd zijn met de Gemeentewet en zelfs de Grondwet. Door 18-, 19-, en 20-jarige prostituees taboe te verklaren, zou de gemeente het in de Grondwet neergelegde recht op vrije keuze van arbeid bezoedelen, en daarmee ook de belangen van de ramenboer beschadigen. Mwah, zei de rechter. Ook met een minimumleeftijd van 21 jaar is het recht op vrije arbeidskeuze van de pooier niet in het geding: ‘Eiser is als exploitant van een raamprostitutiebedrijf wat betreft de te beschermen belangen ook niet te vereenzelvigen met prostituees van 18 tot 21 jaar.’ Maar wie denkt dat daarmee de jarretelkous af is, heeft het mis. Want, stelde de ramenexploitant geheel zonder ironie: volgens EU-recht (en meer specifiek de Dienstenrichtlijn) mag ik gewoon 18-jarige dames achter het raam zetten. 

Lees verder

Haha. Werkgever op Aruba snapt ontslag op staande voet niet

Wat is een ontslag op staande voet (oosv)? Als u onze site er even op naleest, krijgt u vast een goed beeld, maar toch leggen we even uit. Een werkgever die van een werknemer af wil, moet de 'dringende reden' aantonen waarom een contract moet worden opgezegd. Daarbij moet die opzegging onverwijld tot stand komen, wat betekent dat er onder geen beding geaarzeld mag worden. Gaat dat goed, dan eindigt de arbeidsovereenkomst in principe per direct, zonder dat een opzegtermijn in acht hoeft te worden genomen. Gaan we nu naar het zonnige Aruba. Daar heeft een administratief medewerker bij autoverhuurder Mipos helemaal geen zin in zijn baan. Daarom wordt hij eerst mondeling aangesproken op zijn ongemotiveerde werkhouding. Dat gesprek verloopt niet helemaal vlekkeloos want een paar dagen daarna krijgt hij een schriftelijke waarschuwing omdat hij tijdens dat gesprek een negatieve houding vertoonde en zich bediende van 'agressief taalgebruik'. Hierop meldt de man zich ziek, om vervolgens op vakantie te gaan. Hij krijgt vervolgens opnieuw een waarschuwing per brief waar hij ook op reageert (met of zonder krachttermen, inhoud blijft onbekend), waarop Mipos opnieuw een schriftelijke waarschuwing stuurt. 

Lees verder

Beveiliger ministerie SZW krijgt ontslag om kinderpr0n op het werk. Wil €128k schadevergoeding

Waarom besluit iemand om pornofilmpjes aan collega's te laten zien tijdens de pauze op het werk? Is alle gespreksstof verdampt? Is een klein ommetje doen dan geen betere optie? Of anders even afstemmen op Das Kapital, waarmee u kauwend op een boterham zowel geïnformeerd als vermaakt wordt om weer helemaal fris aan uw taakjes kunt beginnen? Er zijn genoeg mogelijkheden maar de man in kwestie besloot  33 'humoristisch bedoelde filmpjes' op zijn mobiele telefoon te laten zien aan twee collegae, die overigens zelf aan het werk waren in de meldkamer van het ministerie van Sociale Zaken en van Volksgezondheid. In één van die filmpjes zag men 'een ogenschijnlijk minderjarige jongen en een volwassen vrouw seksuele handelingen met elkaar verrichten in een humoristisch bedoelde setting in een Afrikaans land.' We weten niet helemaal wat we ons hierbij moeten voorstellen, maar één van de collega's meldt het voorval bij zijn leidinggevende waarop het ontslag op staande voet-balletje begint te rollen. Want kinderporno. Een dag later is het ontslag afgerond. Maar als het OOSV eenmaal is afgerond, zit het de man toch niet helemaal lekker en stapt hij naar de rechter. Hij was zich niet bewust van het feit dat het filmpje onder de noemer kinderporno viel en daarbij is ontslag op staande voet veel te streng want hij heeft er inmiddels negen jaar als beveiliger bij de werkgever opzitten en dat dienstverband verliep vlekkeloos. En dus vordert de man het volgende. 

Lees verder

Man wil hoer op kosten van de staat. Lukt dat?

Ieder mens heeft zijn behoeften. Dus ook een rolstoelafhankelijke man van 50 jaar. Daarom heeft hij op 12 juli 2016 bij de Limburgse gemeente Peel en Maas een aanvraag ingediend om in aanmerking te komen voor seksuele begeleiding/ondersteuning op grond van de Wmo 2015. Met andere woorden: hij wil een hoer aan huis op kosten van de staat. De Wmo of Wet maatschappelijke ondersteuning is in het leven geroepen om mensen zo lang mogelijk thuis te laten wonen. De Wmo wordt uitgevoerd door de Nederlandse gemeenten en vormt samen met de Wet langdurige zorg (Wlz), de Zorgverzekeringswet (Zvw) en de Jeugdwet de basis van ons zorgstelsel. Gemeenten zijn volgens de Wmo verplicht om kwetsbare en hulpbehoevende groepen te helpen door het aanbieden van huishoudelijke hulp of aanpassingen aan het huis. Dit alles wordt bekostigd door belastinggeld en eigen bijdragen. Deze zak met geld wordt door de overheid beheerd en aan de gemeenten uitgekeerd via een speciaal gemeentefonds. Goed, de man in kwestie wil dus geen schoonmaakster of een traplift, hij wil bonken. Zijn aanvraag wordt door de gemeente afgewezen. Die stelt namelijk dat de problemen die de man zegt te ondervinden om aan de gestelde *kuch*kuch*kuch behoefte toe te komen 'geen beperkingen zijn in de zelfredzaamheid of maatschappelijke participatie' zoals die zijn bepaald in de Wmo 2015. Hierop gaat de man in beroep.

Lees verder