1147 topics
@T. Veenkamp

Bankier spiekt op andermans telefoon en speelt gouden tip door. Mag dat?

In de trein hoor en zie je nog weleens wat. Dat gold ook voor inmiddels ex-zakenbankier voor UBS Alexandre Zaluski, die in de zomer van 2014 vanuit Londen naar Parijs reisde middels de Eurostar. Naast hem zat iemand die heel driftig op een stel telefoons aan het typen was, en dat bleek dealmaker Vincent Le Stradic van zakenbank Lazard te zijn. Terwijl Le Stradic vakkundig switchte tussen zijn verschillende telefoons zag Zaluski daar wat interessante informatie op voorbijkomen. Van dat spieken was de dealmaker zich niet bewust: Zaluski zat in zijn vrijetijdskloffie en had een klein baardje, dus dat zou wel goed zitten. De paar flarden informatie die de UBS'er bij elkaar spiekte bleken te gaan om een poging van het Franse telecombedrijf Iliad om de Amerikaanse tak van T-Mobile over te nemen voor $15 miljard. Zaluski speelde de tip direct door naar zijn UBS-collega Christian Lesueur, die gespecialiseerd in telecomzaken was. Vervolgens legde Lesueur alle puzzelstukjes bij elkaar en formeerde snel een team om een financierings-pitch voor Iliad te maken. Voor de goede orde: het overnameplan van Iliad strandde. Maar was het spieken van Zaluski en het pitchen van zijn collega oké? Jazeker, zegt de Franse AFM vandaag, dit hoorde simpelweg bij zijn werk als zakenbankier. Hetzelfde geldt voor Lesueurs' poging om UBS bij de deal te betrekken. Dealmaker Le Stradic krijgt ook geen deksel op zijn neus, al vindt de Franse beurswaakhond hem wel ietwat onzorgvuldig. Heel professioneel was zijn karige afschermen van die vertrouwelijke berichten omtrent een deal van $15 miljard inderdaad niet. Kortom, kijk goed uit als u in de trein op uw telefoon gevoelige dingen aan het regelen bent, er kan zomaar een zakenbankier naast u zitten die daar kennis van neemt.

Rutte III: neemt u zonnepanelen, alstublieft

De energietransitie, u kent hem. Om ooit helemaal over te schakelen van fossiele brandstoffen naar een duurzame energievoorziening is het wel zo handig dat de zonnepanelen des lands hun steentje bijdragen. Wat dat betreft is er goed nieuws: het zogeheten totale opgestelde vermogen aan zonnepanelen groeide vorig jaar met de helft van 1.500 megawatt naar 4.400 megawatt, meldt het CBS. Die groei ligt vooral bij bedrijven (71%) en in het bijzonder bij de constructie van zonneparken door het bedrijfsleven. Telde ons land in 2017 nog 22 zonneparken, daar was dat in 2018 alweer 65. Bij deze cijfers steekt de groei van zonnepanelen op woningen echter nogal magertjes af: 37%. Dat totale opgestelde vermogen was 2.300 megawatt, tegenover 1.680 megawatt een jaar eerder. Wat dat betreft is het toch opvallend dat het kabinet heeft besloten om de subsidieregeling voor zonnepanelen met drie jaar te verlengen tot 2023. Op die manier kunnen fans van zonne-energie hun zelf opgewekte stroom aftrekken van hun energiegebruik en hoeven ze dus minder energiebelasting te betalen. Heeft u al zonnepanelen of gaat u deze tijdens de regeerperiode van Rutte III nog aanschaffen, dan verdient u deze volgens het ministerie van Economische Zaken in gemiddeld zeven jaar terug. Na 2023 is het wel in stapjes finito met de zogenaamde salderingsregeling, maar het ministerie ziet zonnepanelen steeds goedkoper worden en het steeds interessanter worden om zonder subsidie de investering te maken. Mensen uit Almere kunnen deze boodschap overigens volledig aan zich voorbij laten gaan, want zij zijn tezamen nog steeds de absolute koploper qua zonnepanelen met een totaal van 28 megawatt. Amsterdam en Utrecht volgen met totalen van 26 megawatt. Meer uitleg over dit alles in videovorm vindt u na de breek.

Lees verder

En jawel. ING kan zich richten op nieuwe prooi

De goede verstaander kan vanochtend heel wat gevloek uit Berlijn horen komen. De fusie tussen Deutsche Bank en Commerzbank is geklapt, zo meldden zo ongeveer alle belangrijke financiële media en nu ook Deutsche zelf. En dat terwijl een nieuwe Duitse megabank toch de grote droom van de Duitse regering was. De formele redenen voor het al op voorhand gestrande huwelijk: de integratierisico's en alle bijkomende kosten zijn te hoog. De Duitse vakbonden stonden bijvoorbeeld al op hun achterste benen omdat zo'n 30.000 banen verloren zouden gaan door een fusie. Ook niet onbelangrijk is dat zo'n nieuwe megabank wegens diens grootte aan strenge kapitaalseisen moet voldoen en daarbij zou Deutsche van de Europese Centrale Bank eerst geld uit de markt moeten halen voor een deal tot stand komt. Daar heeft Deutsche absoluut geen zin in want aandelen uitgeven is een ramp met zo'n lage koers en geld lenen uit de markt is duur voor de bank. Enfin, eerder las u hier dat Deutsche en Commerzbank er slecht voor staan en dus nu op zoek moeten gaan naar een ander groots idee. En daarmee belanden we bij de winnaar uit dit verhaal: ons eigen ING. Eerder deze maand werd duidelijk dat CEO Ralph Hamers aan zowel Berlijn als de top van Commerzbank had gevraagd om gesprekken te starten over een mogelijke fusie. Daarbij maakte hij gebruik van een stukje paaien door te beloven dat er in dat geval veel minder dan 30.000 ontslagen vallen. Wat moet ING met zo'n kwakkelende kolos? Het liefst groeien we op eigen houtje, aldus Hamers op de aandeelhoudersvergadering deze week, maar als de Europese bankensector gaat consolideren moeten wij ook meedoen. Voorts kan ING dan eindelijk gaan groeien in de zakelijke Duitse markt, zo is de gedachte. En misschien doet men in Duitsland wat minder moeilijk over topsalarissen, dat zou ook mooi zijn. Nu is het voor Hamers alleen nog zaak om de andere gegadigden - het Italiaanse UniCredit en het Franse BNP Paribas - af te schudden. En het lot van Deutsche? Niemand weet het.

Ai. Italiaanse schuldenberg wordt weer ietsjes groter

Best prima. Zo kunnen we de overheidsfinanciën van eurolanden in 2018 op het eerste gezicht omschrijven op basis van nieuwe cijfers van de statistici van Eurostat (pdf). De eurozone als geheel noteerde vorig jaar een overheidstekort van 0,5% van het bruto binnenlands product (bbp) en da's historisch laag, zo hebben we ons laten vertellen. Dan is het ook nog eens zo dat iedereen - behalve Cyprus - voor een begrotingstekort van onder de 3% van het bbp zorgde. Even in de herhaling: die grens is, samen met de maximale staatsschuld van 60%, onderdeel van de flexibele EU-begrotingsnormen. Maar goed, dissidenten blijven er natuurlijk altijd. In het eurogebied daalde de gezamenlijke staatsschuld van 87,1% naar 85,1% van het bbp, wat nog altijd boven die grens is. Elf eurolanden, waaronder Frankrijk, Portugal en zelfs Duitsland, voldoen nog niet aan die norm. Griekenland kreeg in het kader van het inmiddels afgesloten hulpprogramma een nieuwe hap leningen en kwam daardoor tot een overheidsschuld van een notabele 181,7% van het bbp. En dan volgt nu eindelijk de Italiaanse schuldenberg, die van 131,4% naar 132,2% steeg door toedoen van de populistische regering. Dat is toch iets meer dan de 131,1% waar de Europese Commissie van uitging en waardoor Italië niet op het Europese strafbankje hoefde plaats te nemen. Deze zomer gaat Brussel opnieuw een oordeel geven over de Italiaanse begrotingsdiscipline, en dat belooft andermaal gezellig te worden want Italië heeft grootse plannen. Enfin. Na de breek een bonusgrafiek die uitlegt waarom de Europese Centrale Bank altijd zegt dat deze al genoeg heeft gedaan qua stimulus na de crisis, en het nu toch echt aan de overheden (degenen zonder schuldproblematiek, zoals Nederland en Duitsland) is om te hervormen en fiscaal te gaan stimuleren.

Lees verder

Molt u uw aanrecht? De verzekeraar betaalt

Wat is dat nou eigenlijk precies, een plotselinge en onverwachte gebeurtenis? Gelukkig bestaat er altijd zoiets als financieel klachtinstituut Kifid dat bereid is om een handje te helpen in deze semantische kwestie. Daarbij doet het ook nog eens het ongelofelijke en stelt het een consument in het gelijk. Dit alles gebeurt allemaal in een zaak waarin een man de afzuigkap in z'n keuken schoonmaakte met het schoonmaakmiddel HG ‘roestvrijstaal snel glans’, en hij onverhoopts zijn aanrechtblad beschadigt. Tijdens het klusje zette hij het middel meermaals terug op het aanrecht, zonder er acht op te slaan dat het sterke spul vanuit de fles naar beneden was gelopen en heftige kringen achterliet. Zo vond er in een kwartiertje een 'plotselinge en onvoorziene gebeurtenis' op het aanrechtblad plaats, stelt hij. Verzekeraar Klaverblad, bij wie de schoonmaker een woonhuisverzekering heeft, hanteert een dergelijke definitie voor gebeurtenissen die gedekt zijn. Klaverblad zegt: de schade is geleidelijk ontstaan en dus niét plotseling. Bovendien weet iedereen dat chemische HG-middelen gevaarlijk kunnen zijn en extra voorzichtigheid geboden is. De Geschillencommissie van het Kifid is het sowieso niet eens (uitspraak-pdf) met dat laatste omdat er geen waarschuwingen stonden op de fles. Voorts ziet de Commissie die vijftien minuten als 'een zeer kort tijdsbestek' en vindt dat dit geen gebeurtenis is die 'geleidelijk' is ontstaan. Dat betekent dan weer dat de verzekeraar op basis van deze bindende uitspraak de consument een riante vergoeding van €2.621 moet gaan uitkeren. Een doekje voor het bloeden bij een potentiële huwelijksruzie. 

Oplossing voor de werkloosheid: ga eens overstappen

Kijk eens verder dan uw neus lang is, want er is veel meer mogelijk dan u denkt. Dat is de boodschap vanochtend van het UWV, werkgeversvereniging AWVN en de accountants van Deloitte. Deze club deed onderzoek naar de groep werklozen die korter dan zes maanden in de ww zit (in totaal zo'n 130.000 man), waarvan 30.000 op zoek zijn naar een functie waarvoor veel concurrentie is. Tegelijkertijd stonden er eind 2018 ongeveer 253.000 vacatures open en zijn er voor 190.000 daarvan juist te weinig kandidaten. Vervolgens keek het onderzoekstrio naar overlap tussen populaire en niet-populaire beroepen en die blijkt er warempel te zijn. Gemiddeld zijn er acht vergelijkbare jobs met een krappe arbeidsmarkt voor elke functie waar de markt juist ruim is. Niet zo verrassend, dus op naar de voorbeelden. Een administratief medewerker blijkt qua functieprofiel voor 69% te vergelijken met een inkoopmedewerker, maar ook een salarisadministrateur ligt dichtbij. Daarbij lijkt wat een eventcoordinator doet verdacht veel (71% match) op de werkzaamheden van een expediënt (logistieke dingen, daar is sowieso veel mogelijk) of die van een marktonderzoeker. Duh, denkt u wellicht, hadden werkgevers en werknemers dat niet zelf kunnen bedenken? Nee, zegt AWVN-adviseur Anne Wouters tegen het FD, want vroeger werkte het hameren op diploma's en werkervaring heel goed, maar tegenwoordig verandert werk pijlsnel. Sluiten we af met het volgende. Bij zulke eerdere matches is het wel zo dat zo'n 30% van het functieprofiel niet overeenkomt en om dat gat te overbruggen is toch echt bij- of omscholing nodig. Probleem hierbij is dat één op de drie Nederlanders niets van bijscholing moet hebben en over omscholing hoeven we het niet te hebben. Maar het zal inmiddels toch duidelijk zijn: als u bereid bent over uw eigen grensjes heen te kijken is er heel veel mogelijk.

UWV: 2018 was niet ons jaar, maar het komt allemaal goed

Een bewogen jaar, wat verstaat een mens daar nu eigenlijk precies onder? Voor het UWV zit dat als volgt. In 2018 bleek allereerst dat een groep Polen op grote schaal fraudeerde met ww-uitkeringen. Controle was er amper bij wegens ICT-problemen ofwel een lek administratiesysteem en een grenzeloos vertrouwen in de klant. Voorts leek frauderen met de loonkostensubsidie makkelijk, maar bleek die exercitie in feite nog veel makkelijker te zijn. Noemenswaardig is ook het laten beoordelen van arbeidsongeschikten door verpleegkundigen in plaats van artsen, want targets die gehaald moesten worden. Sowieso leidt de haast binnen UWV-kantoren niet zelden tot wegkijken bij fraudemeldingen. Gisteren vulde Trouw deze imposante lijst aan met het nieuws dat het UWV een hoop fouten maakt bij het keuren van de arbeidscapaciteiten van mensen met ziektes danwel beperkingen. Enfin, dat is dus al die wind die het instituut dit jaar ving, zoals het de boel vandaag zelf samenvat in zijn jaarverslag. Het jaar 2019 wordt echter het jaar van 'een hernieuwde balans', met meer controle en handhaving - zonder daarin door te schieten. En zo zit er een 'afwegingskader om geïdentificeerde frauderisico’s beter te kunnen wegen en prioriteren' in de pijplijn, aldus de zichzelf in de gaten houdende bestuursvoorzitter Fred Paling (foto). Wat betreft meer keuringsartsen: dat gaat allemaal de goede kant op, want eind 2018 telde het UWV er een dikke negenhonderd c.q. 65 meer dan het voorgaande jaar. En die totale renovatie van de ICT-systemen dan, waarover het bestuur en de ondernemingsraad elkaar in de haren vlogen? Die is even uitgesteld, schreef minister Koolmees (Sociale Zekerheid) gisteren, zodat beide partijen kunnen kijken 'hoe er op korte termijn samen uit te komen'. Het bestuur wil bijvoorbeeld een stel 'functiehouders in de ketens benoemen', maar de OR vreest een uitstroom van vette salarissen naar de zoveelste club managers. Overleggen maar dus, zodat de werkplezierwaardering door medewerkers op een mooie 7,5 blijft.

Turkse economische misère houdt aan: werkloosheid op recordhoogte

Ondertussen lichtte de politie van Istanbul de Turkse econoom Mustafa Sonmez zondagochtend om 3:50 uur van zijn bed. Allemaal omdat hij een video deelde waarin supporters van voetbalclub Besiktas de Turkse president Erdogan zouden beledigen. Althans, da's de reden die de politie aanvoerde voor de arrestatie. U mag zelf invullen of dat nachtelijke bezoek iets te maken had met het feit dat Sonmez een kritische commentator van het economische beleid van Erdogan is. En of de boodschap van de overheid is om vooral te zwijgen over de deplorabele staat van de economie. Sonmez houdt echter moedig stand en geeft vanochtend alweer uitgebreid commentaar op Twitter over de sombere nieuwe werkloosheidscijfers. De statistici van Turkstat noteerden een werkloosheid van 14,9% in januari, het hoogste percentage in tien jaar. Het gaat hard want een jaar eerder lag dat nog op 10,8% en in één maand dikte het werkloosheidsleger aan met 366.000 man. Een mens wordt nog minder blij van de jeugdwerkloosheid, die op 26,7% ligt. Daarmee begint de gewone Turkse man steeds meer de harde gevolgen van de recessie en  van de liracrisis deze zomer te voelen. Het is ook het volgende slechte nieuws voor Erdogan zelf, die tijdens de recente lokale verkiezingen juist verloor in gebieden waar de werkloosheid door het dak knalde. De Turkse regering beloofde daarom snel om orde op zaken te stellen, maar het lukte minFin Berat Albayrak nog niet om de beleggerswereld tijdens een presentatie te overtuigen van zijn nieuwe wonderpakket met broodnodige hervormingen. Onderdeel daarvan is het pompen van $5 miljard in de banken, die puffen en steunen onder een hoop rommelleningen. En banken die amper krediet kunnen verlenen dragen nou niet echt bij aan economische groei. Zoals een anonieme belegger zei: 'I don’t think anybody left having changed their ideas about Turkey, or be more hopeful about it than they were yesterday'. Dus nee, Turkije is nog lang niet uit de penarie - maar zeg dat niet te hard.

Duitsers over risico's van nieuwe megabank: boeien

Na de kredietcrisis hoorde u van alle kanten, ook uit Den Haag, politici roepen dat belastingbetalers nooit meer moeten lappen voor het omvallen van een bank. Het ging dan vaak over too big to fail: banken waren zo groot dat ze wel moesten worden gered. Dat stukje Engels kwamen we onlangs weer tegen bij een eventuele aanstaande fusie tussen Deutsche Bank en Commerzbank, waarover beide partijen sinds half maart officieel in gesprek zijn. Dan zou dus een megabank ontstaan, maar hooggeplaatste Duitse beleidsmakers zien het risico daarvan niet zo, bericht de Financial Times. 'The argument that a merger would create an even larger [systemically important financial institution] honestly does not concern me at all', aldus een official die direct toezicht houdt op beide banken. En daarbij vraagt een ander zich af of '‘too big to fail’ is not already an issue', want als Deutsche Bank nu zou klappen (remember) zou de overheid ook best eens bij kunnen springen. Da's sowieso niet echt een sterk argument natuurlijk, maar dit soort uitspraken laten vooral ook het volgende zien. Duitse toezichthouders zouden nooit echt in de Europese pogingen hebben geloofd om TBTF op te lossen na de crisis, stelt deze Duitse professor. Zo kwam er onder andere een Bankenunie en volgden regels om banken op een veilige manier naar het graf te dragen. Kortom, het is allemaal geen reclame voor de Unie. Twee dingen daarover: men zou inderdaad kunnen zeggen dat die regels tegen staatssteun niet waterdicht zijn en wel wat strakker mogen, zie immers de banken die Italië al redde. Anderzijds is het niet realistisch om te verwachten dat overheden niets doen als banken als dominosteentjes omvallen. Na al deze nuance is er gelukkig een relatief eenvoudige manier om het risico op omvallende banken iets te verminderen: laat ze meer gebruikmaken van eigen vermogen c.q. hogere buffers aanhouden. Dat zeggen wij ditmaal niet, maar onderzoekers van de Europese Centrale Bank (studie-pdf). Al kunt u, in plaats van dat ingewikkelde onderzoek te lezen, ook gewoon dit eerdere allesverhelderende filmpje bekijken.

Het klopt. De crisis is voor u nog niet helemaal voorbij

Er zit best een kern van waarheid in het gevoel dat veel Nederlanders niet meedansen in de economische hosanna. U koopt bijvoorbeeld nog steeds minder dan vóór de crisis van 2008, aldus de economen van ING vanochtend. In harde euro's spendeerde de consument 3% meer dan in dat rampjaar, maar omdat alles 9% duurder werd past hier eigenlijk een minnetje van 6%. Uitkomst #2 is dat de Nederlander in 2017 41% van zijn budget kwijt was aan basisbehoeften - onderdak, voedsel, zorg, dat soort zaken - terwijl dat tien jaar eerder nog 36% was. Hoe zit dat allemaal? Ten eerste was het bruto binnenlands product per huishouden lager in 2017: de economie groeide met 7%, maar het aantal huishoudens met 7,5%. Daarbij betaalde u via de overheid meer voor onderwijs en zorg. Verder spaarde u gewoon meer, waarbij u vooral moet denken aan pensioen, en u leende minder. En dus: minder ruimte voor leuke dingen, maar tegelijkertijd meer buffers om een volgende crisis op te vangen. De ING-economen verwachten dat de consumptie per huishouden pas in 2025 weer vergelijkbaar is met 2008, stellen ze in De Telegraaf (). Gelukkig zit er een stijgende lijn in. Kort en goed: dit alles betekent dus niet dat er minder van de economische groei naar werkenden ging (uitleg), wel dat de consument die groei niet in zijn consumptiegedrag terugziet. Gelukkig is er een relatief snelle manier om als huishouden in de nabije toekomst meer uit te geven. Check eens hoeveel abonnementen u heeft, want dat onderschat u volgens het Nibud fors.

Linktip: Energie vergelijken