Bijstandstrekker wil twee gratis iPads. Lukt dat (in hoger beroep)?

Daar zijn we dan weer met ons onregelmatig terugkerende rubriekje over mensen die gratis dingen willen op kosten van de Staat. Eerder verschenen: hoer (afgewezen) en fiets (afgewezen). Dit keer gaat het om een vader die wil dat er gelapt wordt voor twee iPads. Waarom twee? Omdat zijn schoolgaande kinderen die nodig hebben voor hun huiswerk. De man krijgt een bijstandsuitkering en zegt de kosten van  €234 per iPad zelf niet te kunnen dragen. Daarom moet zijn gemeente in het kader van de bijzondere bijstand hiervoor een extra geldbedrag reserveren. De gemeente wijst dit verzoek af, omdat de aanschaf niet noodzakelijk is. 'De school biedt een mogelijkheid waaraan geen kosten zijn verbonden, namelijk dat de iPad op school blijft en dat het kind met inlogcodes op school, thuis, op de naschoolse opvang dan wel in de openbare bibliotheek op een laptop/tablet of computer verder kan werken. Daarnaast biedt de school een alternatief in de vorm van gespreide betaling, waarbij de iPad mee naar huis mag worden genomen tegen betaling van €6,50 per maand en de iPad na afloop van 36 maanden eigendom wordt van de betrokkene.' Niets mee te maken, zegt de man, waarop hij in hoger beroep gaat. Hij heeft thuis geen laptop of computer waar de kinderen gebruik van kunnen maken en de kosteloze optie komt niet voor hem in aanmerking omdat zijn kinderen na school naar de naschoolse opvang gaan waardoor ze op school hun huiswerk niet kunnen doen en er bij de opvang één computer beschikbaar is. Uitwijken naar een andere naschoolse opvang biedt ook geen uitkomst want de kinderen moeten naar logopedieles en die opvang kan ze daar niet wekelijks naartoe brengen. Tenslotte zegt hij dat hij die €6,50 per maand niet kan betalen en dat hij dat uit nood toch heeft gedaan waardoor hij nu in de financiële sores zit. Ellende.

Lees verder

Vrouw jat foto voor weblog, krijgt rekening. Komt ze er mee weg?

Ziet u die foto hierboven? Daar wordt keurig voor betaald, omdat het zo hoort en omdat wij van DK willen dat de fotograaf ook zijn boterham kan beleggen met allerhande lekkers. Maar verder wordt er flink gebroodroofd op het Grote Boze Internet, waar bloggers en andere onverlaten her en der plaatjes vandaan vissen en op hun eigen webstek plempen zonder bronvermelding of toestemming, laat staan betaling. Want ach, wie ziet dat nou en ach, heeft die fotograaf daar nou echt last van en ach, het is maar een foto als zoveel foto’s dus hoe bijzonder is dat nou? Deze vorige zin was in het kort de argumentatie van een mevrouw uit Bergschenhoek met een webshop voor verkleedkleding (haha) met daarop een blogje om gedoetjes uit haar (ongetwijfeld razend interessante) leven te delen. Zo schreef ze bijvoorbeeld over een werkstuk van haar dochter. Dat ging over legbatterijen, en hoe zielig het was voor de kippen. In het werkstuk zat ook een plaatje van een legbatterij en dat plaatste de dame ook op haar weblog met het ronkende onderschrift ‘Geen bron voor de plaatjes, sorry. Die heeft ze gevonden op internet.’ Bijna vier jaar later ploft er een brief op de deurmat van een toko die de auteursrechten van de desbetreffende fotograaf beheert, en of ze niet even € 318 kan neertellen (€ 265 licentie voor de foto en € 53 ‘dossierkosten’. Geschrokken mailt ze terug dat ze de foto meteen offline heeft gehaald maar dat er niet over peinst om te betalen want ‘Het gefactureerde bedrag komt in de verste verte niet in de richting van wat de auteur mis is gelopen aan inkomsten.’ De beheersorganisatie blijft echter herinneringen en aanmaningen sturen waardoor het bedrag oploopt tot € 692, en vervolgens wordt mevrouw voor de rechter gesleept. Daar verschijnt ze zonder advocaat maar met een hoop argumenten die door de rechter van tafel worden geveegd. Zo zou de foto een nogal generieke afbeelding zijn en dus niet boeiend genoeg om beschermd te worden onder het auteursrecht (rechter zegt: haha). Ook zegt de dame dat de foto lang niet zoveel waard is als die oorspronkelijke €265 en dat de fotograaf geen last heeft gehad van haar weblog want niemand leest dat (rechter zegt: bedrag is alleszins redelijk want op basis van de tarieven van Stichting Foto Anoniem). Kortom: er moet gelapt worden, alles bij elkaar €857,28. Die moet dus heel wat indianenpakjes verkopen voor het gebruik van één foto. 

Kijk. Zo lastig is het om een ww-frauderende Pool zijn uitkering af te pakken

Zoals het vaak gaat met ophefjes, volgen ze elkaar in rap tempo op. Daarom kan het dat u al bent vergeten dat u eerder dit jaar stijl achterover sloeg over hoe Polen frauderen of fraudeerden met hun ww-uitkering door handtekeningen te vervalsen en te frauderen met adressen. Het UWV raadpleegde voor buitenlandse adressen de eigen adressenbestanden in plaats van de BRP (Basisregistratie Personen). De Tweede Kamer pleitte ervoor dat het UWV uitsluitend nog gebruikmaakt van de BRP, en het UWV heeft zich voorgenomen om vaker dan voorheen (lees: vrijwel nooit) melding te maken bij het meldpunt 'verwonderadressen', als men twijfelt aan een verblijfadres. Gaan we nu naar de praktijk. Hier is een Poolse man in beroep gegaan tegen een terugvordering (€7.964,09 bruto) en een boete (eerst €3.982,05, later verlaagd naar €40 'wegens ontbreken draagkracht) wegens het niet doorgeven van een verblijf in Polen. De Pool krijgt ook een proceskostenvergoeding van €1.002, en daar maakt hij meteen vol overgave gebruik van, met deze rechtszaak tot gevolg. Het UWV zegt dat de Pool ten tijde van zijn ww-aanvraag buiten Nederland verbleef en daarom geen recht op ww had. Omdat hij zijn verblijf in het buitenland gedurende een periode van ongeveer vier maanden in het jaar 2014 (17 juni 2014 tot en met 30 oktober 2014) niet heeft gemeld, heeft hij de informatieplicht geschonden. 'Dat rechtvaardigt intrekking (met terugwerkende kracht) van de WW-uitkering, terugvordering van de WW-uitkering en de oplegging van een boete', aldus de uitkeringsinstantie. De Pool bestrijdt dat uiteraard, om meerdere redenen. In deze zaak is veel te doen om een buslijst van de werkgever van de Pool in Nederland, die het UWV als bewijs aanvoert om aan te tonen dat de man in Polen verbleef. Die werkgever heeft een samenwerkingsverband met een busmaatschappij die het vervoer van de werknemers van Polen naar Nederland en vice versa verzorgt. Werknemers kunnen hiervan gebruik maken, maar zijn daartoe niet verplicht. Een Poolse vestiging van die werkgever houdt buslijsten bij, zodat duidelijk is wie er in Nederland is en wie er beschikbaar is voor werk in Polen. Een werknemer wordt op de buslijst gezet als er een vakantie wordt opgegeven of wanneer een uitzendovereenkomst afloopt, zodat zij terug kunnen naar Polen. 

Lees verder

Conciërge 'grijpt' vervelende mbo-leerling bij keel en wordt ontslagen. Mag dat?

Werken op een school vol met leerlingen die net zo ongemotiveerd zijn als anti-autoritair. We geven het u te doen en rangschikken deze functie langs de meetlat van banen waar niemand zin in heeft tussen steward bij een risicowedstrijd en rioolduiker in Mexico. Nou goed, als u dag in dag uit in een weinig verheffende setting uw werkje moet doen, is het begrijpelijk dat u soms uw beheersing verliest. Dit overkwam een 'technisch medewerker' binnen de afdeling Facilitaire Zaken op een mbo-school in media, vormgeving en communicatie, zeg maar het voorportaal naar werkloosheid. Grapje hoor, hier zitten vast toppertjes tussen maar nu door naar het incident dat uiteindelijk tot een ontslag op staande voet leidde voor de 61-jarige man. Op een goede dag ziet hij dat uit een groepje van zeven leerlingen en plastic zakje met boterhammen op straat wordt gegooid. Omdat niemand het zakje opraapt, vraagt hij aan één van hen om dat te doen. Die weigert dat natuurlijk, waarop de man er dan maar voor kiest om het zelf maar in de afvalbak te gooien en de jongens nog even vermanend aan te spreken. De jongen die weigerde het zakje op te rapen roept hem vervolgens nog wat na ('ouwe lul', naar het schijnt), waarop de man zich omdraait en de jongen vraagt met hem mee te lopen. Uiteraard volgt de jongen met de rest van de groep in zijn kielzog, en begint het een beetje handtastelijk te worden. De man duwt de jongen twee keer met z’n rechterhand van zich af, de eerste keer tegen diens borst en de tweede keer, toen de jongen al achteruit liep, tegen diens keel. Dan krijgt de man iets naar zich toegegooid door iemand anders uit de groep en een schop van achteren tegen zijn heup. Terug op het schoolplein spreekt de man de jongen om wie het hem in eerste instantie te doen was nog even kort toe, waarna de groep jongens weglopen en de man de school binnen gaat. Gezellig. Wat volgt laat zich raden: de leerling die geduwd is door de man doet uiteraard zijn beklag en de man wordt op staande voet ontslagen, waarop de volgende ontslagbrief volgt (opklik): 

Lees verder

Uitgezette Pakistaanse start procedure om algemene heffingskorting. Want waarom ook niet

Steeds wanneer we denken dat de bodem wel is bereikt qua nutteloze procedures, zinkt er toch nog eentje dieper. Vandaag deze, aangespannen door een Pakistaanse die gehuwd is met een inwoner van ons land. Helaas voor onze Pakistaanse heeft de IND in 2014 besloten dat mevrouw Nederland moet verlaten. Dus verwacht je een procedure tegen die beslissing, maar die volgt niet. Wat wel volgt is een procedure tegen de Belastingdienst om de algemene heffingskorting. En waarom ook niet, want de procedure is bijna gratis. Lang verhaal kort: heb je zelf geen inkomen, maar je partner wel, dan kan je die algemene heffingskorting overdragen aan je partner. Dus doet zij (of haar man, dat is wat onduidelijk) aangifte voor de inkomstenbelasting over 2015 en vraagt ze €1.175 aan algemene heffingskorting terug. Nu wil het geval dat die heffingskorting korting geeft op de inkomstenbelasting en op de premies voor de volksverzekeringen, bijvoorbeeld die van de aow. Maar onze Pakistaanse was in 2015 niet meer premieplichtig voor de volksverzekeringen, want geen ingezetene meer. Dus vermindert de Belastingdienst de heffingskorting naar €269. Maar dat vindt de vrouw dan weer niet rechtvaardig, want die wil ook uitbetaling van het premiegedeelte. Dus volgt voor de rechter dit pleidooi, deels schriftelijk en deels mondeling overgebracht door haar man (waar de vrouw is, weten we niet):

Lees verder

Bij welke kilometerstand is een geïmporteerde auto niet nieuw meer?

Wie een nieuwe auto koopt, betaalt daarover bpm. Wie een auto uit het buitenland haalt, betaalt bpm over zowel een nieuwe auto als een gebruikte. Het maakt voor de hoogte van de belastingaanslag uit of de geïmporteerde auto nieuw is of tweedehands (hier alles over de bpm). Zo betaalde u over een Volkswagen Caddy 1.6 TDI Comfortline in 2014 €11.101 bpm wanneer het een nieuwe wagen betrof. Of €6.775 als deze besteldiesel een gebruikte zou zijn geweest. En precies daarover liepen een belastinginspecteur en de autokoper te bakkeleien. Daar moeten wij dan bij zeggen dat de Caddy er aan de binnen- en buitenkant als nieuw uitzag. Op de teller stonden 841 kilometers. Volgens vaste rechtspraak wordt onder een nieuwe personenauto verstaan 'een auto die na de vervaardiging ervan niet of nauwelijks in gebruik is geweest'. En dan heeft de Hoge Raad afgelopen september nog uitgelegd dat een auto met meer dan 3.000 kilometers op de teller niet als nieuw kan worden beschouwd. Maar hoe zit het dan met onze als fonkelnieuw ogende Caddy met zijn 841 kilometers? Telt die als nieuw of gebruikt? Hof Amsterdam vandaag: Uit eerdere uitspraken volgt 'dat een motorrijtuig, enkel vanwege het aantal kilometers dat er mee is gereden in het buitenland, reeds als ‘gebruikt’ kan worden aangemerkt. Dit roept de vraag op bij welk in het buitenland gereden kilometrage naar maatschappelijke opvattingen geen sprake meer is van een nieuwe auto. Naar het oordeel van het Hof ligt deze grens bij 1.000 (buitenlandse) kilometers: op het moment dat deze kilometerstand is bereikt zal de modale autokoper een auto niet meer als nieuw aanvaarden en is daarom naar maatschappelijke opvattingen geen sprake meer van een nieuwe auto. Een auto met een lagere kilometerstand dient in beginsel als nieuw te worden aangemerkt, tenzij andere gebruikssporen dan de kilometerstand er toe leiden dat de auto als ‘gebruikt’ moet worden aangemerkt. Het dient dan te gaan om zodanige gebruikssporen dat een modale autokoper niet (meer) bereid is om de auto als nieuw te aanvaarden'. Dan weten we dat ook weer, mag de autokoper flink meer aftikken, hopen we dat hij in cassatie gaat bij de Hoge Raad en de Hoge Raad dan zegt 666. Ondertussen kunt u de uitspraak met alle verwijzingen naar andere uitspraken hier lezen.

Britten kraaien victorie! EMA moet huur kantoor Londen blijven betalen

Toen het Europese Geneesmiddelenagentschap EMA aankondigde dat het Londen ging verruilen voor de dynamische Zuidas (niet lachen), deed dat pijn in Brexittanië. Maar de EMA hield altijd vol dat de overstap noodzakelijk was, vanwege de brexit. Hiermee was de kous nog niet af, natuurlijk. Naast het gedoe rond het nog te bouwen nieuwbouwkantoor en de tijdelijke locatie in Amsterdam-West èn het getouwtrek met Italië, dat ook wel zin had in negenhonderd goedbetaalde ambtenaren inclusief gezin, was er nog een ander dingetje. Citaat van onszelf: 'Het huurcontract van het huidige kantoor van de EMA in het zakendistrict Canary Wharf loopt tot 2039. En de handige onderhandelaar vanuit de EU-zijde heeft verzuimd een clausule voor vervroegde opzegging in het contract op te nemen. Niet zo handig. Want er staat nog €347,6 miljoen aan huurpenningen open tot 2039.' Nou goed, daar hoopte het EMA dus onderuit te komen, met als argument dat de Britse keuze voor het verlaten van de EU zo onverwacht was, dat het huurcontract verscheurd kon worden. De verhuurder zag dit anders en vroeg de rechter het contract te bevestigen. En jawel: de verhuurder heeft zojuist gelijk gekregen. In een reactie zegt het agentschap het vonnis nog eens goed te bestuderen, en benadrukt het tegelijkertijd dat het geen andere keus heeft dan Londen te verlaten. Ook zegt het goede hoop te hebben dat er een oplossing gevonden kan worden voor 29 maart. De starre houding van de rechter wordt door veel Britten in ieder geval omarmd. Er gaat immers een precedent vanuit voor andere ondernemingen die wegens brexit van plan de deur van hun kantoor in Londen achter zich dicht te doen en huurovereenkomsten te verscheuren. Maar goed, doordat het in het geval van EMA om enorm veel geld gaat, is de kans zeer aanwezig dat het EMA in beroep gaat, mogelijk meteen naar de hoogste rechter, de Supreme Court. Maar er is ook een andere oplossing natuurlijk. Onderverhuren. 

Boze klant betaalt Ziggo niet omdat hij beloofde gratis tablet niet krijgt. Mag dat?

Gaan we naar een klant van Ziggo (of diens rechtsvoorganger UPC). En wat voor een klant: hij heeft een met zijn volle verstand een abonnement afgesloten met (kabel-)TV, internet en een prachtige vaste telefoonaansluiting. Daarover weinig bijzonderheden, maar dan volgt er een 'een betere aanbieding tegen dezelfde maandlasten' inclusief een totaalgratis tablet van Huawei, waar de klant gretig op ingaat. Om die tablet te krijgen heeft de man een actiecode ontvangen, waarmee de tablet bij de MediaMarkt kon worden besteld. Nou goed, de klant krijgt de actiecode na het vernieuwen van het abonnement en bestelt de tablet. En dan begint het wachten. De tablet komt niet, maar de facturen voor het abonnement lopen natuurlijk gewoon door. De man hoort niets van MediaMarkt en contact opnemen met Ziggo biedt ook geen soelaas. Hij krijgt geen antwoord op de vraag waar de tablet heeft en evenmin 'waarom hij in maart 2017 was afgesloten voor een deel van de dienst'. Dat heeft weer te maken met het feit dat hij uit protest de abonnementskosten niet betaalt. En later, nadat hij de indruk krijgt 'dat Ziggo niet meer naar hem wilde luisteren, althans daarvoor geen enkele moeite deed' de overeenkomst op te zeggen. Prima zegt Ziggo, maar maar we krijgen wel nog geld van je. Om precies te zijn:

Lees verder

Man wil hypotheekrestschuld van €132k afkopen voor €45.000. Lukt dat?

In de Lukt dat?-serie gaan we deze week naar de rechtbank in Utrecht alwaar een ondernemer de Volksbank voor het hekje sleept. In 2012 heeft de ondernemer zijn woning verkocht en de verkoopwaarde was te laag om de gehele hypotheekschuld van te voldoen. Derhalve resteerde een schuld van €132.276,98. Met de bank werd een betalingsregeling overeengekomen van €200 in de maand waarmee de ondernemer, als we de rente buiten beschouwing laten, binnen 55 jaar van zijn schuld af zou wezen. Nu wil het geval dat hij bij zijn activiteiten nogal wat problemen ondervindt van die restschuld. Er is een bkr-notering en door de restschuld kunnen geen investeringen worden gedaan die noodzakelijk zijn voor het voortbestaan van de onderneming. Dus, zo luidt de eis in kort geding, moet de Volksbank meewerken aan het volgende plan: de Volksbank krijgt ineens €45.000 overgemaakt en in ruil gaat er een streep door de restschuld van die €132k (nu iets minder, exacte restrestschuld onbekend). Die €45k kan de man 'bij elkaar schrapen'; deels door geld uit zijn onderneming te halen en deels door te lenen bij vrienden, kennissen en zakenrelaties. Hoewel dit klinkt als een gouden deal weigert de Volksbank elke medewerking. Maar is die weigering terecht? Nou, zegt de rechter, eigenlijk is het feit dat de ondernemer deze procedure aanspant nogal onzinnig. Vooral zijn betoog dat hij niet in staat wordt gesteld noodzakelijke investeringen te doen is conceptueel lastig te vatten. En dat is niet zozeer vanwege het achterwege blijven van berekeningen over de noodzakelijke investeringen, maar meer omdat het hierboven genoemde bedrag van €45.000 nu juist laat zien dat hij ondanks de restschuld wel degelijk kan investeren. En zo krijgt de Volksbank gelijk, houdt de bank uitzicht op een terugbetaling van €132k over ongeveer een halve eeuw en mag de ondernemer €1.619 aan proceskosten overmaken. Had-ie direct aan de Volksbank kunnen overmaken en mag u zelf bepalen of dat bedrag het juridische gokje waard is geweest.

Universiteit jorist docent die meedoet met studentenprotest. Mag dat?

Of was het wel om het protest? En met protest bedoelen we dan niet een half uurtje een half spandoek omhoog houden. Het ging om hier om een docent van de UvA die met studenten meedemonstreerde door bijvoorbeeld een pand van zijn werkgever te bezetten. Tja, het Maagdenhuis bezetten, dat is misschien niet zo handig als je op de loonlijst van de UvA staat. De docent gaf vakken als Cultuurpatronen en Wetenschapsfilosofie. Erg belangwekkend en het valt blijkbaar samen met een niet te onderdrukken engagement en aldus deed hij mee met de studentenprotesten. De universiteit ontslaat hem, maar was dat vanwege zijn deelname aan het studentenprotest? Dat vond de docent Cultuurpatronen wel en voor de rechter voerde hij aan dat hij werd gestraft voor zijn activistische gedrag. Nu denkt u het zo op het eerste gezicht: ja dikke doei, een docent die een pand van zijn eigen instelling bezet, is ‘ie nou helemaal betoeterd? Natuurlijk is dat reden voor ontslag. Maar ha! Dan heeft u buiten de Universiteit van Amsterdam gerekend. Zo lezen we in de uitspraakAppellant [die ontslagen docent dus, red.]  is niet belet om mee te doen aan de bezetting en B [zijn teamleider, red] heeft hem uitdrukkelijk bericht dat hij het activisme van appellant niet in de weg wilde staan. Het deelnemen aan de bezetting is appellant ook niet als een tekortkoming in zijn functioneren tegengeworpen. Wel heeft B hem erop aangesproken dat hij tijdens de bezetting zijn onderwijstaken heeft verwaarloosd en hem kwalijk genomen dat hij via Facebook een e-mail van B openbaar heeft gemaakt met zijn persoonlijke visie op die e-mail. Mooi man! Nee, de reden voor het ontslag was gewoon ouderwets disfunctioneren. Het liep namelijk niet zo lekker in de vakgroep: De visitatiecommissie vond de eisen die aan de studenten worden gesteld om te slagen voor de tentamens en het niveau van de afstudeerscripties te laag. De bezem ging dus door het lesprogramma onder leiding van meneer B uit het citaat hierboven, maar de docent in kwestie vond dat hij daar niet aan mee hoefde te werken: Appellant heeft in dat gesprek benadrukt dat hij in september 2015 op zijn eigen vertrouwde manier les gaat geven en als dat niet kan, de gang naar de rechtbank volgt. Bij e-mail van 12 juli 2015 heeft B appellant gevraagd naar de afronding van de beoordeling van de studenten en naar de toetsdossiers van het studiejaar 2014/2015 van de vakken Cultuurpatronen en Wetenschapsfilosofie , die op 1 juli 2015 binnen hadden moeten zijn. Na enkele dagen heeft B dit verzoek herhaald met 20 juli 2015 als uiterste inleverdatum. Nou is maar weinig te gek op de UvA maar dit kon dus echt niet, met ontslag tot gevolg, met dus een kansloze gang naar de rechter tot gevolg. 

Linktip: Energie vergelijken