Kabinet: too big to fail oplossen = totaal onnodig

Komt wel goed
Komt wel goed
Zet u schrap voor een klein stukje geschiedenis. De Grote Depressie had er nogal ingehakt, en daarom zag in 1933 de Amerikaanse Glass-Steagall Act het licht. Het doel daarvan: het niet langer toestaan dat doodnormale commerciële banken, hoeders van het spaargeld van het volk, zich inlieten met zakenbankactiviteiten. In 1999 legde deze wet, of wat er nog van over was, het loodje. Ofwel, banken konden in de jaren negentig weer hun depositobasis aanboren om spannende dingen mee te doen - handelen in effecten dus, en dat werd een goudmijn. Nadien beschouwden sommigen dit staaltje deregulering als de veroorzaker van de Grote Financiële Crisis, maar da's wat te veel eer. Toch volgde na de crisis natuurlijk een hele berg kersverse regulering in de VS, waaronder de Volcker-rule (2014), die het banken verbood om bepaalde speculatieve investeringen (met vanzelfsprekend uitzonderingen) te doen op eigen rekening c.q. met behulp van deposito's. Anno 2017 rept president Trump weer over het in ere herstellen van de muur tussen nuts- en zakenactiviteiten in de bancaire sector. Op die manier worden banken en de risico's kleiner, evenals de kans dat de overheid weer moet bijspringen, zo is het idee. En Europa dan? Nou, de Europese Commissie kwam begin 2014 met een eigen too big to fail-voorstel (pdf) om risicovolle activiteiten te scheiden van het oerdegelijke nutsbankieren - ter aanvulling van het destijds nieuwe resolutiemechanisme. Maar goed, er bestaat ook nog zoiets als de banklobby (pdf), met als gevolg dat vorige week in de kantlijnen van de kantlijnen (pdf, zie puntje 3 hieronder) te lezen viel dat de Commissie het voorstel dan toch maar intrekt. Want 'no foreseeable agreement' in het Europees Parlement wegens de tegenstand van met name Duitsland en Frankrijk. Deze prachtige tijdlijn eindigt vooralsnog op de dag van vandaag met de reactie van ons eigen kabinet op deze ontwikkeling.

kantlijnen.png

Er leiden meer wegen naar Rome
Die vernemen we hierzo naar aanleiding van vragen van de Socialistische Partij en kunnen we aanduiden als één van de eerste wapenfeiten van minister van Financiën Wopke Hoekstra. Die kopieert de tekst en uitleg van de Commissie. Hoekstra wijst er dus op dat het doel van Europese financiële stabiliteit ook behaald kan worden middels andere voorstellen die inmiddels in werking zijn getreden. Denk dan aan het Europa-brede bankentoezicht door de Europese Centrale Bank. Of aan de oprichting van de resolutie-autoriteit (SRM). Verder zegt Hoekstra namens het kabinet dat het ook andere manieren ziet om die stabiliteit te waarborgen, 'o.a. door in te zetten op robuuste vereisten voor de bail-inbare buffers (MREL/TLAC)'. Dit laatste betekent dat bankcrediteuren (bijvoorbeeld) moeten bloeden in plaats van de belastingbetaler, en dat banken genoeg verliesabsorberend vermogen moeten aanhouden voor als het misgaat.

Prioriteiten
Maar - en nu herhalen we inderdaad een mantra dat we wel vaker verkondigen, maar hier iets met de kracht van de herhaling - dan moet het wel überhaupt tot een bail-in komen in noodsituaties. En de recente geschiedenis leert ons dat er zeker twee wegen zijn die de poort naar belastinggeld openhouden voor banken. Da's niet echt een wetenschap die de incentives in de bancaire sector direct verandert. De redding van de grootste probleembank van Italië, Monte dei Paschi, blonk immers toch vooral uit in de sloot belastinggeld die daarbij betrokken was (ook wel: 'precautionary recapitalization'). Bij de redding van weer twee andere Italiaanse banken kwam maas #2 aan het licht: de grote verschillen in nationale liquidatiewetgeving tussen de 28 EU-landen. Met andere woorden: even switchen, die prioriteiten. Want wil het kabinet echt doorpakken met haar 'risicoreductie-agenda', dan zal het toch echt eerder in Europees verband moeten pleiten voor het dichtkitten van die mazen.

Reaguursels

Inloggen

js58 | 04-11-17 | 08:27 | + 0 -
Die volg ik niet helemaal. Prima dat ik tegen (over)regulering ben, maar creëer geen bad bank door afschaffing van regulering?

Ik bied twee alternatieve oplossingen voor (over)regulering en redding door de belastingbetaler:
1. Bail in, en daarbij inderdaad aan spaarders duidelijk maken dat ze ofwel moeten spreiden of het risico aanvaarden dat ze een percentage van hun geld kunnen verliezen als de bank omvalt, zelfs al staan ze vooraan in de lijst van preferente schuldeisers.
2. Voor de spaarders desnoods het geld bijprinten als er tekort is aan contanten om uit te keren, bank z.s.m. doorverkopen en kijken of na vernietiging van het nieuw geprinte geld de veiling van de (dan schuldenvrije) bank eventueel meer oplevert en dat aan de andere schuldeisers\voormalig aandeelhouders teruggeven. Als er meer is geprint dan terugkomt wordt geld (iets) minder waard en dat is de premie die je betaalt als spaarder voor de zekerheid je geld 100% terug te krijgen.

Geheel pijnloos wordt het nooit natuurlijk. Iemand krijgt de rekening gepresenteerd als een bank of bedrijf omvalt en geen enkele hoeveelheid regulering kan voorkomen dat een bedrijf überhaupt failliet kan gaan. Of hooguit door de bank altijd te redden, maar dat kost iemand dus ook geld.

Je kunt natuurlijk ook 100% reserve-eisen stellen op spaargeld, maar dan krijg je er dus ook geen rente meer voor omdat de bank het niet meer tegen hogere rente kan uitlenen en moet je de bank gaan betalen om het 100% in kluis te houden. En dat combineert niet lekker met een inflatoire munt. Dan word je al gauw gedwongen om risicovol(ler) te gaan investeren om niet constant koopkracht op dat spaargeld te verliezen. En we zien dankzij de Centrale Banken met hun kunstmatig nul\negatieve (spaar)rente op dit moment waar dat toe leidt... Dan heb je alsnog een nog groter risico voor je vermogen en de economie door beurs-, vastgoed- en schuldenbubbels, terwijl je eigenlijk het risico op verlies van spaargeld wilde verkleinen.

Of een deflatoire munt of eentje met 0% inflatietarget invoeren en die 100% in kluis leggen, maar dan moet je nog steeds de bank betalen voor het in kas houden daarvan en de meeste mensen willen toch graag een rendement(je) op hun vermogen.

Wol | 04-11-17 | 14:56 | + 0 -

Wol | 03-11-17 | 00:01

Prima dat u geen regulering wil. Maar creëer dan ook geen moral hazard door de creatie van een bad bankj of daar het afschaffen van regulering en wees dan eerlijk tegen de spaarder: verspreid u spaargeld want de bank waar u nu zit is te groot, te riskant en te complex om te waarborgen dat de spaarder zijn geld altijd terug krijgt. De rente vliegt dus omhoog want risico.

js58 | 04-11-17 | 08:27 | + 0 -

Gewoon je spaargeld verdelen over diverse banken, vooral van oorsprong niet EU banken met een vestiging hier.
Dan ben je minder snel de sjaak en hebben die brakke EU banken niet al je geld.

Raider Twix | 03-11-17 | 16:40 | + 0 -

Als een bedrijf in de voedselindustrie een grove fout begaat spreekt iedereen er schande van, er volgen herstelbetalingen, rechtszaken, boetes en in sommige gevallen gaat een bedrijf of een bedrijfstak ten onder aan de gevolgen.
Het van de markt halen van het betrokken product is wel het minste wat er gebeurd (Planta, Exota)

In de bankenbusiness volgt er bij grove fouten subsidie, beslag op spaargeld, en extra baantjes voor politici.

Vogelbeest | 03-11-17 | 12:52 | + 3 -

De bankier verkloot de boel, zegt tegen de politicus dat die moet betalen, die bukt en trekt de knip van de burger en vervolgens gebeurt er helemaal niks. Wat is er op te lossen dan ?

netniet | 03-11-17 | 10:28 | + 2 -

Ik ben voorstander van deze scheiding. Handelen op eigen boek is een te groot risico.

Zatkniss | 03-11-17 | 10:06 | + 1 -

Recapitalisatie zonder afstempeling van aandelen, bonussen en salarissen geeft niemand met beslissingsbevoegdheid een incentive een lange termijn visie te ontwikkelen.

Feynman | 03-11-17 | 07:54 | + 6 -

Met andere woorden, de levensgrote moral hazard risico's blijven bestaan in de bankensector. Zolang politici via de bankenunie invloed blijven houden op de uitkomst van een faillissement van een bank zal de belastingbetaler, en zeker de belastingbetaler in Noord Europa, uiteindelijk de rekening gepresenteerd krijgen. Stabiliteitscriteria om de Euro zogenaamd stabiel te houden, de bankenunie en allerlei bureaucratische instituten met moeilijke acroniemen die vertrouwen zouden moeten wekken, leiden alleen maar tot de cumulatie van financiële risico's op Europees niveau. Hoe dan wel? gewoon de markt haar werk weer laten doen! Individuele overheden, bankbestuurders, politici, enz. moeten gewoon weer geconfronteerd worden de gevolgen van hun eigen handelen. Alleen die partijen die de markt niet goed kunnen inschatten, zoals individuele consumenten, verdienen bescherming. Het is jammer om te moeten constateren dat politici bijna 10-jaar na dato niets hebben geleerd van de banken- en eurocrisis.

therealbraindump | 03-11-17 | 07:35 | + 5 -

Heb het liefst zo min mogelijk regeltjes, maar de paar hoofdregels die er zijn moeten dan wel strikt worden gehandhaafd.

Laat banken lekker vrij bankieren, zonder al teveel micromanagement. Maar dondert er dan eentje om, inderdaad een bail-in: eerst de spaarders hun geld teruggeven, daarna de obligatiehouders en de overheid en in laatste plaats als er nog iets over is krijgen de aandeelhouders nog iets terug. De directie een groot deel van haar salaris, bonussen en dergelijke uitbetalen in niet-verkoopbare aandelen, of hooguit dat ze na vertrek daarvan zo'n 10% per jaar mogen verkopen. Zodat zij bij wanbeleid, zelfs al is dat het gevolg van hun beslissingen van een aantal jaar terug, ook zwaar geraakt worden.

Andere optie, mits landen weer hun eigen munt krijgen zodat wij niet hoeven te bloeden voor zuidelijke lidstaten, is bij insolventie de bank ogenblikkelijk laten overnemen door de nationale centrale bank. De bank blijft functioneren en de centrale bank staat garant voor de spaarders, desnoods door het creëren van nieuw geld in de nationale valuta. De bank wordt zo spoedig mogelijk, bijvoorbeeld in tranches van 10% van de aandelen per maand, of in een grote veiling in één keer, doorverkocht aan de hoogste bieder.

Die krijgt een schuldenvrije bank in handen en de opbrengst van de veiling gebruikt de centrale bank om het nieuw geprinte geld weer uit de economie te trekken om de geldontwaarding te temperen. Levert de veiling meer op dan waar de centrale bank voor garant moest staan krijgen de overige schuldeisers en aandeelhouders nog wat terug. Levert het minder op krijgen die niks en het extra geld dat geprint is veroorzaakt geldontwaarding\inflatie wat de "verzekeringspremie" is die spaarders betalen om altijd hun geld terug te kunnen krijgen voor de volle 100%.

En voer de "no recourse" lening\hypotheek in. Geen regeltjes over hoeveel je mag lenen voor je huis, hoeveel keer je inkomen de totale lening mag zijn, of hoeveel procent van de marktwaarde, of wat dan ook. Maar als een hypotheekgever onder water komt te staan, of gewoon genoeg heeft van zijn schuldslavernij kan hij\zij de sleutel van het huis of het onderpand inleveren bij de bank, en de schuld is daarmee weg. Geen gedoe meer met restschuld en banken dienen wel twee keer na te denken of ze iemand 125% van de marktwaarde, aflossingsvrij verstrekken tegen minieme rente. Inleveren onderpand is einde lening, punt. De bank als professionele partij moet zelf maar het risico inschatten van een bepaalde lening en voorwaarden.

Wol | 03-11-17 | 00:01 | + 29 -

Het wordt natuurlijk steeds duidelijker dat politici slechts marionetten zijn en dat de bankiers aan de touwtjes trekken. In Nederland, in Europa, in de USA, in Japan, noem maar op.

De banken leveren de politici het geld om leuke dingen te doen om het kiesvee te paaien. In ruil daarvoor houden de politici de banken uit de wind en waar nodig overeind met belastinggeld. In deze hele incestueuze kongsi speelt het gepeupel uitsluitend de rol van schuldhorige.

Welkom in de feodale samenleving 2.0.

Magnum Force | 02-11-17 | 23:06 | + 34 -

Als, laten we eens zeggen, een professionele buschauffeur met roekeloos rijgedrag zijn passagiers in gevaar brengt is hij al strafbaar. Laat staan wanneer hij een (ernstig) ongeval veroorzaakt. De bestuurder van de bank daarentegen krijgt schouderklopjes als gevaarlijke manouvres nog juist goed aflopen en mag met nieuw geld van de gedupeerden het nog eens proberen als hij de boel total loss heeft ¨gemanaged¨.

squadra | 02-11-17 | 22:51 | + 36 -

REAGEER OOK

Linktip: Energie vergelijken