1032 topics
@W.J. Hilderink

Zo. Nog een reden waarom retail kapotgaat

Sears, kent u dat? Is een Amerikaanse keten van warenhuizen die zich gedraagt als de minderbegaafde in dat mopje met die kaasschaaf. Het aantal fysieke winkels wordt steeds kleiner. Retail heeft het zwaar. Dat moge welbekend zijn. Er verschijnen allerlei semi-opbeurende stukken waaruit zou blijken dat de winkel in de straat een toekomst heeft, daar niet van. Bovendien zit er vaak wel iets in: een webwinkel kan op een aantal vlakken gewoon niet bieden wat een winkel van steen-en-cement wel kan, maar of dat de sector gaat redden is zeer de vraag. Vanuit de Verenigde Staten komen overigens meer dan bemoedigende berichten. Neem dit stuk uit de NYT: 'Malls are being hollowed out. Shops are closing by the thousands. Retailers are going bankrupt. But it may be too early to declare the death of retail. Americans have started shopping more — in stores. From the garden section at Walmart to the diamond counters at Tiffany & Company, old-school retailers are experiencing some of their best sales growth in years.' Dit komt onder andere doordat fysieke winkels als een malle zijn gaan investeren in hun winkels, onder andere door te kiezen voor een verbeterde inrichting en aankleding, of door het inhuren van personal shoppers. Voordat fossiele retail victorie kraait, even terug naar Sears. Dat doet het minder slecht dan een redelijk mens zou verwachten, mede door dealtjes met Amazon. Het is echter nog steeds een Titanic die langzaam wegzakt in het behangplaksel. En dat blijkt dus niet alleen de schuld van voornoemd Amazon. Het is niet per se e-commerce dat Sears de das omdoet. Moet u horen wat de CEO als de echte reden ziet voor de ondergang van Sears: ' (...) He outlined that since 2005, Sears has contributed over $4.5 billion to its pension fund. That amount would be significantly lower—and crucially, could go toward funding the company’s operations—if federal interest rates had been higher since the 2008 financial crisis. “Had the Company been able to employ those billions of dollars in its operations, we would have been in a better position to compete with other large retail companies, many of which don’t have large pension plans, and thus have not been required to allocate billions of dollars to these liabilities,” he wrote.' Jaarlijks dumpt Sears zo'n $300 miljoen in zijn pensioenfonds, waarmee wederom bewezen is dat moordende concurrentie geen probleem is, maar bejaarden wel. Waarvan akte.

Kijk, zo veeg je verzet tegen Lelystad Airport van tafel

Boeren, burgers en buitenlui zijn niet bijzonder ingenomen met de uitbreiding van Lelystad Airport. Het vliegveld in de polder zou een overloopventiel voor Schiphol moeten worden. Maar onder druk van voornamelijk provincialen die vrezen dat hun pastorale rust wordt verstoord door overvliegende kisten, heeft de politiek ingebonden. In februari werd bekend dat de uitbreiding van Lelystad Airport met een jaar zou worden uitgesteld. GroenLinks was door het dolle heen, maar dit was tegen de zin van bijvoorbeeld Schiphol. Dick Benschop, de nieuwe directeur van Schiphol, pakt het nu bijzonder slim aan. Hij speelt de klagers rondom Schiphol uit tegen de anti-Lelystadbrigade. 'Schiphol moet volgens hem na 2020 in lijn met de economie groeien. "We hebben helemaal niet die hoeveelheid groei nodig die we de afgelopen jaren hebben gekend. Alleen gematigde groei is in lijn met onze twee doelstellingen: economische opbrengst en balans met de omgeving."' Benschop doet hier een concessie aan de omwonenden van Schiphol, die mordicus tegen verdere groei van het vliegverkeer zijn. Maar er is praktisch maar één oplossing om aan de wens van deze mensen tegemoet te komen: het uitbreiden van Lelystad Airport. Nu ligt de bal bij de politiek. De groei van Schiphol stopzetten is economisch slecht nieuws en het negeren van mensen die al jaren in de herrie van Schiphol zitten is electoraal slecht nieuws, maar hoe ga je nu uitleggen aan de tegenstanders van een drukker vliegveld bij Lelystad dat zij pech hebben? In elk geval lijkt ons dat Benschop hiermee een slimme zet doet. Wij zetten ons geld erop dat die uitbreiding in het Noorden gewoon doorgaat.

Japan gaat door de knieën, wil het gaan schaffen met immigranten

Zoals u weet zijn immigranten absoluut te gek. Ze maken een samenleving diverser en diversiteit = koning. Ze zijn daarnaast allemaal apothekers en ook nog eens geschikt als arbeidskrachten. Dat laatste is dan ook een van de zwaarwegende redenen  voor mensen als Leo Lucassen om voortdurend de zegeningen én noodzakelijkheid van immigratie te bezingen. Europa vergrijst namelijk als een malle en dus hebben we vers bloed nodig om de tent draaiende te houden. Dit is een drogreden die uiteindelijk leidt tot een piramidespel, want immigranten worden ook weer oud. Een zeer vergrijsd land als Japan wilde er dan ook lange tijd niet aan. Immigranten toelaten was zowat taboe. Hetzelfde geldt voor asielzoekers: Japan kreeg 20.000 aanvragen in 2017 en nam 20 asielzoekers op. Die informatie is interessant om af te zetten tegen dit nieuwtje: het aantal honderdjarigen in Japan staat nu op recordhoogte. Volgens de Japanse regering moet er iets gebeuren, want demografisch zit Japan op een tijdbom: 'In 1997 waren er nog 87 miljoen Japanners tussen de 15 en de 64 jaar, in 2016 minder dan 77 miljoen. Het aantal buitenlandse arbeidskrachten stijgt ondertussen wel, van nog geen half miljoen in 2008 naar 1,3 miljoen vorig jaar. Maar dat is een druppel op de gloeiende plaat.' Buitenlanders mogen nu dus langer blijven als ze de Japanse taal beheersen en werken. Het is maar de vraag in hoeverre dit op de lange termijn gaat helpen vanwege voornoemde vergrijzende immigranten, maar het is een lapmiddel voor de korte termijn. Japan maakt nu echter al dezelfde fout als met name Europa: mensen als niets meer dan potentiële eenheden van arbeid zien. Ze brengen ook een cultuur mee, maar die wordt gemakkelijk vergeten of bij voorbaat al de hemel in geprezen. De eerste Japanse minister die diversiteit bejubelt, is inmiddels een feit. Dat kan nog spanningen opleveren.

Pornhub wil net als Playboy een lifestyle-merk worden

Wellicht heeft moeder de vrouw uw huis verlucht met gezellige hebbedingetjes van Rivièra Maison. Misschien heeft u zelfs een muurteksten waarop wordt verklaard hoe en wanneer er wordt gegrimast in uw huishouden. Mocht u echter hebben gekozen voor een tekst in de trant van 'In dit huis wordt gelachen, geleefd & hangt een penetrante seksuele spanning', dan is het volgende goed nieuws voor u: Pornhub wil namelijk een lifestyle-merk worden. Nu zijn wij de eersten om toe te geven dat Pornhub een perfecte plek is voor financieel advies of prima tips op het gebied van nachtmode, maar of het nu een (beeld)merk is om op kleding te dragen of gezellige kussentjes van te kopen, dat vragen we ons af. (Misschien moeten we de context veranderen en niet denken aan een zelfverklaarde Pornhubber op een provinciale braderie, maar ergens ondergedompeld in een zinderend nachtleven.) Enfin, wat wij er verder ook van vinden: Pornhub is al jaren bezig een soort Playboy te worden. Playboy deed dat best knap. Iedereen is vergeten dat de achtergrond van het koddige konijntje een geriatrische seksboer is en jonge jongens vinden het wel enigszins stoer om een kamerjas te hebben waarop het beeldmerk van Playboy prijkt. Maar ook vrouwen droegen het konijntje back in the day met verve - ook als ze nooit een Playboy lazen voor de interviews. Enfin, om het grappig te houden heeft Pornhub allemaal kenners aangenomen die het merk als een malle hypen: cuntent moet viral gaan, dus shareable zijn, er moeten glijmiddelmanifestaties worden gehouden, VPN-services worden aangeboden en natuurlijk misstaat een robotisch twerkend achterwerk ook niet. En vergeet het pornokleurboek niet. Het klinkt allemaal tamelijk bizar, maar er zit helemaal geen gekke gedachte achter, zoals de verantwoordelijk merkenbouwer uitlegt: '[In online porn], everyone has the same product, so the only way you can differentiate yourself is by building a brand(...)'. Daar zit wat in. In ieder geval is er niets leuker dan een verlanglijstje vol Pornhub-items aan opa en oma voor te leggen. 

Het einde nabij? De beruchte Power Lunches zijn terug

Misschien heeft elk politiek of financieel systeem wel een bepaalde vormentaal. Het communisme manifesteerde zich in lange rijen voor lege winkels, zout mijnen in nachthemd liefdevolle heropvoeding en natuurlijk terreur. Het hyperkapitalisme van Wall Street openbaart zich in pakken, lachen om arme mensen en Power Lunches. Een Power Lunch is een vorm van conspicuous consumption waar masters of the universe naast delicatessen als de organen van hun verslagen concurrenten, ook grote hoeveelheden drank naar binnen werken. Ondertussen worden deals gemaakt en gebroken. Een Power Lunch is net zo zeer onderdeel van Wall Street-traditie als inteelt voor Habsburgers. Tegelijkertijd wordt dit fenomeen, dat vaak plaatsvindt in restaurants als het chique en zojuist weer geopende Four Seasons in New York, geassocieerd met de keerzijde van het snelle geld. Als plek waar grote ego's miljarden en miljarden verloren die later door de belastingbetaler moesten worden opgehoest. Nou, wat dat betreft is het weer dansen op de rand van de vulkaan, want volgens The New York Times zijn de Power Lunches weer helemaal terug van weggeweest. 'In the aftermath of the crisis, whether out of a sense of guilt or anxiety about sending the wrong message, there were attempts at frugality. “People started to watch what they were spending,” he said. And nobody wanted to be showy: “Private events went way down.” But that thriftiness evaporated in a matter of months. “Everything became the same again, because these people have money,” Mr. Niccolini said. “Don’t forget that part. They have money. They want to spend money.”' Als we het dus goed begrijpen zijn de Power Lunches dus terug van praktisch nooit weggeweest. In de paar maanden na de val van Lehman Brothers alleen maar icetea bestellen en de flessen van duizend dollar en meer laten staan, is niet echt het toppunt van bezuinigen. Zeker niet omdat dat alweer tien jaar is geleden. Welbeschouwd is het feest in de restaurants die draaien op Wall Street dus nooit opgehouden.

Jeff Bezos laat zien hoe je een imagoprobleem oplost

Identiteit is tegenwoordig alles en aan je identiteit sleutelen is de hoogste levenskunst. Wat dat betreft kunnen we rustig stellen dat Jeff Bezos (bovenstaand) tamelijk hard in transitie is geweest. Van goeiige sukkel met een fetisj voor boeken tot een soort Terminator van de interwebs met een groter geschat vermogen dan wie dan ook. Normaliter zijn transities dapper en moedig en inclusief, maar niet als achter je nieuwverworven pecs een beetje een lul schuilgaat. Wat blijkt nu: Jeff Bezos betaalt zijn werknemers extreem weinig. Zij betalen hem eigenlijk voor het privilege te mogen werken bij bijvoorbeeld Amazon. Dat betekent dat ze in aanmerking komen voor 'food stamps'. Het is maar goed dat Bezos niet al te lang geleden besloot om supermarktketen Whole Foods over te nemen, dan kunnen zijn uitgeknepen werknemers tenminste hun voedselbonnen kwijt. (Als die winkels ze tenminste accepteren.) Ondertussen heeft Bezos het ook aan de stok met president Trump omdat eerstgenoemde tegenwoordig eigenaar is van de Washington Post. Dat is een heel goede krant, maar het is opvallend hoeveel van die goede journalistiek gericht lijkt te zijn tegen mensen die niet de politieke voorkeur van de redactie delen. Trump is dus een doelwit. Vindt Trump niet leuk, dus die heeft Bezos op de korrel genomen. De rijkste man ter wereld heeft dus een imagoprobleem en dat begint inmiddels zijn bedrijven pijn te doen. Wat doe je dan? Geven aan een goed doel ligt voor de hand, maar helaas voor Bezos heeft hij geen track record op dat gebied en stelde hij eerder expliciet dat weldoenerij niet werkt. Maar goed, beter laat dan nooit. Dat maakt Bezos' beslissing om eens lekker genereus te zijn voor With Honor een gouden greep. 'Jeff Bezos (...) and his wife MacKenzie have donated $10 million to With Honor, a super PAC dedicated to electing military veterans to Congress. It’s the largest political donation to date by Bezos. With Honor is a fairly new PAC, which is currently backing 33 candidates—19 Democrats and 14 Republicans—with the goal of getting at least 20 elected. The Bezos donation makes up one-third of the group’s $30 million funding goal.'  Zo, doe je dat: bipartisan veteranen knuffelen. Daar kan geen Amerikaan tegen zijn. Maar dat de Amazon-eindbaas zich gedwongen voelt tot dergelijke giften indiceert wel dat hij zich zorgen maakt.

Staan we aan de vooravond van een economische boom zoals in de jaren negentig?

Pak die pot met memberberries en vreet je ongans aan nostalgische herinneringen uit een van de meest indrukwekkende perioden van economische groei sinds de Tweede Wereldoorlog. De jaren negentig waren geweldig: regenkleding gold als doodnormale mode, Mart Smeets was nog wielerverslaggever, echt niet alle muziek was slecht, jouw ouders waren nog niet gescheiden, de uwe waren nog niet dood en iedereen leek bovendien rijker te worden. Veel economieën groeiden als kool. U herinnert zich het zich allemaal nog wel. 'A painful recession was fading into memory, yet the expansion felt unsatisfying to many. There was evidence of huge technological leaps everywhere except in the data on worker productivity. And the unemployment rate was falling to levels that forecasting models predicted would trigger a burst of inflation.' Dit komt toch enigszins bekend voor. Dit is een beschrijving van het midden van de jaren negentig én van 2018. Dat is opvallend, want het is al een aantal jaar economisch zonnig, zowel in Europa als de VS - hoewel het laatstgenoemd land beter gaat. In februari van dit jaar werd er eens lekker gecorrigeerd op de beurs, indices gingen hard onderuit, maar klommen toch redelijk snel weer uit het dal. Dat weerhoudt velen er niet van om met de regelmaat van een tikkende tijdbom de vraag te stellen of de volgende recessie er nu eindelijk echt aankomt. Misschien moeten we het van de andere kant bekijken, aldus dit opiniestuk, en staan we nu aan de vooravond van economisch hoogtij zoals de zonovergoten jaren negentig. Technologisch gaat het lekker, de arbeidsproductiviteit blijft echter achter (wat je niet zou verwachten) en de werkloosheid daalt lekker door. We kunnen wachten tot de bom valt, maar we zouden weldra ook getuigen van een boom kunnen zijn.

Niall Ferguson leert Europa even terechte les

Felicitaties aan het Financieele Dagblad zijn op hun plaats. Het FD strikte eerder Jeroen Dijsselbloem als columnist, maar mag nu ook Niall Ferguson tot zijn scribenten rekenen. Chapeau. Voor degenen die Ferguson niet kennen: gevierd economisch historicus die als kind in de ketel met Jeremy Clarkson is gevallen, bedenker van ingenieuze grote verhalen, Harvard-hoogleraar en - heel opvallend voor een hedendaags academicus - niet links. (Sterker nog: hij heeft een positie moeten opgeven omdat hij te ver ging in zijn strijd tegen SJW'ers.) Als aanloopje naar zijn columns, is Ferguson geïnterviewd door het FD en daarin zegt hij een aantal interessante dingen. 'De huidige realiteit in het Witte Huis roept gemengde gevoelens bij hem op. ‘Ik heb veel bedenkingen bij Trumps presidentschap. Maar wat ik in mijn columns en artikelen probeer te laten zien is dat er een verschil is tussen de persoon Trump en de regering-Trump. (...) Trumps persoonlijkheid is verschrikkelijk, maar de wijze waarop de Trump-regering het land bestuurt is dat niet. Er zijn maar weinig commentatoren die dat verschil willen zien. Als je persoonlijkheid en politiek op één hoop gooit, zul je nooit snappen wat Trump aantrekkelijk maakt voor kiezers.' Vervolgens wijst hij er fijntjes op dat Europeanen nog altijd geloven in het luie vooroordeel dat de VS de thuishaven is van het extreemste populisme, maar klapt daar overheen met de eenvoudige constatering dat het Europese populisme veel radicaler is dan in de VS. 'Terwijl Trump in het Witte Huis zit, runt de Republikeinse partij het Congres en de regering. In Europa worden de traditionele partijen uit de regering gejaagd.' Tja, valt moeilijk te ontkennen, bovendien is het misschien wel te mild: de traditionele partijen worden niet alleen uit regering gejaagd, ze worden weggevaagd. (Kinderen van nu zullen later tegen de sociaaldemocratie aankijken als wij naar surrogaatbanden; nooit meegemaakt, maar klinkt verschrikkelijk.) Enfin, lees hier het hele interview met Ferguson. In een tijd waarin alle Verstandige & Weldenkende columnisten eigenlijk al sinds de verkiezingsoverwinning van Trump dezelfde column schrijven, is het verfrissend om een weldoordacht alternatief perspectief te zien. 

Topsalarissen bankiers zijn helemaal niet onrechtvaardig

Omdat iedereen die in de media werkt prijsjes wil winnen die worden uitgereikt door andere mensen die in media werken, benadrukken mediamensen tegen eenieder die het wil horen dat bijvoorbeeld de NPO belangrijker dan God zelf is. Daarom is het op een of andere manier ook prima dat de NPO er €40 miljoen bij krijgt. Maar een topbankier die verklaart dat hij ettelijke miljoenen verdient, is natuurlijk beyond the pale. Nou, niet volgens 's lands lievelingsfilosoof Bas Haring. Die breekt impliciet een lans voor topsalarissen en welbeschouwd ook voor bonussen. In een braaf discussiestuk over lerarensalarissen op Trouw laat hij zich het volgende ontvallen: 'Het is simpelweg een kwestie van vraag en aanbod, geen principekwestie. In de negentiende eeuw wezen de economie-filosofen van de Oostenrijkse School erop dat een prijs altijd rechtvaardig is. Wat mensen ergens voor over hebben is de juiste prijs, stellen zij. Daar sluit ik me bij aan, ook wat salarissen betreft. De waarde die anderen jouw werk toedichten, bepaalt je salaris.' Haring is zeker geen domme jongen, want eerder in hetzelfde stuk noemt hij dat de toegevoegde waarde leidend moet zijn voor de bepaling van iemands beloning, maar hij zal er gaandeweg zijn achtergekomen dat dit extreem moeilijk te meten is. Dus hij verruilt de klassieke economen met hun 'vraag&aanbod ---> prijs' voor economen die daarin meegaan, maar tegelijkertijd wijzen op de  praktische onmogelijkheid om zoiets als 'toegevoegde waarde' precies te meten. Vandaar de Oostenrijkse school dus. Het is mooi als iemand moeite doet om een positie goed uit te drukken. Nog mooier is het als hij daarmee de knuppel in het hoenderhok gooit, want de lievelingsfilosoof voor Weldenkend Nederland (zelfde doelgroep als artsenvrouwtjes annex parttime galeriehoudsters die wegdromen bij de kunstcolleges van Henk van Os, maar daar kan prof. Haring ook niets aan doen) zegt hiermee eigenlijk dat er helemaal niets mis is met miljoenensalarissen voor bankiers. Zolang de aandeelhouders een salaris goedkeuren, is het een rechtvaardig salaris. Zij hebben kennelijk een bepaalde prijs over voor een bestuurder, dus dan is dat een goede prijs. Wat verfrissend, een denker die meer doceert dan dat we allemaal worden onderdrukt door het grootkapitaal en het patriarchaat. Die zal wel nooit denker des vaderlands worden.

Shell mag geen wetenschapsfestival sponsoren

Wij dachten altijd dat de wereld van musea, kunst en educatie roemloos ten onder ging door het neoliberalisme. Deze ideologische bron van alle kwaad heeft er namelijk voor gezorgd dat overheden zich terugtrokken uit de publieke sfeer. Dat is een ingewikkelde formulering voor een overheid die minder kwistig met subsidies strooit. Enfin, dat neoliberalisme heeft er voor gezorgd dat bedrijven musea zijn gaan sponsoren omdat de overheid het minder deed. Hartstikke mooi natuurlijk, maar kennelijk is dat niet helemaal de bedoeling. 'Three partners of a major UK science festival have pulled out in protest at Shell sponsoring its headline exhibition. The Museum of Science and Industry in Manchester, which organises the Manchester science festival, confirmed the partners had withdrawn their events because of the oil company’s sponsorship of its forthcoming electricity exhibition.'  Het museum begreep de ophef en spuugde Shell nog even in het gezicht door te melden dat ze het geld wel moesten aannemen omdat er minder overheidssubsidies beschikbaar zijn. Dat is als zeggen:  ja, helaas moest ik dit geld voor mijn rapport wel aannemen van dat gekke mens dat zich mijn oma noemt, maar mijn ouders gaven er geen stuiver voor. De teruggetrokken partijen zijn van mening dat Shell - toch een bedrijf dat jaarlijks ruim $1 miljard aan R&D uitgeeft - onwetenschappelijk is. Iets met klimaatverandering. Heeft Shell een rol in te spelen, maar ambitie kan het bedrijf niet ontzegd worden. Maar goed, wij voorzien een gouden toekomst voor het neoliberalisme, de verschraling van het museale aanbod en die befaamde guurrechtse wind. Het kan natuurlijk niet zo zijn dat bedrijven bijdragen aan de samenleving als ze geen Seal of Approval hebben van tragische lokale duurzaamheidsdingetjes zoals deze. In Nederland zien we trouwens al hoe compleet fout dat gaat; het Van Gogh Museum wordt geregeld beklad omdat het wordt gesponsord door Shell. Dood aan Shell & hup subsidies, kameraden!

Linktip: Energie vergelijken