125 topics
@A. Zonneveld

Laat Natalie Portman lekker in haar onderbroek

Er is een ingewikkeld kwestietje met vrouwen en kleding; je hoeft geen mopperfeminist te zijn om dat te zien. Want wie herinnert zich nog de foto van het advocatenkantoor van Mariëlle van Essen waarin de advocates werden vergeleken met escorts simpelweg omdat ze een rokje droegen? Nu is er weer #ophef over een aantal foto’s van Natalie Portman waarop ze broekloos staat afgebeeld in de New York Times. Portman heeft een film geregisseerd: ze kan dus meer dan tais-toi et sois belle doen. Bovendien is ze een Harvard-graduate. (Mensen die smalend over ‘de pretstudie Psychologie’ beginnen in 3, 2, 1...) Die meid is lang nie gek nie, kortom. En dat ze dan toch zonder broek op de foto ‘moet’, is kennelijk onverdraaglijk. Allereerst over dat woordje ‘moet’. Portman moet natuurlijk helemaal niks. Er is een leger aan pr-mensen, stylisten, managers en wat dies meer zij bij dergelijke fotoshoots betrokken. Hoogstwaarschijnlijk mochten Portman c.s. zelf kiezen welke fotograaf zou worden ingezet en welke foto’s zouden worden afgedrukt. Sterker nog: op voorhand is tot in detail afgesproken hoe de foto’s eruit zouden komen te zien. De kans dat Portman op de set zelf door een smotsige fotograaf onder druk is gezet om haar broek uit te trekken, is nihil. Nee, dat wist ze van tevoren en heeft ze zelf ook ja op gezegd. Is het een beetje vreemd? Ja, dat wel. Want hebben we ooit Scorsese of Spielberg in hun slip op de foto gezien terwijl ze doorkakelden over hun cinematografische prestaties? Nee. Maar Portman vond het kennelijk prima. Láát het mens. Maar dat kan niet, volgens de vrouwenrechtenzijnmensenrechtenmensen. Want het gaat om wat die foto’s symboliseren: alleen haar lichaam is van belang. ‘Ze wordt onnodig geseksualiseerd’. En weten we dan niet dat de broek een essentiële rol heeft gespeeld in de bevrijding van de vrouw? ‘Dus dan is het wel zo triest dat zij kennelijk niet de vrijheid heeft om die te dragen’, sluit een van de opheffiënnes af. Maar eh... zou het misschien zo kunnen zijn dat Portman zelfstandig de vrijheid heeft genomen om géén broek aan te trekken? Of past dat soms niet in het beeld van vrouwen als zielige slachtoffers van mannelijke gemeneriken? En vertel eens: hoe helpt slachtofferschap ook alweer bij een eerlijker verhouding tussen mannen en vrouwen? Juist. (Ondertussen op de redactie: +1 voor de benen!)

Geld nu echt vast in Britse vastgoedfondsen

Er zijn inmiddels 10 Britse vastgoedfondsen waar beleggers (voorlopig?) niet meer uit kunnen stappen. De fondsen kampen sinds de Brexit met beleggers die hun participaties willen verkopen. Maar de liquide middelen van de fondsen zijn niet toereikend om aan de verzoeken te voldoen. Snel vastgoed verkopen om aan cash te komen, lukt niet in de onrustige markt. Het gaat in totaal om £21 miljard die via 1016 panden achter slot en grendel zitten. Daags na de de uitslag over het Brexit-referendum werd al duidelijk dat investeerders Londens vastgoed niet meer als veilige haven zagen. En grote vastgoedpartijen, zoals Great Portland Estates, waarschuwen sindsdien voor de negatieve effecten van de waarde van het vastgoed in de stad. Huizenverkopers hebben sinds de Brexit hun vraagprijzen moeten verlagen, iets wat sinds 2010 niet meer is voorgekomen. Woningen die voor de Brexit voor ruim meer dan een £1 miljoen te koop stonden, staan nu voor enkele tonnen minder op de Britse Funda genaamd Zoopla. Volgens die site heeft 1 op de 6 verkopers de prijs verlaagd sinds de stemming op 23 juni. Dit veroorzaakt verdere onzekerheid op de beurs en doet het algehele (consumenten-)vertrouwen dalen, stelt de CEO. Zo zijn de bezoekersaantallen van winkelstraten gedaald met meer dan 10% sinds de stem voor Leave. De Nederlandse Jan-Willen Bastijn, een vastgoedadviseur bij Cushman & Wakefield, doet desalniettemin aan doomen op FD.nl : 'De leegstand in Londen ligt onder de 5% en er zijn te weinig alternatieve vestigingsplaatsen in Europa. Londen zal dominant blijven.' Wij trakteren Bastijn op een pint in de pub als hij er naast zit.

Barclaysbaas moet brommen om Libor en honkbalknuppels

Een voormalige bankier van Barclays, Peter Johnson genaamd, moet vier jaar de bak in vanwege zijn aandeel in de Libor-affaire. Mmm, yawn. Dat verhaal hebben we vaker gehoord. Maar wat Johnsons case interessant maakt, is dat hij het tot zijn bijzondere arbeidsvoorwaarden rekende om ondergeschikten met een honkbalknuppel op het hoofd te slaan. Ook was het pesten van andere medewerkers voor hem dagelijkse praktijk. Dit zou allemaal komen vanwege de opgelopen spanning rondom het gerotzooi met de Liborrente. Bij Barclays was dit net zo normaal als een avond doorsnuiven met escortdames en hij was bang voor ethische en juridische bezwaren als de fraude ontdekt zou worden. Of zoals zijn advocaat hem kenschetste: Johnson was eager to please his bosses. In afwachting van zijn proces heeft Johnson gratis en voor niks gewerkt bij een bedrijf dat landgoederen onderhoudt. Dat hielp voor de strafmaat geen zier want behalve de vier jaar gevangenisstraf moet hij ook een geldboete van £114.501,19 pond en £30.000 proceskosten betalen. Komtie dankzij de Brexit en bijbehorende koersval toch nog een beetje goed weg.

Yikes, Brexit zorgt ook voor culinaire dreiging

Zouden wij in een putloze depressie geraken als men in Spanje Weesper Moppen gaat maken? Of Deventer Kruidkoek? Mwoah. Toch maakt een aantal Britse voedselproducenten zich vreselijk zorgen dat zij straks niet meer het alleenrecht heeft op de productie en verkoop van typisch Britse producten. Shepherd’s pie? Scones? Nee we hebben het over culinaire wereldwonders als ‘Bramley Apple Pie Filling’ en ‘Yorkshire Forced Rhubarb’. Als (als.... als...) de Britten echt Brexit gaan, dan gelden de Europese beschermingsregels namelijk niet meer voor deze producten. Dan is bij wijze van spreken iedere Bulgaar gerechtigd om ook ‘Melton Mowbray Pork Pie’ te maken. Good heavens sake, alsof we niet al genoeg aan ons hoofd hebben vanwege de Leave-stem. En denk nu niet: dat hebben die Britten mooi aan zichzelf te danken met hun recalcitrante gedrag. Ook ons culinaire erfgoed komt mogelijk in het gedrang. Niet door de Brexit maar door TTIP. Dat is althans de vrees van foodies die bij het woord TTIP al koude rillingen over de rug krijgen. ‘Want als we niet oppassen, zitten we straks allemaal aan de chloorkip en hormoonhamburgers.’ Dan vergeten we maar even dat het gezaghebbende groentenieuws.nl ons te melden dat wortels, babysla en spinazie ook lekker in een chloorbadje gaan. Maar daar hoor je die Amerikanen heus niet over. Nu goed, terug naar de Brexit. Ook Nederland heeft een aantal producten die Europees zijn beschermd, denk aan de Opperdoezer Ronde. Maar als Nederland geen Britse fratsen uithaalt en gewoon in de EU blijft, zullen de producenten van de Westlandse druif niet in hun voortbestaan worden bedreigd. Een hele opluchting.

Amsterdam nieuwe thuishaven voor financials, zegt New York Times

Het is reuzejammer voor Helmond maar als in de financiële sector van Londen het licht uitgaat vanwege Brexit, dan is Amsterdam de beste stad om die plek in te nemen. Dat zegt althans The New York Times in een artikel dat de krant gisteren publiceerde. De schrijver is tot dit inzicht gekomen na gesprekken met ‘diverse’ executives in de financiële wereld. Ook interviewde hij de directeur van Z/Yen Group, het bedrijf dat jaarlijks onderzoekt wat de beste steden voor de financiële sector zijn. Londen stond daarin tot vorige week altijd bovenaan. Maar Amsterdam gaat die plaats innemen vanwege een bevolking die uitstekend Engels spreekt (nou...), een fijnmazige infrastructuur (zij het overvol) en verder goede scholen (daar zijn de meningen ook nogal over verdeeld), luxe huisvestingsmogelijkheden, veel uitgaansgelegenheden en een breed cultureel aanbod. Plus er is een goede luchthaven, het ligt dicht bij Brussel en de stad is al sinds jaar en dag een tolerant (kuch) en commercieel centrum. We laten steden als Barcelona (‘heeft niks, behalve zon’), Milaan (‘niemand spreekt Engels’), Parijs (‘idem, plus die vreselijke vakbonden die de boel om haverklap saboteren’) en Frankfurt (‘geen bal te doen’) achter ons. Een minpuntje heeft Amsterdam wel: bonuswetgeving. Of beter: de limiet van 20 procent op een jaarsalaris die hier geldt. Een van de geïnterviewden: ‘Ik geloof niet dat ze zitten te wachten op bankiers in Amsterdam'. Jawel, joh: wedden?

Goldman Sachs deelde niet alleen hoeren maar ook iPods uit

Aw, de good old days: dat je mensen nog kon omkopen met een iPod. En nou ja, er moesten ook een paar lichtekooien bij als business gift. Maar dat deed iederéén in die tijd. Toch zijn die iPods nu de inzet van een zaak bij de Britse Hoge Raad tegen een oud-bankier van Goldman Sachs, Youssef Kabbaj genaamd. Kabbaj haalde de Libyan Investment Authority (LIA) binnen als klant, een vehikel van Muammar Khaddafi dat de olieopbrengsten uit Libië veilig moest stellen. En om die klant te paaien, zette Kabbaj wat grietjes en goederen in. Daar zou normaal gesproken iedereen de schouders over ophalen, qua what else is new. Maar aangezien LIA tussen januari en april 2008 $1,2 miljard verloor, liep het diezelfde Kabbaj dun door de broek en heeft hij zelfs een tijdje ondergedoken gezeten, op advies van veiligheidsdiensten. Er volgde een claim van LIA, omdat Goldman Sachs vooral zelf zou hebben geprofiteerd van de deal. Nee, stelt de bank. Het was die pesky crisis die de olie-dinars deed verdampen. Gisteren moest in ieder geval voormalig leidinggevende Andrea Vella van Goldman Sachs dat standpunt verdedigen. Al reageerde hij onaangenaam verrast toen hij hoorde van de iPods. Ergens wel raar, want eerder werd al bekend dat Kabbaj ook scheutig met dames van lichte zeden strooide. Maar goed, die iPods waren kennelijk de bloody limit. Vella doet zijn best om het vooral een maltraîte van Kabbaj te maken; hij zou uitsluitend op geld belust zijn. Maar de advocaat van LIA stelt dat Goldman Sachs als geheel schuldig is, omdat de bank derivaten verkocht aan LIA terwijl het personeel nauwelijks zou weten om wat voor producten het ging. Ook dat bestrijdt Vella aanvankelijk. Maar als de advocaat hem documenten van de bank toont waarin schamper wordt gedaan over het kennisniveau van de LIA-medewerkers, moet hij erkennen dat het inderdaad anders zat. Kabbaj hoeft zelf niet te getuigen in deze zaak: hij heeft een bonus van $4,5 miljoen gehad van Goldman Sachs om verder zijn mond te houden.

Oh got weer die deeleconomie

Stel: je hebt een business waarin je een ruimte huurt, tafels en stoelen neerzet, eten en drinken inkoopt en daarmee volgens vakkundig gerechten bereidt en glazen vult. Laten we die business ‘restaurant’ noemen. Je hebt ervoor geleerd, weet precies wat hitte doet met vlees, vis of groente. Kent de Voedsel- en Warenwet uit je hoofd en doet ook nog eens een flinke investering in tijd en geld om dit restaurant tot een succes te maken. Logisch, want het is je inkomstenbron. Stel hè. En dan komt er iemand anders en denkt: weet je wat? Ik kan ook best lekker een sateetje maken en er staat een tafel in de keuken: ik ga ook koken voor geld. Aldus het businessmodel van AirDnD , AirDrinkandDine. En waar geld staat, moet je eigenlijk ‘vergoeding’ lezen want AirDnD is weer een exponent van de deeleconomie. Dus dat draait er vroeg of laat op uit dat een dienst waar vroeger eerlijke euro’s mee werden verdiend, nu voor een fractie van het geld worden aangeboden. Inmiddels zit AirDnD in de vier grote steden van Nederland en bieden hobbykoks zichzelf aan. Van echte ‘disruptieve’ omvang is AirDnD overigens nog niet: 2500 hobbykoks staan geregistreerd waarvan er zo’n duizend echt actief zijn. Maar toch, in Het Parool van vandaag € komt een aantal aan het woord en ze noemen hun deeldiner een 'experience'. Over mogelijke maag- en darmbezwaren na afloop bij de gasten maken ze zich geen zorgen: 'als het je niet aanstaat, keer je om', zo stelt een hobbykok. Nu ja, het is afwachten hoe lang het duurt voordat er regels worden gesteld aan thuisrestaurants. Tot die tijd nog een tip, lieve disruptieve hobbykoks van AirDnD: het fotograferen van eten is een vak apart. Het is dan ook niet voor niets dat alle magazines die eten (nee: 'food') fotograferen daarvoor nepingrediënten gebruiken, studiolampen neerzetten en de gerechten van maquillage voorzien om het er zo sappig, smakelijk en sfeervol uit te laten zien. Misschien handig om eens aan te denken als je weer een foto plaatst van wat eruit ziet als een opengesneden geslachtsdeel, terwijl het eigenlijk een op hout gegaarde ossenstaart moet voorstellen.

Wij panikeren, panikeert u mee?

Kijk ons eens calm and collected reageren na de Brexit. Beurzen maken een nosedive en we stallen onze centjes direct op de vluchtstroken van goud en bitcoins. Bitcoins, echt? Ja, de cryptocurrency is al sinds mei bezig aan een opmars maar is 7% gestegen sinds de beurzen in Azië zijn geopend. Wie 24 uur terug kijkt, komt op een groei van 20%. Nu zegt de waarde van de Bitcoin niks over de waarde van de Bitcoin vijf seconden later, want de ‘digitale munt’ is een beetje als de kat met een ontelbare hoeveelheid levens. Desalniettemin voorzag het Britse bedrijf Transferwise al grote schommelingen in de markt mocht de Brexit een feit worden. Hierdoor spoorde ze klanten valuta-aankopen ruimschoots voor het referendum te doen. Tijdens het referendum heeft ze de handel tijdelijk stilgelegd om verdere paniekvoetbal onmogelijk te maken. Goud blijkt dus eveneens een populair toevluchtsoord, met een stijging van ongeveer 8% in waarde. Deze stijging was de afgelopen dagen al veelvuldig voorspeld, mocht een Brexit realiteit worden. En whoop, there it is. Maar deze stijging verdient wel enige nuancering aangezien goud begin juni nog flink in waarde was gedaald. Maar als we lekker paniekzaaien zoals iedereen momenteel, dan panikeren we lekker mee over goud. Olieprijzen daarentegen hebben flink last van de uitslag van het referendum: 6% daling sinds de opening van de Europese beurzen. Een vat ruwe olie schommelt nu rond 48 dollar per vat, al is dat alleszins beter dan de olieprijs twee maanden geleden (40 dollar per vat). Nog even en we gaan weer als een dolle in cash. Of we krijgen grapjassen die beginnen over een eigen moestuin omdat geld niks meer waard is. Joe!

Geen Britse vrijgezellenfeesten meer in Amsterdam, jammer hoor

Het zweet breekt aan alle kanten uit, want welke woordgrappen volgen na de Brexit?! Gaan we voor Outaly, Francit, Nexit, Portugo en iets lolligs met Raus als Duitsland zichzelf van de Europese klif werpt? In the meantime is het misschien een aardige mentale trapezeact om te kijken wat de gevolgen van de Brexit kunnen voor de kleine luyden en de menschheid als geheel. En ja, alles is speculasie at this point. Dus niet hier komen klagen als het allemaal anders loopt. Laten we beginnen met wat Deutsche Bank (DB) voor gezelligs in gedachten heeft: in ieder geval een lagere groei van maximaal 0,9% van het Britse bbp in 2107. En voor de EU zal de groei ook 0,4% lager uitvallen, op maximaal 1,1% volgend jaar. Of de gevolgen wereldwijd ook groot zullen zijn, waagt DB te betwijfelen: hooguit 0,2% lagere groei. Maar toen men dat zei, was de opening beurs nog niet bekend (klik en slik:) De Europese besluitvorming is toch al als wandelen door dikke klei, maar volgens DB zal dat door een aanstaande Brexit nog langzamer verlopen. Men zal willen afwachten wat de nieuwe status quo wordt met Groot Brittannië, pardon: Engeland. Het Internationaal Monetair Fonds (IMF) doomde enkele dagen geleden al dat het een aard had, als een Brexit realiteit zou worden. Als er snel een handelsverdrag met de Europese Unie zal komen, dan zal het Britse bbp er gering onder lijden en neemt werkloosheid wellicht iets toe in 2017. Maar mocht dit handelsverdrag er niet snel komen (wat het IMF verwacht) dan sukkelt het land richting recessie en zal werkloosheid ‘groteske vormen’ aannemen, in de buurt van 7% in 2018.

Lees verder

Bolivia beledigd door de kippen van Gates

Vooruit Bill: handje geven en sorry zeggen. De Boliviaanse minister van landbouw (César Cocarico) is namelijk diep beledigd door het plan van Bill Gates om 100.000 kippen te doneren aan extreem arme landen. Vorige week schreven we al over het plan van Gates: kippen kunnen een uitweg uit armoede betekenen omdat ze goedkoop zijn in onderhoud, zich snel vermenigvuldigen (en dus geld opbrengen) en veel goede voedingsstoffen bevatten. Dat idee is bij de minister dus helemaal in het verkeerde keelgat geschoten. Want weet Gates niet dat Boliva al 137 miljoen kippen per jaar produceert? ‘En denkt hij soms dat we in de Middeleeuwen leven, middenin de jungle en geen kennis hebben van produceren?!’, fulmineert Cocarico. Het eigenaardige is dat Gates in zijn blog Bolivia helemaal niet noemt. Ook in het aanpalende blog van zijn vrouw Melinda is er geen sprake van dit Zuid-Amerikaanse land. Desalniettemin moet Gates 'zijn mond houden over Bolivia en zijn excuses aanbieden', aldus de minister. We dubben nog of we dit stukje afsluiten met 'haantjesgedrag' of 'kip zonder kop'.

Linktip: Energie vergelijken