Brexit trekt ook streep door 'meedraagbare' toegang tot locale internetdiensten

Die arme Britten gaan nu langzaamaan inzien welke vervelende consequenties er allemaal kleven aan hun Brexit. Ook wat betreft de gezamenlijke Europese technologie-projecten en de reguleringen van Europese internet-markt. Een voorbeeld is dat Britten straks niet (en wij wel) binnen de EU ons eigen lokale internet-aanbod in een ander EU-land kunnen gebruiken. De Europese verordening 'betreffende grensoverschrijdende portabiliteit van online-inhoudsdiensten' gaat per 01-04-2018, morgen dus, van kracht. Deze regeling verplicht aanbieders van internetdiensten zoals Netflix of Spotify hun gelokaliseerde aanbod met de consument-forens 'meedraagbaar' te maken binnen de EU. Dan kunt u in Frankrijk dus gewoon van uw eigen Nederlandse Netflix gebruikmaken en niet gedwongen geconfronteerd worden met een overload aan gruwelijk saaie Franse 'het-bestaan-is-een-gat-in-het-zijn'-films in uw keuzemenu. Best fijn, maar dus niet voor de stijvebovenlipjes die straks Het Kanaal oversteken. Het was deze week al meer huilie-huilie voor de Angelsaksen. De EU gaf aan dat Brexit werkelijk Brexit is ook als het gaat om EU's GPS-satellietprogramma. Het Britse leger mag straks van de EU geen gebruikmaken van het systeem. En dan was er ook nog de kwestie de kwestie rondom de '.eu'-domeinen. Afgelopen donderdag meldde de Europese Commissie nog even terloops dat alle ongeveer 300.000 .eu-domeinnamen van Britse bedrijven en personen vanaf de uittreding niet meer vernieuwd kunnen worden en er geen nieuwe mogen worden aangevraagd.

Wat denkt u? Kiezen bankiers voor Frankfurt, Parijs of Amsterdam

Hard of zacht, wat de Brexit ons in ieder geval al heeft opgeleverd zijn talloze berichten en schattingen over uitwaaierende bankiers. Doordat het VK waarschijnlijk zijn toegang tot de interne EU-markt verliest moet een deel van de financiële elite het vertrouwde Londen achter zich laten. Op een paar kleine kruimelaars kwam geen financiële partij naar Amsterdam. Wel mogen we ons verheugen op de aanzuigende werking die de Europese Medicijnenautoriteit moet hebben op de farmaceutische industrie. Bankiers zouden - met frisse tegenzin - massaal naar Boring Frankfurt gaan, waardoor die Duitsers het toch weer geflikt hadden. Dachten we. Nu blijkt dat het grootste gedeelte van de Brexitbuit niet naar de Oosterburen, maar naar Parijs gaat. Weet Reuters dankzij een bel- en mailrondje langs 164 firma's, waarvan 119 de telefoon opnamen. Hiervan gaat de helft een deel van zijn operaties verplaatsen, een kwart blijft in zijn geheel zitten en het volgende kwart zit met de handen in het haar over de mogelijke gevolgen van de Brexit. Het grootste nieuws is echter wel dat de te verdelen Brexitbrokstukken een stuk kleiner zijn. Niet 10.000, maar 5.000 financials zouden de komende jaren uit de Britse hoofdstad vertrekken. 2.200 daarvan gaan naar Parijs. Zo'n 1.500 in plaats van de eerder geraamde 5.000 naar Frankfurt. Amsterdam mag niet 150, maar 250 finance jobs verwelkomen. Maar overall is het Europese vasteland vandaag de grote verliezer in de Brexitkermis, ook omdat ze in Brussel niet eensgezind zijn over hoe gat van €15 mrd per jaar dat de Brexit in de begroting achterlaat gedicht kan worden

Engelsen woest. Gemalto (NL/FR) wint aanbesteding nieuw Brits paspoort

Eén van de dingen waar de Brexitbeliebers blij van worden is het nieuwe Britse paspoort. The Sun voert al tijden campagne (zie boven de voorpagina uit augustus 2016) voor terugkeer van het gehate EU-rood naar het prachtige Britse blauw 'in a move to symbolise our national identity' - tot 1988 was de kleur blauw. Je zou verwachten dat alleen kinderen en mensen met een IQ<80 enige waarde hechten aan de kleur van hun paspoort, maar de niet heel domme Theresa May sprak eerder: 'We return to deciding the colour of passports that we want, not that the EU wants'. Nou prima dan Maytje, dus volgde zoals dat volgens de EU-regels hoort een aanbestedingsprocedure door de Britse overheid met een totale orderomvang van £490 miljoen (€550 miljoen). De paspoorten worden nu gemaakt door het Engelse De La Rue. Dat kwam afgelopen week met een winstwaarschuwing, de CFO vertrekt en de CEO verkeert in shock. Het contract gaat namelijk niet naar De La Rue, maar (99% zeker) naar het meer Frans dan Nederlandse Gemalto dat reeds voor dertig landen de paspoorten maakt. En nu is iedereen in het VK piswoest en dat leidt tot goeie teksten, bijvoorbeeld van de woordvoerder van de libdems: 'The blue passport saga is turning into a farce. First it was established that we did not have to leave the EU to have blue passports. Now we learn that the passports will be printed by a foreign company. And to add insult to injury, we will pay over the odds for them because the value of the pound has fallen since Brexit and they will have to be imported'. Maar goed, ze krijgen in ieder geval wel hun soevereiniteit terug. Oh wacht

Brexit-deal zo goed als rond, Britten wonen de komende jaren in een vazalstaat



De EU en het VK hebben vandaag een soort van overeenstemming bereikt over de Brexit-overgangsperiode. De Britten blijven tot 29 maart 2019 volwaardig lid van de EU. Daarna volgt tot en met 31 december 2020 een periode waarin alles blijft  zoals het was, behalve dat de (nog steeds betalende) Britten niet meer mogen stemmen over EU-zaken (vassal state, huilen de treinrampveroorzakers daar nu). Wel wordt nog naar Engelsen geluisterd als het over de visvangst gaat en het VK mag handelsovereenkomsten sluiten met andere landen. Per 2021 verlaat Engeland dan definitief de EU. En zo hebben we iets meer beeld bij wat er de komende bijna drie jaar staat te gebeuren. Het vrije verkeer van goederen, diensten en personen blijft tijdens de overgangsperiode van kracht; de grenzen tussen Ierland, Noord-Ierland en het hoofdeiland waarschijnlijk ook daarna nog even open

Lees verder

Hey! Men fluistert dat Unilever kiest voor Nederland

Of het nou komt door de afschaffing van de dividendbelasting of good ol' Brexit weten we niet, maar mensen vlakbij de bron menen dat het Engels-Nederlandse Unilever weleens definitief voor Nederland zou kunnen gaan kiezen: 'It wouldn’t be a great surprise if it happened', zegt een Britse 'official' vandaag tegen de Financial Times. Unilever, dat op 1 januari 1930 geboren ontsproot uit een samengaan van het Engelse Lever Brothers en de Nederlandse Margarine Unie, houdt er een nogal wappie structuur op na. Het heeft zijn hoofdkantoren in het VK en in Nederland, er is een notering aan de Londense en Amsterdamse beurs en de jaarlijks aandeelhoudersvergaderingen vinden in beide landen plaats. Unilever heeft eerder aangegeven te willen kiezen voor een stukje centralisatie op één plek, wegens complex en te duur. Ook het doen van overnames lukt beter met één hoofdkantoor en één notering, denkt men. Dus doet PM Theresa May er alles aan om Unilever voor het VK te laten kiezen door de gevolgen van Brexit te donwplayen en schaft Rutte de dividendbelasting ten behoeve van zijn oude werkgever helemaal af. Afijn, de FT zegt het te weten en daarom geloven wij in een positief eindresultaat voor Nederland (ook omdat Unilever de Nederlandse bestaande en voorgestelde beschermingsconstructies aantrekkelijk vindt; Unilever wil niet graag nogmaals de overnameprooi uithangen). Ondertussen gaat de FT dan ook in op de consequenties van de zetelverplaatsing. In Nederland werken 3.000 mensen bij Unilever, in het VK 7.500, wereldwijd 169.000. Het land dat het HQ niet krijgt, hoeft niet meteen bij de pakken neer te zitten. Uit politieke overwegingen zou Unilever kunnen besluiten om research-afdelingen over te hevelen naar de verliezer. Unilever wil belasting gaan betalen waar de operaties worden uitgevoerd (voor 90% buiten VK en NL), dus echt een schatkistknaller wordt het ook al niet. En, zo schat de FT in, het hoofdkantoor wordt uiteindelijk niet meer dan een wespennest waar de Engelse en Nederlandse tak elkaar de tent uit zullen vechten wegens diep gewortelde cultuurverschillen. Beslissing HQ: tweede week maart.

Foto: Op 19 december reikten Unilever en Shell Downstream een cheque uit ter waarde van 14.000 kerstpakketten aan Voedselbanken Nederland. René Froger pakt het tienduizendste pakket in. ARIE KIEVIT HH

Boris Johnson verzekert: vrijgezellenfeesten in Amsterdam gaan na brexit gewoon door



'Onlangs verscheen er een vrouw in een staat van verontwaardiging in mijn operatiekamer. De ogenschijnlijke oorzaak was breedbandproblemen, maar al snel bleek - zoals zo vaak met kiesdistrictschirurgie - dat het echte probleem iets anders was.' Ziedaar het begin van Boris Johnsons hup-brexit-speech vandaag. Hoe lang de Britse minister van buitenlandse zaken aan die opening geschaafd heeft, weten we niet. Maar even later volgt al de kern van zijn boodschap. Johnson zegt, terugkomend op de fictieve verontwaardigde vrouw, dat hij veel verharding in de brexitdiscussie heeft waargenomen. 'Ik vrees dat sommige mensen steeds vastberadener worden om de brexit te stoppen, de referendumstem van 23 juni 2016 terug te draaien en de wil van de mensen te frustreren. Ik geloof dat dat een rampzalige vergissing zou zijn die zou leiden tot permanente en onuitroeibare gevoelens van verraad. We kunnen en zullen het niet laten gebeuren.' Daar is geen woord kostschool-Engels bij natuurlijk. Johnson werd op voorspraak van de Britse regering May uitgenodigd in de eerste van een serie brexitspeeches. In zijn verhaal werden de verschillende zorgen thematisch even aangestipt, te weten strategische, spirituele, economische en veiligheids-technische. Uiteraard probeerde Johnson die zorgen die spelen bij de Brit te ontnemen, met soms een rake vergelijking. Zoals een stukje tekst van Hugo Young, een inmiddels overleden journalist van uitgerekend The Guardian die zei zich te ergeren aan de houding van de pro-EU elite na het Britse referendum in 1975, toen een meerderheid koos om lid te blijven van de EEG.

Lees verder

Dit zou weleens de volgende premier van het Verenigd Koninkrijk kunnen zijn

Britse politiek is de laatste tijd een trainwreck in slow motion waarbij de trein steeds weer een rijtuig langer lijkt te zijn. Momenteel is de premier ene Theresa May, die een goede meerderheid verspeelde door verkiezingen uit te schrijven om haar mandaat te vergroten. Het tegendeel gebeurde. Ondertussen is Labour maar niet in staat om echt door te breken wegens Corbyn, de radicale opa van Hans Spekman. De Conservatieven hebben een leider nodig en dat zou zomaar Jacob Rees-Mogg kunnen zijn. Rees-Mogg is het Eenmansorkest van de Achttiende Eeuw. Ziet er zo uit, spreekt zo en lijkt net zo vertrouwd-elitair als het kabinet van Harold Macmillan. Dat is misschien best een aardig recept voor onze verwarde tijden. In ieder geval nemen vooral Britse media de optie van een land onder leiding van Rees-Mogg steeds serieuzer. Vooral The Guardian is gebiologeerd door zijn persoon. Kerncitaat over waarom een High Tory in een cultuuroorlog toch een aantrekkelijke kandidaat lijkt: "Rees-Mogg is the perfect politician to fill a vacuum: a mixture of genuine antiquity, in manner and values, and confected confidence. Even his coy demurring when asked about becoming prime minister increases his stature against the backdrop of a party in which the daggers seem to be permanently drawn. Those who think that his hardcore views – on abortion for example (not even in the case of rape) or gay marriage (“I take my whip from the hierarchy of the Roman Catholic church rather than the whips’ office") – endear him to Tory extremists but alienate the wider public may be mistaken. Where some people hear misogyny or homophobia, others hear patrician certainty." Wat wellicht vervelender is: voor Rees-Mogg kan een Brexit niet hard genoeg zijn. Wat de gevolgen ook zijn, hij lijkt te denken dat er niet zoiets bestaat als een soft Brexit. Dat kan nog lachen worden, want vooralsnog is volkomen onduidelijk of de Britten ons uiteindelijk met of zonder deal zullen verlaten. Houd Rees-Mogg in ieder geval in de gaten.

Iedereen dreigt weer met van alles in de brexit

Het Britse pond krijgt weer eens een tikkie en dan weet u hoe laat het is: er is weer wat met de brexit. Niet zelden is de trigger daarvoor een Brusselse persconferentie waarin de hoofdonderhandelaren van het Verenigd Koninkrijk en die van de Europese Unie hun geheel eigen kijk op de zaak tentoonspreiden. Om u eerst even een beschrijving van het meest recente spektakel te geven: EU-onderhandelhoofd Michel Barnier dreigt erop los door de optie op tafel te leggen dat de Britten uiteindelijk in maart 2019 zonder overgangsdeal of wat dan ook uit de Unie crashen. Mét deal blijft de huidige status quo nog tijdelijk in leven zodat de Britten nog even kunnen genieten van de huidige regels plus toegang tot de interne markt. Da's een gevoelig punt voor het VK, want het zakenleven dringt juist hard aan op zo'n periode - die weten namelijk dondersgoed wat iedereen eigenlijk allang weet, dat de brexitonderhandelingen nooit definitief afgerond zijn voor die tijd. Hij kraakt die noot omdat het VK tijdens die transitietijd onder andere graag de optie houdt om te duiken voor nieuwe regels vanuit de EU en de rechten van inreizende EU-burgers dan wil begrenzen. Ofwel, een stukje eigen beslissingsbevoegdheid. Op het dreigement van Barnier reageert een niet nader genoemde Britse betrokkene als volgt. 

Lees verder

Als dit doorgaat is de Brexit-faal compleet

Eerder deze week bracht de Financial Times een interessant nieuwtje dat grotendeels onopgemerkt bleef. Naar het schijnt overweegt de Britse regering in het diepste geheim een douane-unie met de Europese Unie. Deze 'customs union' zou een vrij verkeer van goederen tussen het VK en de EU kunnen regelen. Het voordeel daarvan is evident, in het bijzonder omdat Europese handelspartners voor de Britten veel belangrijker zijn dan de leden van de veelgeprezen Commonwealth. Er is echter een kolossaal nadeel: een douane-unie impliceert een gemeenschappelijke en uniforme handelspolitiek ten opzichte van derde landen. Anders gezegd, het Verenigd Koninkrijk kan in een douane-unie zeker niet gemakkelijk op eigen houtje handelsdeals sluiten met bijvoorbeeld de Amerikanen of Chinezen. Wat betreft handelspolitiek roept het bovenal de vraag op waarom de Britten de EU ook alweer wilden verlaten. What a shambles. Premier May ontkent het nieuws inmiddels, maar het ligt dan ook voor de hand dat Mrs Hard Brexit dat zou doen. Zoveel zegt dat dus niet.

Krijgen de Brexit-haters dan eindelijk hun zin?

Wij zijn de eersten om te erkennen dat Brexit niet het beste idee sinds de pantykous is. Evenmin een goed idee was het wanstaltige gejank der Remainers voor aanvang van het referendum. Het is de vraag of mensen je geloven als je profeteert dat Her Majesty The Queen verkracht zal worden door een leger werkloze blanke mannen als het land het waagt te stemmen voor scheiding van de EU. De vraag stellen, is nee stemmen. Zie hier een van de redenen waarom het Verenigd Koninkrijk ons zal verlaten. Helaas zijn sommige Remainers als Hillary Clinton: ze kunnen niet wennen aan de werkelijkheid en worden door de media voortdurend gekieteld en bejubeld om nog eens iets te zeggen wat na de uiteindelijke stembusgang per definitie irrelevant zal zijn. Zo moet en zal er een recessie uitbreken in het perfide Albion. Dat moet. En zo niet ---> dan toch. Want dat was voorspeld door de mensen die aan de weggestemde kant van de geschiedenis stonden. Dus zij tellen de dagen tot het licht uitgaat en slaan aan op ieder sprankje wanhoop. In Nederland vinden we deze mensen onder meer bij het kwaliteitsjournaille. Trouw masturbeert alleen al bij de kop van dit artikel: 'Britse economie begint te haperen'. Die hele stelling is gebaseerd op een rapport met louter voorspellingen (u weet wel, die dingen die zeiden dat het VK linksom of rechtsom in een onwaarschijnlijk diepe recessie zou belanden bij een okthxbye) en wat cijfertjes over de auto-industrie. Op zichzelf weinig veelzeggende data, maar vooral - wederom - cijfers met aardige voorspellende waarde. Hier, bedek uw gezicht en neem Trouws moneyshot: 'Al is er bijna geen econoom die denkt dat de Britten er - bij welk brexitscenario dan ook - op vooruit zullen gaan.' Nee, lees dan dit artikel uit The Economist ('Why the British economy has done better than expected since the Brexit vote') en weet dat lamenteren voor een groot deel berust op onzekerheid. We weten niet wat er in economische zin gaat gebeuren, maar kennelijk is het nooit te laat om politieke keuzes af te straffen met de softe realiteit van de economische voorspelling.